Η δημοσιογραφική «νεκροτομή» του 2015 — μέσα από το εξαίσιο ντοκιμαντέρ των συναδέλφων Ελένης Βαρβιτσιώτη και Βικτωρίας Δενδρινού, στο οποίο μιλούν και τα πρώτα «βιολιά» της τότε κυβέρνησης Τσίπρα — επέφερε το αναμενόμενο ανακλητικό σοκ: την εκ νέου συνειδητοποίηση αυτού που εύστοχα αποδίδει ο τίτλος· ότι η χώρα απέφυγε στο χιλιοστό τη σύγκρουση με το ανεπανόρθωτο. Εκεί όπου την οδηγούσαν τυφλά οι ριζοσπάστες αντισυστημικοί - αντιμνημονιακοί, με εργαλεία τη δημοκοπία, τη θηριώδη άγνοια και την εκκωφαντική ανεπάρκεια. Μαζί με τα αναστημένα φαντάσματα μιας εμφυλιοπολεμικής Αριστεράς, που αναζητούσαν εκδίκηση και δικαίωση, αδιαφορώντας αν ενταφιάζουν το μέλλον και τις προοπτικές χιλιάδων νέων ανθρώπων.
Στις τηλεοπτικές οθόνες, μέσα από το αρχειακό υλικό, είδαμε ξανά τον Αλέξη Τσίπρα περιχαρή να αγκαλιάζει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, να χειροκροτεί χαμογελαστός τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, όταν εκείνος σε κάποια συγκέντρωση φώναζε: «Είπε ο Ντράγκι “whatever it takes” και εμείς για τον δικό μας τον κόσμο θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί». Εμφανίστηκε και πλάνο του Παναγιώτη Λαφαζάνη από κάποια μεγαλειώδη εκδήλωση, να περιφέρεται με έναν κατακόκκινο φάκελο που έγραφε «Ενέργεια», γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι ο κ. Τσίπρας τον προόριζε για υπουργό Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας.
Ο Π. Λαφαζάνης, εκ των υστέρων, ισχυρίζεται ότι είπε στον Αλέξη Τσίπρα πως το σλόγκαν για την κατάργηση των μνημονίων με ένα άρθρο και έναν νόμο ήταν δημαγωγικό, λαϊκίστικο και φτηνό. Βεβαίως ανεξαιρέτως όλοι, χειροκροτούσαν τον κ. Τσίπρα στο βήμα της ΔΕΘ, συμφωνώντας ότι η αερολογία και η δημαγωγία «άξιζαν» στον ελληνικό λαό. Τα ήθελε τα ψέματά του, κατά το κοινώς λεγόμενο.
Είδαμε ξανά ολοζώντανο τον Αλέξη Τσίπρα να απαριθμεί τις α(υτα)πάτες του Προγράμματος της Θεσσαλονίκης, να διαβεβαιώνει ότι και συμφωνία θα υπάρξει και το Μνημόνιο και η Τρόικα θα αποτελέσουν παρελθόν. Όπως διαβεβαίωνε, ευγενώς, σε μυστικό τετ α τετ τον Γερμανό πρέσβη, στα μέσα του 2014, να μην ακούνε στο Βερολίνο τι λέει στο πόπολο, αλλά να έχουν πίστη στη δυνατότητα που έχει να σύρει το πόπολο εκεί όπου θέλει.
Αδιαμφισβήτητα, ο φρέσκος Τσίπρας είχε αυτό το «κάτι» που κάνει έναν πολιτικό, μέγα δημεγέρτη. Θα ήταν χρήσιμο κοινωνικό πείραμα να μιλήσουν για το πώς αισθάνονται και τι σκέφτονται σήμερα, οι τότε παθιασμένοι και αγανακτισμένοι χειροκροτητές, που απαθανατίζονται να αποθεώνουν το δίδυμο Τσίπρα – Καμμένου.
Επίσης στο πρώτο επεισόδιο του ντοκιμαντέρ, ο κ. Νίκος Παππάς - με το εντυπωσιακό ένστικτο πολιτικής επιβίωσης - φόρτωσε στην πλάτη του Βαρουφάκη το «έγκλημα», λέγοντας ότι δεν ακολούθησε τα συμφωνηθέντα για τη διαπραγμάτευση. Η εκδοχή ότι ο Γιάνης παράκουσε τον πρωθυπουργό ήταν και παραμένει το κυρίαρχο αφήγημα της τότε προεδρικής φρουράς υπό το φόβο της λογοδοσίας και πέραν της κάλπης. Ο κ. Παππάς ωστόσο είχε πανηγυρίσει προκαταβολικά για τη μεγαλειώδη μέρα που θα ξημέρωνε μετά το δημοψήφισμα.
Τη μακαριότητα και την αμεριμνησία μέρους του ΣΥΡΙΖΑ του 2015 ενσάρκωσε στην οθόνη ο υπουργός Ανάπτυξης της Πρώτης Φοράς Αριστερά. Ο Γιώργος Σταθάκης ισχυρίστηκε ότι και οι ίδιοι και οι αγορές γνώριζαν πως ο Τσίπρας, όταν έλεγε «εμείς θα βαράμε το νταούλι και οι αγορές θα χορεύουν», στόχευε στο θυμικό του πόπολου. Σταθάκης και Τσακαλώτος εμφανίστηκαν συμπλέοντες στη θέση ότι μάλλον κακώς ο ΣΥΡΙΖΑ έριξε την κυβέρνηση Σαμαρά - Βενιζέλου και πως, αν την είχαν αφήσει να ολοκληρώσει τη συζήτηση με τους δανειστές, αναλαμβάνοντας εκείνοι αργότερα την εξουσία, θα είχαν καλύτερες προοπτικές.
Οι σκέψεις του απόλυτου πρωταγωνιστή όλων αυτών θα μείνουν σκοτεινές, τουλάχιστον στο συγκεκριμένο δημοσιογραφικό ντοκουμέντο. Ο πρωθυπουργός του ζοφερού 2015, ο εταίρος του Πάνου Καμμένου, ο ηγέτης της αλλοπρόσαλλης κυβερνώσας Αριστεράς, συνέγραψε τη δική του εκδοχή της ιστορίας, δραπετεύοντας πολιτικά και διεκδικώντας μια νέα παρουσία στην επόμενη σελίδα της χώρας. Για την πλειονότητα, πάντως, φαίνεται να παραμένει ο κύριος υπαίτιος της εγκληματικής διαχείρισης της Πρώτης Φοράς Αριστερά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου