Από: Αντιστράτηγο ε.α. Ιωάννη Κρασσά

«Αφιερώνω το παρόν άρθρο στη μνήμη της μητέρας μου, που μας άφησε στις 22 Μαρτίου 2026.»

«Η τέχνη του πολέμου είναι απλή και εκτελεστή και προϋποθέτει ορθή κρίση. Για να γίνει αντιληπτό το νόημα του πολέμου απαιτείται η ανάλογη πείρα». Ναπολέων Βοναπάρτης (1769–1821).

Ο Ουίνστων Τσώρτσιλ[1] (1874-1965) στον πρόλογο των απομνημονευμάτων του, χαρακτήρισε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ΠΠ) ως τον «Αχρείαστο Πόλεμο» (The Unnecessary War). Ο Β΄ΠΠ προκάλεσε το θάνατο 80 εκατομμύριων ανθρώπων[2] και άλλαξε το ρου της ιστορίας. Ο Βρεττανός πολιτικός θεώρησε ότι η αδράνεια του Ηνωμένου Βασιλείου και της Γαλλίας στον επανεξοπλισμό της Γερμανίας επέτρεψε την έκρηξή του. Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, η έναρξη του πολέμου των ΗΠΑ και του

Ισραήλ εναντίον του Ιράν, δεν απετέλεσε κεραυνό εν αιθρία, ήταν αναμενόμενος, αλλά όχι αναπόφευκτος. Η σύγκρουση δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως παγκόσμια ή τοπική, αλλά ως περιφερειακή. Από την αρχή της ιστορίας οι άνθρωποι θέλουν να άρχουν. Στην συνέχεια επιδιώκουν να αυξήσουν την ισχύ τους και αφού το επιτύχουν επιδίδονται στην επέκταση της κυριαρχίας τους. Αυτό συνέβαινε πάντα και είναι πολύ δύσκολο να αλλάξει. Ο Πλάτων (427–347 π.Χ.) στο περίφημο έργο του «Πολιτεία[3]» προτείνει ότι η ιδανική διακυβέρνηση θα επιτευχθεί, «Όταν οι φιλόσοφοι γίνουν βασιλείς και οι βασιλείς αρχίσουν να φιλοσοφούν». Οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους επιλέγουν ως ηγέτες τους ισχυρούς και όχι τους σοφούς άνδρες. Οι ηγέτες ποδηγετούν τους πολίτες εκμεταλλευόμενοι το αίσθημα της αυτοσυντηρήσεως, τις ανασφάλειες, τα απωθημένα και τις φιλοδοξίες τους, προβάλλοντας οράματα, ιδεώδη και απειλές πραγματικές ή φανταστικές.

Το Διακύβευμα

Ο κύριος σκοπός του πολέμου είναι διαφορετικός για κάθε χώρα. Το θεοκρατικό καθεστώς που κυβερνά το Ιράν αγωνίζεται για την επιβίωσή του. Το Ισραήλ θέλει να εξαλείψει μία δύναμη που απειλεί την ύπαρξή του. Οι ΗΠΑ  επιδιώκουν να αυξήσουν την επήρεια τους και να αποκομίσουν οικονομικά οφέλη. Η έχθρα Ισραήλ και Ιράν ξεκίνησε το 1979.

Μια Ιστορική Αναδρομή

Το Ισραήλ

Στις 14 Μαΐου του 1948, ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ, το οποίο αναγνωρίσαν αμέσως πρώτες οι ΗΠΑ, ενώ οι χώρες του Ανατολικού Μπλοκ δεν αντέδρασαν στην εξαγγελία. Βλέπε σχετικό άρθρο, «Ισραήλ-Παλαιστίνη, η Λύση των Δύο Ανεξαρτήτων Κρατών». Την επομένη ημέρα οι στρατοί της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, του Ιράκ, της Συρίας και του Λιβάνου, συνεπικουρούμενοι από τη Σαουδική Αραβία, τη Τυνησία και το Μαρόκο επιτέθηκαν κατά των Ισραηλινών. Το 1948, το 1956, το 1967 και το 1973 διεξήχθησαν τέσσερεις πόλεμοι των Αραβικών κρατών εναντίον του Ισραήλ. Βλέπε σχετικά άρθρα, « Ο Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1973[1] (Α΄ Μέρος), Ο Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος του 1973 (Β΄ Μέρος), Ο Πόλεμος των Έξι Ημερών».  Μέχρι σήμερα από τα κράτη της Μέσης Ανατολής, η Αίγυπτος το 1979, η Ιορδανία το 1994, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν το 2020, έχουν αναγνωρίσει το Ισραήλ. 

Το Ιράν

Στις 11 Φεβρουαρίου 1979 στο Ιράν, ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί[4] (1902-1989) εκθρόνισε τον Σάχη Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί[5] (1919-1980) και εγκαθίδρυσε  το πολίτευμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Μέχρι τότε το Ισραήλ και το Ιράν συνεργαζόντουσαν σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων αξιολογώντας ως απειλές το Νασερικό Παναραβισμό[6] και την επέκταση της επιρροής της Σοβιετικής Ενώσεως στη Μέση Ανατολή. Μετά την άνοδο του Χομεϊνί στην εξουσία τα δύο κράτη διέκοψαν τις διπλωματικές τους σχέσεις. Ο μέχρι πρότινος ανώτατος ηγέτης του Ιράν Αλί Χαμενεΐ είχε χαρακτηρίσει το Ισραήλ σαν «καρκινικό όγκο», ο οποίος πρέπει να αφαιρεθεί. Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι το Ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς συνιστά υπαρξιακή απειλή, λόγω του πυρηνικού του προγράμματος και της μέχρι τώρα υποστηρίξεως των πληρεξουσίων ενόπλων οργανώσεων στο Λίβανο, στη Υεμένη και την Παλαιστίνη. Μετά την τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023, το Ισραήλ εξουδετέρωσε τη Χαμάς. Βλέπε σχετικό άρθρο «Η Επιχείρηση «Καταιγίδα Αλ Άκσα(7 Οκτ 2023)». Η πτώση του Άσαντ στη Συρία στέρησε στη Τεχεράνη μεγάλο μέρος της ισχύος και της επιρροής της. Την περίοδο από 13 έως 25 Ιουνίου 2025 το Ισραήλ και οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν. Βλέπε σχετικό άρθρο, «Ο Πόλεμος των 12 Ημερών Ισραήλ- Ιράν (13-25 Ιουνίου 2025)».

Ο Σάχης και ο Χομεϊνί.

Ο Νέος Πόλεμος

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν τις επιχειρήσεις «Επική Οργή (Epic Fury)» και ο «Λέων που Βρυχάται (Roaring Lion)» αντίστοιχα, σηματοδοτώντας την έναρξη ενός ακόμη πολέμου στη πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οι Στρατηγικοί Στόχοι του Πολέμου

Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ανέλαβαν στρατιωτική δράση με σκοπό την υλοποίηση των εξής στόχων:

  1. Τον αποκεφαλισμό της Ηγεσίας [Decapitation Strikes (Χτυπήματα αποκεφαλισμού)]. Την πρώτη ημέρα του πολέμου εξουδετέρωσαν τον αρχηγό του κράτους Αλί Χαμενεί (1941-2026) μαζί με 40 ηγετικά πολιτικά, θρησκευτικά και στρατιωτικά στελέχη του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης [IRGC (Islamic Revolutionary Guard Corps)],
  2. Την πλήρη εκμηδένιση της Χεζμπολάχ στο Λίβανο.
  3. Την εξάλειψη των υποδομών του Ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
  4. Την διακοπή κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς. 
  5. Την εκμηδένιση του Ιρανικού ναυτικού στον Περσικό Κόλπο για τη διασφάλιση της παγκόσμιας ναυσιπλοΐας και τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.
  6. Την διακοπή ενισχύσεως των «Πληρεξουσίων Οργανώσεων εκτός Ιράν (Proxies)», δηλαδή της «Χεζμπολάχ[7]», των «Χούθι[8]», των «Δυνάμεων Λαϊκής Κινητοποιήσεως (PMF - Ιράκ)[9]», της «Χαμάς και της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ[10]» και των εναπομεινάντων «Πολιτοφυλάκων της Συρίας».
  7. Την αλλαγή του καθεστώτος «Θεοκρατικής Δημοκρατίας», το οποίο κυβερνά το Ιράν τα τελευταία 47 χρόνια.
  8. Την εφαρμογή της στρατηγικής «Μέγιστης Πιέσεως» και «Εσωτερικής Αποσταθεροποιήσεως» με σκοπό τη δημιουργία ένα «κενού εξουσίας» που θα επιτρέψει στον ιρανικό λαό να ανατρέψει το καθεστώς. 
  9. Την κατάληψη της νήσου «Χαργκ[11]», ή άλλων νησίδων στο Περσικό κόλπο από μονάδες ειδικών δυνάμεων (Πεζοναύτες, Αλεξιπτωτιστές, Δύναμη “Δέλτα”) με σκοπό τον έλεγχο των στενών, ή την άσκηση πιέσεως για την αποδοχή των όρων της Αμερικανικής ηγεσίας.

Οι κύριες μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων των ΗΠΑ που έχουν μεταφερθεί ή βρίσκονται σε ετοιμότητα αμέσου αναπτύξεως στην περιοχή είναι οι ακόλουθες:

  • Ομάδες των SEALs (SEa, Air, and Land) του ναυτικού έχουν αναπτυχθεί με αποστολή τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ και την αντιμετώπιση απειλών κατά εμπορικών πλοίων και πετρελαιοφόρων.
  • Επίλεκτες μονάδες των Rangers έχουν φτάσει στην περιοχή, προοριζόμενες για ειδικές επιχειρήσεις κρούσης ή την κατάληψη στρατηγικών σημείων, όπως το νησί Χαργκ (κεντρικός κόμβος πετρελαίου του Ιράν).
  • Η 31η Εκστρατευτική Μονάδα Πεζοναυτών (31st Marine Expeditionary Unit - MEU), δυνάμεως 2.500 ανδρών μεταφέρθηκε με το ελικοπτεροφόρο πλοίο εφόδου USS (United States Ship) Tripoli [LHA (Launching Helicopter Assault 7)]. Οι πεζοναύτες είναι εκπαιδευμένοι για ταχείες αποβάσεις και αμφίβιες επιχειρήσεις.
  • Η 1η Ταξιαρχία της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (82nd Airborne Division) έχει μεταφερθεί πλησίον του Ιράν για επιχειρήσεις ταχείας επεμβάσεως και καταλήψεως εδάφους.
  • Η Δύναμη ΔΕΛΤΑ (Delta Force). Αν και οι κινήσεις τους είναι άκρως απόρρητες, αναλυτές αναφέρουν ότι προορίζεται για εξαιρετικά επικίνδυνες αποστολές.

 

Διεξαγωγή του Πολέμου από το Ιράν. Επιχείρηση Αληθινή Υπόσχεση IV (Operation True Promise IV)

Οι βασικοί πυλώνες της ιρανικής στρατηγικής έχουν επικεντρωθεί:

  1. Στην Στρατηγική Κορεσμού (Saturation). Το Ιράν χρησιμοποιεί μαζικές εκτοξεύσεις εκατοντάδων βαλλιστικών πυραύλων και οικονομικών ντρόουνς (όπως τα Shahed-136[12]) με σκοπό την υπερφόρτωση των αντιαεροπορικών συστημάτων των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
  2. Στην Περιφερειακά Αντίποινα (Regional Retaliation). Αντί για άμεση αναμέτρηση με την υπεροπλία των ΗΠΑ, η Τεχεράνη πλήττει αμερικανικές βάσεις και συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο (ΗΑΕ, Κατάρ, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ιορδανία). Στόχος είναι να πιέσει αυτές τις χώρες να ζητήσουν από την Ουάσιγκτον τον τερματισμό των επιχειρήσεων.
  3. Στη Διεθνοποίηση του Κόστους. Το Ιράν επιχειρεί να κλείσει τα Στενά του Ορμούζ, απειλώντας το 20-30% του παγκόσμιου εφοδιασμού πετρελαίου και φυσικού αερίου, ώστε να προκαλέσει παγκόσμια οικονομική κρίση και να αναγκάσει τη διεθνή κοινότητα να παρέμβει.
  4. Στην ενεργοποίηση του «Άξονος της Αντιστάσεως». Η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι Χούθι στην Υεμένη έχουν διαταχθεί να κλιμακώσουν τις επιθέσεις τους στο Ισραήλ και την Ερυθρά Θάλασσα, ανοίγοντας πολλαπλά μέτωπα που διασπούν την αμερικανική και ισραηλινή προσοχή.
  5. Στην Αποκέντρωση της Διοικήσεως. Μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ, το καθεστώς έχει μεταβιβάσει εξουσίες σε κατώτερα κλιμάκια και έχει διασπείρει τις στρατιωτικές δομές σε υπόγειες «πόλεις πυραύλων» για να διασφαλίσει τη δυνατότητα ενός δεύτερου πλήγματος. 

36 Ημέρες Πολέμου

Κύρια Συμβάντα

  1. Σύμφωνα με tτις μέχρι σήμερα αναφορές (5 Απριλίου 2026), οι ΗΠΑ έχουν ήδη πλήξει περισσότερους από 3.000 στόχους, ενώ το Ισραήλ 1.100 εντός του Ιράν. Σύμφωνα με τη σχεδίαση έχουν πέτυχει κατά μεγάλο ποσοστό τους στόχους τους, χωρίς να τους έχουν ολοκληρώσει.
  2. Το σύνολο σχεδόν των Ιρανικών ναυτικών δυνάμεων (140 πλοία) έχουν βυθισθεί.
  3. Τις τελευταίες 48 ώρες (3-4 Απριλίου 2026) επιβεβαιώθηκε η κατάρριψη δύο αμερικανικών μαχητικών (ένα F 15 και ένα A 10) και ενός ελικοπτέρου διασώσεως. Το ένα αεροσκάφος και το ελικόπτερο κατέπεσαν εντός της επικράτειας του Ιράν, ενώ το δεύτερο αεροσκάφος στον Περσικό Κόλπο. Τα δύο μέλη του πληρώματος (πιλότος και χειριστής οπλικών συστημάτων) διασώθηκαν από τις αμερικανικές δυνάμεις (Delta Force).
  4. Συνολικές Απώλειες (Μη επιβεβαιωμένες): Ορισμένες πηγές αναφέρουν σημαντικά υψηλότερους αριθμούς για το σύνολο της περιόδου των επιχειρήσεων, κάνοντας λόγο για έως και 16 μαχητικά και 12 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (Reaper), αν και οι αριθμοί αυτοί δεν έχουν επιβεβαιωθεί επίσημα από το Πεντάγωνο
  5. Στις 3 Απριλίου, ο Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ, Πιτ Χέγκσεθ, ζήτησε την παραίτηση του Αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Στρατού Ξηράς, Στρατηγού Ράντι Τζορτζ (Randy George). Ο Στρατηγός Κρίστοφερ Λα Νέβε (Christopher La Neve), μέχρι σήμερα υπαρχηγός στρατού, θεωρείται ο πλέον πιθανός αντικαταστάτης του.

Ανθρώπινες Απώλειες με την 5 Απριλίου 2026 

 

 

 

 

 

 

Διαπιστώσεις-Συμπεράσματα 

Επί του παρόντος (5 Απριλίου 2026) στη Μέση Ανατολή διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις, η έκβαση των οποίων θα διαμορφώσει το μεταπολεμικό περιβάλλον. Οι συνέπειες όμως της συγκρούσεως έχουν ήδη προκαλέσει περιφερειακή αστάθεια.

  • Η παρεμπόδισή της ναυσιπλοΐας δια μέσου των στενών του Ορμούζ, πυροδότησαν την αύξηση της τιμής του πετρελαίου και του φυσικού αερίου με άμεσο αντίκτυπο στη καθημερινότητά μας.
  • Η άρνηση των περισσοτέρων Ευρωπαϊκών χωρών να παράσχουν την υποστήριξή τους στις ΗΠΑ, έχουν οδηγήσει τον Πρόεδρο Τραμπ να απειλεί με αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ.  
  • Η ολοκληρωτική εξάλειψη των πυρηνικών φιλοδοξιών του Ιράν δεν έχει επιτευχθεί.  Οι πιθανότητες αλλαγής του καθεστώτος είναι περιορισμένες.
  • Επιβεβαιώθηκε ο κανόνας ότι, η ολοκληρωτική στρατιωτική νίκη δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη χρησιμοποίηση χερσαίων στρατευμάτων. Η χρησιμοποίηση των Πεζοναυτών, των Αλεξιπτωτιστών και των Ειδικών Δυνάμεων που αναπτύχθηκαν στη Μέση Ανατολή δεν έχουν αποφασισθεί ακόμη. Η κατάληψη μικρονησίδων του Περσικού Κόλπου εντάσσεται στα πλαίσια των δυνατοτήτων τους.
  • Με τη μέχρι τώρα διεξαγωγή του πολέμου το πλέον πιθανό είναι να μην υπάρχει ολοκληρωτική νίκη από την πλευρά ΗΠΑ και Ισραήλ, ούτε παράδοση του Ιράν. Μια κατάπαυση του πυρός, χωρίς υπογραφή συμφωνίας ειρήνης φαίνεται ως το πλέον πιθανόν ενδεχόμενο. Εάν δεν υπάρξει ανακωχή ελλοχεύει ο κίνδυνος ενός «αέναου πολέμου».
  • Την 1η Απριλίου 2026, ο Τραμπ απευθυνόμενος προς τους Αμερικανούς προέβλεψε τη λήξη του πολέμου σε δύο με τρεις εβδομάδες, δηλώνοντας επίσης συνέχιση των βομβαρδισμών, ώστε να επιστρέψει το Ιράν στη «λίθινη εποχή». 
  • Την 14η και 15η Μαΐου 2026 στο Πεκίνο έχει προγραμματιστεί η επόμενη συνάντηση του Προέδρου των ΗΠΑ και Ντόναλντ Τραμπ με τον Κινέζο ομόλογό του Σι Τζινπίνγκ, η οποία είναι πιθανόν να οδηγήσει στο τερματισμό των εχθροπραξιών.  

Αντιστράτηγος ε.α. Ιωάννης Κρασσάς

Απρίλιος 2026

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ο Σερ Ουίνστον Λέοναρντ Σπένσερ-Τσώρτσιλ [Sir Winston Leonard Spencer-Churchill, (1874-1965)] ήταν Βρετανός πολιτικός, στρατιωτικός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, πρωθυπουργός της χώρας του, κατά τις περιόδους 1940-45 και 1951-55. Ηγέτης της Μεγάλης Βρετανίας από την άνοιξη του 1940 έως το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1945, ήταν ένας από τους αρχιτέκτονες της συμμαχικής νίκης γι' αυτό και ονομάστηκε "Πατέρας της νίκης", καθώς συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του καθεστώτος των διεθνών συσχετισμών κατά την μεταπολεμική περίοδο. Το 1953 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας για το πεντάτομο έργου "Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος", που δημoσιεύτηκε από το 1948 έως το 1951.

Ο Σερ Ουίνστον Λέοναρντ Σπένσερ-Τσώρτσιλ.

[2] Οι συνολικοί νεκροί του Β' Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945) υπολογίζονται περίπου σε 70-85 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών και αμάχων. Πρόκειται για την πιο θανατηφόρα σύγκρουση στην ιστορία, με τη Σοβιετική Ένωση να έχει τις μεγαλύτερες απώλειες (άνω των 20 εκατ.)

[3] Η Πολιτεία του Πλάτωνος (427–347 π.Χ.) η οποία γράφτηκε το 380 π.Χ., είναι ένα από τα πλέον σημαντικά έργα της παγκοσμίου φιλοσοφίας. Πρόκειται για έναν Σωκρατικό διάλογο που αναζητά τον ορισμό της δικαιοσύνης και περιγράφει τη δομή μιας ιδανικής πόλης-κράτους (της «Καλλίπολης»). 

Ο Πλάτων.

[4] Ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί (1900-1989) γεννήθηκε στο χωριό Χομέιν του Ιράν, το όνομα του οποίου υιοθέτησε ως επώνυμο. Ακολούθησε θρησκευτικές σπουδές και στην συνέχεια ως κληρικός επέκρινε έντονα το Σάχη με αποτέλεσμα το 1963 να εκδιωχθεί από το Ιράν και να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Υπήρξε ο αρχιτέκτονας της ισλαμικής επαναστάσεως και η κινητήριος δύναμη για την ανατροπή του Σάχη το 1979. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να αναδειχθεί στον ανώτατο θρησκευτικό και πολιτικό άρχοντα του Ιράν, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το θάνατό του τον Ιούνιο του 1989. Ο Χομεϊνί διαμόρφωσε το δόγμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν γνωστής ως «κηδεμονία του νομικού», βάσει του οποίου ο καταλληλότερος θρησκευτικός νομικός θα πρέπει να ασκεί την εποπτεία της κυβερνήσεως.

 Ο Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί .

[5] Ο Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί (1919-1980), ήταν ο Σάχης (βασιλεύς) του Ιράν από το 1941 έως την εκθρόνισή του από τον Χομεϊνί το Φεβρουάριο του 1979. Υπήρξε ο δεύτερος και τελευταίος μονάρχης της δυναστείας Παχλαβί.

Ο Σάχης Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί.

[6] Ο "Νασερικός Παναραβισμός" στοχεύει στην ενότητα των Αραβικών χωρών υπό κοινή ηγεσία. Εμπνευστής του ήταν ο Συνταγματάρχης του Αιγυπτιακού στρατού Γκαμάλ Άμπντελ Νάσερ (1918-1970), δεύτερος πρόεδρος της Αιγύπτου από το 1956 έως το θάνατό του. Υπήρξε ο απόλυτος άρχοντας της Αιγύπτου και προσωπικότητα παγκόσμιου ακτινοβολίας. Ο Νάσερ αποτέλεσε το σύμβολο του αγώνος για την αραβική ανεξαρτησία και ενότητα. Το 1958 ίδρυσε την Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία, θέτοντας υπό ενιαία διοίκηση την Αίγυπτο, τη Συρία, την Ιορδανία και το Λίβανο. Το εγχείρημα διατηρήθηκε επί τριετία και στη συνέχεια η ένωση διαλύθηκε.  

Ο Αμπντέλ Νάσερ.

[7] Χεζμπολάχ (Λίβανος). Η ισχυρότερη οργάνωση του δικτύου, η οποία λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει». Παρά τις απώλειες ηγεσίας (όπως η δολοφονία του Χασάν Νασράλα το 2024), παραμένει η κύρια απειλή για το βόρειο Ισραήλ.

[8] Χούθι (Υεμένη). Ελέγχουν μεγάλο μέρος της Υεμένης και χρησιμοποιούν ντρόουνς και πυραύλους για να πλήττουν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα και στόχους στο Ισραήλ.

[9] Δυνάμεις Λαϊκής Κινητοποίησης (PMF-Ιράκ), Αποτελείται από  σιιτικές πολιτοφυλακές, όπως η Kata'ib Hezbollah και η Harakat al-Nujaba,οι οποίες  έχουν εξαπολύσει επιθέσεις κατά αμερικανικών βάσεων στην περιοχή.

[10] Χαμάς και Παλαιστινιακή Ισλαμική Τζιχάντ (Παλαιστίνη). Αν και έχουν υποστεί σοβαρά πλήγματα στη Γάζα, αποτελούν το παλαιστινιακό σκέλος του Άξονα.

[11] Η νήσος Χαργκ ή Χαρκ είναι νησί του Ιράν εντός του Περσικού Κόλπου. Το νησί έχει έκταση 20 τετραγωνικά χιλιόμετρα και βρίσκεται 25 χιλιόμετρα έξω από την ηπειρωτική ακτή του Ιράν και 483 χιλιόμετρα βορειοδυτικά από τα Στενά του Ορμούζ. Από εκεί διακινείται το 90% των εξαγωγών πετρελαίου. 

 

[12]  Το Shahed-136 είναι ένα ιρανικής κατασκευής μη επανδρωμένο αεροσκάφος (UAV) τύπου [περιπλανώμενου πυρομαχικού (Lutering ammunition)] το οποίο έχει αναδειχθεί σε κεντρικό στοιχείο των σύγχρονων συγκρούσεων λόγω του εξαιρετικά χαμηλού κόστους του σε σχέση με την αποτελεσματικότητά του. Έχει μήκος περίπου 3,5 μέτρα και άνοιγμα πτερύγων γύρω στα 2,5 μέτρα. Διαθέτει πτέρυγα σχήματος δέλτα (delta-wing) και προωθείται από έναν κινητήρα με έλικα στο πίσω μέρος. Η επιχειρησιακή εμβέλεια του υπολογίζεται περίπου στα 1.350 έως 1.500 χιλιόμετρα και η ταχύτητά του 180 χλμ/ωρα. Φέρει φορτίο υψηλής εκρηκτικότητας γύρω 40 κιλών. Παράλληλα, ουκρανικές αναφορές για ρωσικές τροποποιήσεις κάνουν λόγο για αναβαθμίσεις που φτάνουν ακόμη και σε κεφαλή 90 κιλών σε ορισμένες εκδόσεις, με αντίστοιχες επιπτώσεις στην εμβέλεια. Το κόστος εκτιμάται μεταξύ 20.000 και 40.000 δολαρίων. 

 

ΤΕΛΟΣ