15.07.2026 | 07:00
Το σύνθημα συμπαράστασης στους τρεις, σε βάρος των οποίων έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για πέντε κακουργήματα, μεταξύ των οποίων για ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, ήταν ό,τι πιο προκλητικό μπορούσε να ξεστομίσει η κάστα των συγκεκριμένων ανθρώπων ενώπιον μιας κοινωνίας που ακόμα θρηνεί έναν άδικο χαμό. Που ακόμα θρηνεί μια δολοφονία. Αλλά και απέναντι σε μια οικογένεια, η οποία βιώνει τον ανείπωτο πόνο της απώλειας, επειδή η Αφροδίτη Νέστορα είναι πολιτεύτρια της Νέας Δημοκρατίας.
Η εικόνα αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει ως κάτι συνηθισμένο, διότι κάθε σύνθημα συμπαράστασης σε κατηγορούμενους για αυτού του είδους τις πράξεις είναι σαν να μπαίνει ένα ακόμη λιθαράκι στην κανονικοποίηση του φανατισμού. Χώρια που δεν πρόκειται για κάποιου είδους «ακτιβισμό», ούτε μπορεί να χαρακτηριστεί ως «πολιτική διαμαρτυρία». Απεναντίας είναι μια στυγνή, μια ξεδιάντροπη προσπάθεια ηθικής νομιμοποίησης της βίας και αναγωγής των κατηγορουμένων σε δήθεν πολιτικούς αγωνιστές. Το γιατί είναι απλό…Από τη στιγμή που κάποιοι χειροκροτούν και εμψυχώνουν όσους κατηγορούνται για μια τρομοκρατική επίθεση, η οποία στοίχισε μια ανθρώπινη ζωή, τότε είναι σαφές ότι δεν υπερασπίζονται κανένα δικαίωμα αλλά υπονομεύουν το ίδιο το κράτος δικαίου.
Το… περιθώριο ως «φυτώριο» μιας επικίνδυνης λογικής
Αυτά τα γκρουπούσκουλα μπορεί να εμφανίζονται στην καθημερινότητα ως στοιχεία που τους αρέσει να ζουν και να δρουν στο περιθώριο, όμως διαχρονικά λειτουργούν ως «φυτώρια» μιας επικίνδυνης λογικής που διαχωρίζει τα θύματα ανάλογα με την πολιτική τους ταυτότητα. Μιας λογικής που αναζητά άλλοθι για την τοποθέτηση εμπρηστικών μηχανισμών, που σπεύδει να βαφτίσει την εγκληματική δράση ως «αντίσταση» και που αντιμετωπίζει την πολιτική βία ως ένα ακόμη μέσο πολιτικής έκφρασης. Τελικά, από την ανοχή σε αυτού του είδους τις πράξεις μέχρι την τρομοκρατική δράση η απόσταση δεν είναι τόσο μεγάλη όσο ορισμένοι θέλουν να πιστεύουν.
Εικόνες σαν τις χθεσινές πρέπει να προβληματίσουν το σύνολο του πολιτικού κόσμου και της κοινωνίας μας, γιατί μας υπενθυμίζουν ότι η τρομοκρατία επωάζεται σε περιβάλλοντα όπου η βία σχετικοποιείται και οι εκφραστές της αντιμετωπίζονται περίπου ως «διωκόμενοι αγωνιστές». Αλλοίμονο αν συνεχίσουμε να επιτρέπουμε στην ιδεολογική τύφλωση να οδηγεί στην απώλεια κάθε ηθικού φραγμού. Άλλωστε, αν κάτι μας διδάσκει η εμπειρία, είναι ότι κάθε φορά που η κοινωνία επιδεικνύει ανοχή απέναντι σε τέτοια φαινόμενα, αυτά αποκτούν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση. Έτσι, κάθε σύνθημα συμπαράστασης, κάθε προσπάθεια εξωραϊσμού της βίας, κάθε δικαιολογία που αναζητείται για εγκληματικές πράξεις όπως αυτές της 1ης Ιουλίου, λειτουργεί ως καύσιμο για έναν φαύλο κύκλο φανατισμού και μίσους. Γι' αυτό και η απάντηση δεν μπορεί να είναι αμφίσημη ούτε επιλεκτική. Η μόνη υπεύθυνη στάση είναι η απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη καταδίκη της τρομοκρατίας και όσων επιχειρούν να τη νομιμοποιήσουν πολιτικά ή ηθικά.
Η βία δεν καταδικάζεται με «ναι μεν, αλλά…»
Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έπραξαν τέσσερις δημοτικοί σύμβουλοι της Θεσσαλονίκης οι οποίοι αρνήθηκαν να υπερψηφίσουν το ψήφισμα καταδίκης που κατέθεσε η «Ομάδα για τη Θεσσαλονίκη» του Δημάρχου Στέλιου Αγγελούδη, για την δολοφονία της Βάγιας Νέστορα. Ο Νίκος Νικήσιανης του συνδυασμού «Πόλη Ανάποδα» που ψήφισε «κατά», οι Βασίλης Τομπουλίδης και Μιχάλης Κωνσταντινίδης από τη «Λαϊκή Συσπείρωση» και η Ρία Καλφακάκου από τον συνδυασμό του Σπύρου Πέγκα που ψήφισαν «λευκό», αιτιολόγησαν τη στάση τους λέγοντας ότι είχαν ενστάσεις για τη διατύπωση του ψηφίσματος. Ωστόσο η ουσία είναι ότι η βία δεν καταδικάζεται με «ναι μεν, αλλά». Αυτές είναι πολιτικές κουτοπονηριές…
Διαφωνούν με τη διατύπωση «καταδικάζουμε απερίφραστα, χωρίς αστερίσκους, χωρίς υπεκφυγές, χωρίς συμψηφισμούς τις δολοφονικές επιθέσεις που στέρησαν τη ζωή στη Βάγια Νέστορα, κάθε ενέργεια που επιχειρεί να μετατρέψει τον φόβο σε μέσο επιβολής και την τρομοκρατία σε όπλο φίμωσης της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης»; Έχουν ενστάσεις με το σημείο που τονίζεται ότι «η σιωπή απέναντι στη βία δεν είναι ουδετερότητα» και «η επιλεκτική καταδίκη δεν είναι δημοκρατική συνέπεια»; Ή μήπως δεν συμμερίζονται την επισήμανση ότι «το Δημοτικό Συμβούλιο Θεσσαλονίκης στέκεται στο πλευρό κάθε πολίτη που απειλείται και δηλώνει ότι κανείς δεν είναι μόνος απέναντι στο φόβο»;
Αν πράγματι οι ενστάσεις τους περιορίζονταν αποκλειστικά στη διατύπωση, τότε είχαν κάθε δυνατότητα να προτείνουν αλλαγές, βελτιώσεις ή προσθήκες. Αυτό άλλωστε επιβάλλει η δημοκρατική λειτουργία ενός συλλογικού οργάνου όπως είναι το δημοτικό συμβούλιο. Η επιλογή, όμως, να μην υπερψηφίσουν ένα ψήφισμα που, στην ουσία του, καταδικάζει μια τρομοκρατική επίθεση με νεκρή μια αθώα γυναίκα, εκπέμπει ένα εξαιρετικά προβληματικό πολιτικό μήνυμα. Και στην πολιτική, όπως και στη ζωή, τα μηνύματα έχουν τη δική τους βαρύτητα.
Σε τελική ανάλυση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Βάγια Νέστορα δεν έχασε τη ζωή της επειδή βρέθηκε τυχαία στο λάθος σημείο. Έχασε τη ζωή της ως συνέπεια μιας επίθεσης που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, είχε πολιτικά χαρακτηριστικά και στόχο το σπίτι μιας γυναίκας που συνδέεται με την πολιτική ζωή. Αυτό και μόνο θα έπρεπε να είναι αρκετό ώστε η καταδίκη να είναι καθολική, χωρίς ιδεολογικές εκπτώσεις και χωρίς επιλεκτικές ευαισθησίες.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου