Το ΠΡΩΤΟ σου χρέος εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το ΔΕΥΤΕΡΟ, να φωτίσεις την ορμή και να συνεχίσεις το έργο τους. Το ΤΡΙΤΟ σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο σου τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει. Νίκος Καζαντζάκης «ΑΣΚΗΤΙΚΗ».

ΑΛΛΑΞΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΦΘΑΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΕΤΗ ΑΣΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΠΛΟΥΤΙΣΕΙ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΕΙΤΕ ΑΥΤΟΙ ΛΕΓΟΝΤΑΙ ΝΟΜΑΡΧΕΣ ΑΝΤΙΝΟΜΑΡΧΕΣ ΔΗΜΑΡΧΟΙ Η ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.
ΤΕΡΜΑ ΣΤΑ ΤΕΡΠΙΤΙΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟΙ ΚΑΙ ΑΛΑΖΟΝΙΚΟΙ ΚΕΝΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙΣΑΡΙΣΚΟΙ ΚΑΙ ΥΠΟΣΧΟΝΤΑΙ ΠΡΟΟΔΟ ΕΝΩ ΤΟΣΕΣ ΤΕΤΡΑΕΤΙΕΣ ΕΦΕΡΑΝ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΤΟΥΣ.

Πέμπτη 14 Μαΐου 2026

Θα χορεύαμε στους δρόμους

 Κώστας Στούπας

«Είμαι ριζοσπάστης μαρξιστής, θα χορεύουμε στους δρόμους», ήταν η απάντηση του Γιάνη Βαρουφάκη στον απεσταλμένο της αμερικανικής κυβέρνησης, όταν τον ρώτησε αν υπήρχε κάποιο σχέδιο για την επόμενη ημέρα της χρεοκοπίας. Αν ήταν απάντηση και σε κάποιο φροϋδιστή ψυχαναλυτή θα είχε ακριβώς την ίδια σημασία…

Ριζοσπάστης μαρξιστής το 2015, περίπου 25 χρόνια μετά την παταγώδη κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και του 70χρονου αποτυχημένου πειράματος εφαρμογής των μαρξιστικών ιδεών, μπορεί να είναι κάποιος που εμφανίζει προβλήματα αντικειμενικής επαφής με την πραγματικότητα.

Υπήρχαν δύο κύριες τάσεις στο συνονθύλευμα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ που ανέλαβε την εξουσία το πρώτο εξάμηνο του 2015.

Η πρώτη ήταν η ριζοσπαστική μαρξιστική τάση, η οποία συνέπιπτε σε αρκετά σημεία με τη ριζοσπαστική ακροδεξιά και αποσκοπούσε στην επιδείνωση και εκμετάλλευση της κατάστασης χρεοκοπίας, ώστε να αποσπάσουν την Ελλάδα από την Ευρώπη και τη Δύση, οδηγώντας τη σε προσχώρηση στον άξονα ολιγαρχικών καθεστώτων, όπως της Ρωσίας και της Κίνας.

Η πτέρυγα αυτή, αν και μειοψηφική, θεωρούσε πως διέθετε την απαραίτητη δύναμη στη Βουλή και στα όργανα του κόμματος, ώστε να μπλοκάρει οποιεσδήποτε «ενδοτικές» διαθέσεις.

Η άλλη πτέρυγα ήταν εκείνη των υποτιθέμενων «ρεαλιστών» εκβιαστών. Η πτέρυγα αυτή θεωρούσε, εσφαλμένα, πως μια ελληνική χρεοκοπία θα δημιουργούσε ένα domino effect αλυσιδωτών αντιδράσεων, το οποίο θα παρέσυρε σε χρεοκοπίες και αναταράξεις τράπεζες και χώρες παγκοσμίως.

«Θα παρακαλάνε να μας δανείσουν…», έλεγε και ξανάλεγε αφελώς ο κ. Τσίπρας. Ο κ. Τσίπρας επιζητούσε, σαν διψασμένος πεζοπόρος στην έρημο, τα παραμύθια με επιστημονικό επικάλυμμα της θεωρίας παιγνίων που του «πούλησε» ο κ. Βαρουφάκης.

Το βασικό μοντέλο: «Game of Chicken»

Το αφήγημα που «πούλησε» ο Βαρουφάκης στον Τσίπρα βασιζόταν στο γνωστό παράδειγμα της θεωρίας παιγνίων, το «Chicken Game» («παιχνίδι της κότας»).

Με απλά λόγια, το μοντέλο περιγράφεται ως εξής: δύο αυτοκίνητα κατευθύνονται το ένα πάνω στο άλλο. Αν κάποιος στρίψει, θεωρείται ότι «υποχώρησε». Αν δεν στρίψει κανείς, επέρχεται σύγκρουση και καταστροφή. Αν στρίψει ο ένας, ο άλλος κερδίζει διαπραγματευτικά.

Στο ελληνικό πλαίσιο, η Ελλάδα απειλούσε με στάση πληρωμών ή Grexit. Οι δανειστές απειλούσαν με διακοπή ρευστότητας και χρηματοδότησης. Και οι δύο πλευρές προσπαθούσαν να πείσουν ότι ήταν έτοιμες να φτάσουν μέχρι τέλους.

Πριν από τη ρήξη, πιστεύαμε πως μια «σύγκρουση» -άτακτη χρεοκοπία, τραπεζική κατάρρευση, πιθανό Grexit- θα είχε τεράστιο κόστος και για τις δύο πλευρές, αλλά δυσανάλογα μεγαλύτερο για την Ελλάδα.

Η ρήξη έγινε σε δύο δόσεις. Η πρώτη ήρθε λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές, όταν οι Τσίπρας, Βαρουφάκης και Καμμένος αιτήθηκαν παράταση του δεύτερου μνημονίου χωρίς νέα χρηματοδότηση. Η δεύτερη ήρθε με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος το θέρος του 2015.

Την επόμενη ημέρα μπορεί να έκλεισαν οι ελληνικές τράπεζες και το χρηματιστήριο -κάτι που συνήθως συμβαίνει μόνο σε περιόδους πολέμου- όμως οι διεθνείς αγορές αντέδρασαν σχεδόν αδιάφορα.

Θυμάμαι το επόμενο πρωί, όταν ήμουν καλεσμένος σε πάνελ τηλεοπτικού σταθμού για να σχολιάσω τις εξελίξεις, τους εκπροσώπους της κυβέρνησης να ρωτούν με αγωνία κάθε πέντε λεπτά πώς άνοιξαν τα ευρωπαϊκά χρηματιστήρια. Θυμάμαι και την έκπληξή τους κάθε φορά που τους έδειχνα πως οι δείκτες κινούνταν αδιάφορα, ελαφρώς αρνητικά ή και θετικά. Καθώς φαίνονταν να μην το πιστεύουν, αναγκαζόμουν να τους δείχνω την οθόνη του κινητού μου.

Το στρατηγικό σχέδιο των «εκβιαστών», με λίγα λόγια, ήταν να χρησιμοποιήσουν την απειλή των καταστροφικών συνεπειών, ώστε να εκβιάσουν τους εταίρους και τη διεθνή κοινότητα να διαγράψουν το χρέος και να συντηρούν μια Ελλάδα με ελλείμματα επ’ αόριστον.

Ζητούσαν, δηλαδή, από χώρες όπως η Σλοβακία και η Λετονία -με συντάξεις και μισθούς που αποτελούσαν κλάσμα των ελληνικών- να συντηρούν τις ελληνικές απολαβές, αποτέλεσμα των πληθωριστικών συνηθειών της εποχής του Ανδρέα Παπανδρέου και του Κώστα Καραμανλή.

Δυστυχώς, μια σημαντική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, που σιτίζεται παρασιτικά πέριξ του κράτους και των συντεχνιών, πίστευε πως το μοντέλο που μας οδήγησε στη χρεοκοπία ήταν βιώσιμο και ακολούθησε συνειδητά τους παραπάνω απατεώνες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου