Πατριωτισμός ή φεντεραλισμός;

Τα δύο άκρα αντίθετα που κάποιος κύριος της ελληνικής κυβέρνησης μας αναγκάζει να τα ανακαλέσουμε στη μνήμη μας, αφού, όπως δήλωσε, είναι υπέρ της εκχώρησης της κυριαρχίας μας στους ξένους, δεδομένου ότι ο ίδιος δήλωσε ότι είναι .... φεντεραλιστής! 

Και να σκεφτείτε ορκίστηκε τόσες φορές στο Σύνταγμα της Ελλάδος!.. 

Ο διεθνισμός που πίστευαν κάποτε οι μπολσεβίκοι, σήμερα αντικαταστάθηκε από τους κεφαλαιοκράτες σε παγκοσμιοποίηση και το επαναστατικό τσιτάτο "Οι προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα" αντικαταστάθηκε από το σύνθημα "Master card: αγορές χωρίς σύνορα"!.. Ο διεθνισμός πάντα πεθαίνει εν τη γενέσει του!..

ΣΤΗ ΧΩΡΑ της «φαιδράς πορτοκαλέας», όπως είναι η Ελλάδα, όπου ανθούν τα πιο απίστευτα «μπουμπούκια» της πολιτικής ζωής (από βουλευτές που φυγαδεύουν στο εξωτερικό 1 εκατομμύριο ευρώ μέχρι αυτούς που αισθάνονται περίπου υπερήφανοι όταν εκχωρείται εθνική κυριαρχία μας σε άλλους), δεν μπορείς παρά ν' αρχίσεις να γελάς. Είναι το μόνο που απομένει πριν οι Έλληνες οδηγηθούμε μαζικά στο . ψυχιατρείο!

Τι είναι, όμως, πατριωτισμός και τι σημαίνει φεντεραλισμός;

Πατριωτισμός είναι η αγάπη προς την πατρίδα, η φιλοπατρία. Η λέξη μαρτυρείται από το 1790 στον Ρήγα Βελεστινλή, που έγραψε τον «Θούρειο». Είναι η χώρα των πατέρων μας, η γενέτειρά μας, η ιδιαίτερη πατρίδα μας.

Δεν θ' αρχίσω τώρα να αναλύω τον όρο της φιλοπατρίας ή της πατρίδας, όταν είναι γνωστό ότι η έννοια της πατρίδας άρχισε να διαμορφώνεται από τότε που ο άνθρωπος σταμάτησε τη νομαδική περιπλάνηση. 

Συνδέθηκε με τον τόπο που καλλιεργούσε, που έθαβε τους αγαπημένους του νεκρούς, που μεγάλωνε τα παιδιά του, που ζούσε ο ίδιος κι η οικογένειά του. Πολλές φορές, για τον τόπο αυτό πολεμούσε τους επιδρομείς. Αυτή είναι η έννοια της ιδιαίτερης πατρίδας.

Ο σχηματισμός της έννοιας της πατρίδας οφείλεται στους αρχαίους προγόνους μας. Πρώτοι αυτοί απ' όλους τους λαούς ανάπτυξαν τη φιλοπατρία σαν ανώτερη αρετή. Κι όλοι οι πόλεμοι των Ελλήνων, ανέκαθεν, ήταν πόλεμοι αμυντικοί. Το ίδιο κι οι δικοί μας πόλεμοι, όπως ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του υπέροχου 1821, ο πόλεμος του 1940 κ.ά.

Ο Έλληνας αγαπά την πατρίδα του, γιατί είναι ο χώρος όπου κατοικούν άνθρωποι με κοινή καταγωγή, μιλούν την ίδια γλώσσα, έχουν την ίδια θρησκεία, τα ίδια ήθη κι έθιμα. Κάτω απ' τη σκέπη αυτής της πατρίδας ζουν και μεγαλουργούν οι Έλληνες. Κι έχει δίκιο ο ποιητής που λέει: "Πατρίδα σαν τον ήλιο σου, ήλιος αλλού δεν λάμπει". Ο Έλληνας και να ξενιτευτεί, θέλει να ξαναγυρίσει στην αγαπημένη του πατρίδα. Νοσταλγεί, σαν άλλος Οδυσσέας, να δει "καπνόν αναθρώσκοντα". Κι όταν κινδυνεύει η αγαπημένη του πατρίδα, θυμάται το "ίτε παίδες Ελλήνων" και το "μολών λαβέ"!

Ο φεντεραλισμός, από την άλλη πλευρά, είναι μια «πεθαμένη» θεωρία ή μια πολιτικοφιλοσοφική αντίληψη κατά την οποία η ομοσπονδιοποίηση αποτελεί τον ιδανικό τρόπο πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης. Θα λέγαμε ένα σύστημα πολιτικής ή οικονομικής ή επαγγελματικής οργάνωσης που τείνει στον περιορισμό τής σημασίας τού κέντρου, με την παραχώρηση ευρύτερης αυτονομίας στους επιμέρους οργανισμούς οι οποίοι την απαρτίζουν και με τη δημιουργία ενός ομοσπονδιακού συστήματος. Φεντεραλισμός είναι και ο συνασπισμός πολιτικών ομάδων που αποσκοπούν στην ενίσχυση τής αμοιβαίας αλληλεγγύης, διατηρώντας ωστόσο την ιδιαιτερότητά τους.

Έχουμε επί πλέον τον «διεθνή φεντεραλισμό», τον συνασπισμό ανεξάρτητων κρατών τα οποία παραχωρούν ορισμένες αρμοδιότητες σε κοινά διοικητικά όργανα που, κατά κανόνα, παίρνουν τις αποφάσεις τους με βάση την αρχή τής ομοφωνίας. Πέραν αυτών έχουμε και τον «εσωτερικό φεντεραλισμό», που είναι μία ομοσπονδία ή ένα ομοσπονδιακό κράτος, στη δικαιοδοσία τού οποίου υπάγονται τα κράτη-μέλη.

Διαβάζοντας κανείς την ευρωπαϊκή, αλλά και την παγκόσμια ιστορία θα δει ότι στο παρελθόν είχαμε και «εξεγέρσεις τών φεντεραλιστών», δηλαδή ένοπλες αναμετρήσεις που αναστάτωσαν 60 περίπου νομούς τής νοτιοδυτικής Γαλλίας ύστερα από τον Ιούνιο τού 1793.

Όλα αυτά, όμως, που πίστεψε ο φεντεραλισμός πέθαναν. Δεν υπάρχουν πια. Και μόνον η πατρίδα παραμένει ως μια πραγματική διαχρονική αξία και κατά συνέπεια η φιλοπατρία και ο πατριωτισμός.

Τώρα, γιατί κάποιοι ανασταίνουν βρικόλακες του παρελθόντος, όπως ένας ('Ελληνας, παρακαλώ!) πολιτικός που δηλώνει φεντεραλιστής και επιθυμεί την εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας σε ξένους για να δικαιολογήσει τα όσα απίστευτα γίνονται εις βάρος της Χώρας μας και με τη συμμετοχή του ιδίου, είναι . «άλλου παπά ευαγγέλιο», που λέει ο λαός.

Το βέβαιο είναι ότι κάποια στιγμή οι ελεύθεροι Έλληνες θα ζητήσουν το λόγο. Είναι οι λεγόμενοι «αγέννητοι», που θυμήθηκε προ ημερών ο Αντώνης Σαμαράς. 

Ή, όπως έλεγε ο Κωστής Παλαμάς: 

"Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες, ό,τι είστε, μην ξεχνάτε! Δεν είστε από τα χέρια σας μονάχα. 

Όχι! 

Χρωστάτε και σ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ρθουνε, θα περάσουν. Κριτές θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί".

Με σεβασμό και τιμή

  

ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΝ. ΣΑΚΚΕΤΟΣ