Πότε ο φασισμός και ο σεξισμός θεωρούνται προοδευτικοί; Ας δούμε πώς οι έννοιες αλλάζουν σημασία, ανάλογα με το ποιον συμφέρουν.

Για τους ψευτοαριστερούς, σεξισμός είναι να καυτηριάζεις τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται μια γυναίκα, όχι επειδή είναι γυναίκα, αλλά επειδή ακριβώς ο τρόπος της και η ανικανότητά της να σταθεί αξιοπρεπώς πολιτικά, παρά μόνο μέσα από σκονάκια, υποτιμά την σημασία του ρόλου της γυναίκας στην πολιτική και τον δημόσιο διάλογο. Δεν είναι, όμως, σεξισμός, κατά τους ίδιους, να κακοποιούν λεκτικά τη Μαρέβα Μητσοτάκη, επειδή ακριβώς είναι γυναίκα και τυγχάνει να είναι σύζυγος του πρωθυπουργού.

Είναι οι ίδιοι που έχουν κάτω από τη γλώσσα τους, σαν καραμέλα, τον όρο «φασίστας», για να τον αποδίδουν στον άλλον επειδή απλώς έχει διαφορετική άποψη. Για αυτούς, όμως, δεν είναι φασισμός να βάζουν γκαζάκια, να τρομοκρατούν και να σκοτώνουν αθώους ανθρώπους, όπως ακριβώς έγινε με τη Βάγια Νέστορα, η κόρη της οποίας, όπως είπε και ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, έχασε τη ζωή της επειδή η κόρη της πολιτεύτηκε με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.

Για αυτούς δεν είναι φασισμός οι μολότοφ και, όταν συμβαίνει το δυστύχημα να χάνονται ανθρώπινες ζωές, όπως στην προκειμένη περίπτωση, να είναι απλώς «τυχαίο» (!) ότι έβαλαν τη μολότοφ στη Νέστορα ή ότι η Βάγια Νέστορα δεν σκοτώθηκε από τα γκαζάκια αλλά από τη φωτιά που δημιουργήθηκε(!). Ναι, καλά ακούσατε! Ακριβώς αυτή η αρρωστημένη λογική ακούστηκε από την Ελένη Καλογεροπούλου σε δημόσια συχνότητα ως επιχείρημα. Αυτός είναι ο πραγματικός φασισμός.

Είναι οι ίδιοι που μιλούν για τοξικότητα και αδωνισμό όταν δημοσιοποιείς όσα είπε ο δικός τους υπουργός Δικαιοσύνης, ο Κοντονής και κατηγορίες αφορούν τους ίδιους και τον πολιτικό χώρο στον οποίον ανήκουν. Αλλά εκείνοι έχουν κάνει τατουάζ στο μπράτσο τους το «Μητσοτάκη γαμιέσαι».

Είναι πάλι οι ίδιοι που λένε ότι η Ελλάδα και η κυβέρνηση πνίγουν την ελευθερία του Τύπου, αλλά όταν ένας δημοσιογράφος εκφράζει λόγο που δεν είναι αρεστός και σύμφωνος με τις απόψεις τους, του κάνουν δημόσιο μπούλινγκ — ασχέτως αν ο υπογράφων το έχει συνηθίσει επί δεκαετίες και πλέον τώρα το διασκεδάζει.

Είναι πάλι οι ίδιοι που ζητούν από τη Μενδώνη και τον Μητσοτάκη να παραιτηθούν επειδή φωτογραφήθηκαν δίπλα στον Λιγνάδη, μιλώντας για «κυβέρνηση παιδοβιαστών». Όταν, όμως, η κατηγορία βιασμού αφορά ηθοποιό που ανήκει στον δικό τους πολιτικό χώρο όπως ο Γεωργούλης, σφυρίζουν αδιάφορα και, χωρίς να έχει κλείσει η υπόθεση ώστε να μάθουμε αν βίασε ή όχι την κ. Ελένη Χρονοπούλου, σήμερα τον καλούν σε τηλεοπτικές εκπομπές, όπως έκανε πρόσφατα η Αθηναΐς Νέγκα, για να κάνει την προσωπογραφία του, με εμετικά σχόλια του τύπου οι κοπέλες της εκπομπής, μόλις άκουσαν ότι θα έρθεις, κατουρήθηκαν πάνω τους από τη χαρά τους — αυτό ήταν, σε γενικές γραμμές, το νόημα.

Δεν υπάρχει σεξισμός, φασισμός ή τοξικότητα μόνο όταν στρέφονται εναντίον των άλλων. Όταν οι ίδιες συμπεριφορές προέρχονται από εκείνους που επικαλούνται μονομερώς αυτές τις έννοιες ή από φιλικά προσκείμενα πρόσωπα, συστήματα και μηχανισμούς, τότε ξαφνικά αποσιωπώνται ή βαφτίζονται πράξεις δήθεν υπεράσπισης της δημοκρατίας. Άλλοτε εντάσσονται στο πλαίσιο μιας υποτιθέμενης ελευθερίας του λόγου και του Τύπου και άλλοτε παρουσιάζονται ως αγώνες του λαϊκού κινήματος.

Γι’ αυτό και θα είμαστε πάντα μια χώρα όπου πολλοί βλέπουν την πραγματικότητα όχι όπως είναι, αλλά όπως θα ήθελαν να είναι, και όπου οι έννοιες, οι αξίες και οι ευαισθησίες συστέλλονται και διαστέλλονται κάθε φορά κατά το δοκούν.