Καταλαβαίνω, η Αριστερά να αντιδρά σε οποιοδήποτε εξοπλιστικό πρόγραμμα. Την οποιαδήποτε αμυντική δαπάνη τη μετατρέπει αμέσως σε αυξήσεις στις συντάξεις, σε σχολεία και νοσοκομεία. Ήδη πρόλαβαν και ισχυρίστηκαν ότι τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ της «Ασπίδας του Αχιλλέα» θα μπορούσαν να καλύψουν τον 13ο και 14ο μισθό των δημοσίων υπαλλήλων. Από αυτόν τον πολιτικό χώρο οι απαιτήσεις επάνω σε ζητήματα εθνικής άμυνας είναι περιορισμένες, σε επίπεδο αρχών. Μικραίνοντας τη μεγάλη εικόνα, το γεγονός πως ο προμηθευτής του εν λόγω συστήματος είναι το «γενοκτόνο» Κράτος του Ισραήλ, προσδίδει στην άρνηση και ένα ηθικοπολιτικό στοιχείο ως μια πρόφαση. Στην ουσία, ένα μέρος της Αριστεράς είναι ο υπεργολάβος της BDS Greece και κάπου εδώ το κλείνουμε το ζήτημα. Οι αρχές και το συμφέρον συμβαδίζουν.
Όμως διαπίστωσα και μια αφωνία από τον λεγόμενο «πατριωτικό» χώρο, ενώ δε θα έπρεπε. Υποτίθεται πως η ενίσχυση της εθνικής άμυνας αποτελεί έναν από τους βραχίονες των προταγμάτων αυτού του χώρου, τουλάχιστον στα χαρτιά. Η αντιμετώπιση του υπαρκτού εξ ανατολών κινδύνου κανονικά θα αποτελούσε την ύψιστη προτεραιότητα των κομμάτων που βρίσκονται στα δεξιά του κυβερνώντος κόμματος. Αλλά και εδώ φαίνεται ότι υπάρχουν σχέσεις υπεργολαβίας και μάλιστα με άλλα διεθνή κέντρα.
Έτσι, κανένα «πατριωτικό» κόμμα δε χαιρέτισε τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ της Ελλάδας και του Ισραήλ για την προστασία του εθνικού εναερίου χώρου και όχι μόνο. Φοβήθηκαν μήπως δώσουν πόντους στην κυβέρνηση σε προεκλογική περίοδο; Ή συμβαίνει κάτι άλλο; Διότι δεν μπορεί να πέρασε απαρατήρητη από όλα αυτά τα κόμματα η συγκεκριμένη συμφωνία—μαμούθ; Δε γίνεται πατριώτες πολιτικοί να ασχολούνται αυτή την ημέρα με το «φύλο των… ασθενών», καθ΄υπαγόρευση γνωστού εκδοτικού συγκροτήματος!
Κανένας δεν περιμένει μεγαλοψυχία από μικρόψυχους πολιτικούς. Αλλά στα εθνικά θέματα όσοι προβάλλουν τον δικό τους πατριωτισμό ενώ κατηγορούν τους κυβερνώντες για εθνική μειοδοσία, θα έπρεπε να χειροκροτήσουν τη συγκεκριμένη συμφωνία, διότι ακριβώς αναβαθμίζει την αμυντική ικανότητα της πατρίδας μας. Όμως συγχρόνως ακυρώνει και τον μύθο που αυτοί έπλεξαν για μια κυβέρνηση μειοδοτών. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα, οπότε πετάμε μια αντι—woke ανοησία μήπως και αλλάξουμε την ατζέντα. Το λες και ντροπής πράγμα.
Στο σημείο αυτό οφείλω να πω ότι η Αριστερά συνολικά είναι πολύ πιο έντιμη στα ζητήματα των εξοπλισμών. Το άσμα «Τι τον θέλουν τον Αβέρωφ…» ισχύει ακόμη. Είναι συνεπής με την ιστορία της. Οι «πατριώτες» όμως; Όλοι αυτοί που ονειρεύονται να πιούν καφέ στην «κόκκινη μηλιά» από χθες το πρωί είναι κρυμμένοι. Γιατί; Το Ισραήλ είναι ένα κράτος το οποίο, αν δεν κάνω λάθος, το θεωρούν πρότυπο. Ναι, αλλά υπάρχει και το άλλο μέρος που υπέγραψε τη συμφωνία για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» που είναι η κυβέρνηση του «Κούλη» και κάπου εδώ το πράγμα στραβώνει. Οπότε στρίβειν δια της σιωπής και του «φύλου των…ασθενών».
Περαστικά σας!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου