Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι οι «άλλοι» ήταν πράγματι καλύτεροι

Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

Ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να έχει τους βουλευτές του πειθήνιους και   να τους δώσει προοπτική, χρησιμοποιεί τα εξής  αφηγήματα:
«Ότι και οι άλλοι τα ίδια έκαναν».
«Με την ψήφιση των νομοσχεδίων θα αρχίσουν να έρχονται χρήματα στα κρατικά ταμεία».
«Ότι θα υπάρξει γενναία ρύθμιση του χρέους».
Με αυτά, οι ομάδα των Κυβερνητικών βουλευτών εμφανίζεται συμπαγής στη Βουλή και ψηφίζει όποιο νομοσχέδιο κατατίθεται χωρίς εκπλήξεις.
Όμως το θέαμα των βουλευτών αυτών να ψηφίζουν αυτά που πολεμούσαν, είναι ότι πιο εξοργιστικό.
Αυτή η ηττοπαθής συμπεριφορά δεν αναδεικνύει μόνο την ένδεια
επιχειρημάτων και την ανυπαρξία πολιτικού λόγου, αλλά κυρίως φανερώνει την ανικανότητα παραγωγής πολιτικής.
Το πολιτικό σύστημα ανέκαθεν παρήγαγε ευέλπιδες διαχειριστές της λείας που προέκυπτε μετά την  κατάκτηση της εξουσίας. Όμως αυτό που ζούμε σήμερα, δεν το έχουμε ξαναζήσει.
Το βέβαιο είναι ότι έχουμε μπλέξει άσχημα.
Και εμείς, βρισκόμαστε ανάμεσα σε εσωτερικούς αρχομανείς και σε εξωτερικούς παράγοντες που προσπαθούν να ικανοποιήσουν τα δικά τους συμφέροντα με κάθε τρόπο, που προσπαθούν να διασώσουν τις ποσοτικές τους απαιτήσεις.
Είναι τοις πάσι  γνωστό, ότι επί δεκαετίες οι Έλληνες χρεωκοπούσαν τα πάντα στο Δημόσιο, τον ΟΣΕ, τον ΟΛΠ, τις ΔΕΚΟ κ.λπ.
Τι έκαναν οι Ευρωπαίοι μέχρι πρότινος γι’ αυτό; Απλώς  σφύριζαν αδιάφορα  όταν οι ελληνικές Κυβερνήσεις εξέτρεπαν φατρίες και δημιουργούσαν νεόπλουτους «ημέτερους» με ευρωπαϊκά κονδύλια.
Τίθεται το ερώτημα αν «είναι κακό» να διαχειριστούν την εθνική οικονομία οι δανειστές, αφού εμείς δεν μπορούμε.
Η απάντηση  είναι ναι είναι κακό.
Και τούτο διότιτο σχέδιο με το υπέρ-ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και τον «κόφτη», μοιάζει ύποπτο.
Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι όσα έχουν αποσπάσει με υποσχέσεις, απειλές ή εκβιασμούς οι δανειστές, είναι πάρα πολλά για να ισοφαριστούν με ότι προσφέρουν μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.
Ήρθε η ώρα να αναρωτηθούμε αν όλες αυτές οι δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει, είναι πράγματι η κατάλληλη συνταγή προκειμένου η οικονομία να αρχίσει να αναπτύσσεται.
Στο επιτακτικό επίσης ερώτημα αν «οι άλλοι» ήταν καλύτεροι, ο μέσος πολίτης συγκρίνοντας το επίπεδο ζωής του με τους «προηγούμενους» και τους «σημερινούς», καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου ήταν πολύ καλύτερη, διότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παρέλαβε:
- Το φορολογικό, με μεγαλύτερο αφορολόγητο και χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές, κυρίως για ελεύθερους επαγγελματίες και αγρότες.
- Το ασφαλιστικό, με χαμηλότερα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και λιγότερες  ασφαλιστικές εισφορές εργαζομένων και εργοδοτών.
- Τον ΕΝΦΙΑ, με υψηλότερο αφορολόγητο για την επιβολή συμπληρωματικού φόρου και με   μικρότερους συντελεστές συμπληρωματικό φόρου στα οικόπεδα και αγροτεμάχια.
- Την Εισφορά Αλληλεγγύης μειωμένη κατά 30% και ανεξάρτητη από το μισθό.
- Το  μειωμένο συντελεστή ΦΠΑ στα νησιά του Αιγαίου, και τον  ΦΠΑ στην εστίαση στο 13%.
- Σε άνοδο τις επενδύσεις, την κατανάλωση, τις εισαγωγές και τις εξαγωγές.
- Το θετικό ισοζύγιο στα οικονομικά του κράτους, κ.λπ.
Και όλα αυτά με την αντιμετώπιση οργανωμένων λαϊκών αντιδράσεων.
Τότε υπήρχαν κάποιες βεβαιότητες που παρείχαν σιγουριά, οι οποίες   σήμερα δεν υπάρχουν.
Αυτό, επ’ ουδενί  σημαίνει ότι τα πράγματα ήταν τότε ρόδινα. Το αντίθετο. Είχαν όμως δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για να γίνουν καλύτερα, αρχής γενομένης από το 2015, αν δεν είχαμε την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.
Τελικά τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι «οι άλλοι» ήταν πράγματι καλύτεροι.
Ένεκα τούτων και επειδή η ψήφος στον ΣΥΡΙΖΑ ήταν τιμωρητική και όχι ιδεολογικής ταύτισης, είναι και πολύ ευκολότερα αναιρέσιμη.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.