Χωρίς την αναγνώριση της Ελλάδας, τα Σκόπια είναι ανίσχυρα

Γράφει ο
Αθανάσιος Μπουρούνης

       Γνωρίζουμε ότι σε οποιαδήποτε διαμάχη, είναι πολύ πιθανόν τα πράγματα να εξελίσσονται αντίθετα προς τις αρχικές μας προβλέψεις.

       Έτσι οι ηγέτες βρίσκονται σε μια διαρκεί περιδίνηση μεταξύ ανακριβειών και αναληθών πληροφοριών, εσφαλμένων λόγω πολιτικού κόστους, αμέλειας ή υπερβολικής βιασύνης.
       Ένας πραγματικός ηγέτης όμως πρέπει να έχει την ευχέρεια να αξιολογεί όλες τις αντιξοότητες, με εμμονή στον τελικό στόχο.
       Όλοι οι ενδιάμεσοι σκοποί τακτικής που καθορίζονται, πρέπει να οδηγούν και να συμβάλουν άμεσα ή έμμεσα στην επίτευξη του τελικού σκοπού στο συντομότερο δυνατό χρόνο.
       Με ποια λοιπόν ακολουθούμενη στρατηγική η κυβέρνηση προσπαθεί να διαπραγματευτεί με τους Σκοπιανούς;

      Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αντιμετώπισαν το Σκοπιανό με υπέρμετρο καιροσκοπισμό και χωρίς ίχνος εμμονής στο σκοπό.
       Είναι δεδομένο πως όταν ο πρωθυπουργός αποφάσισε να ανασύρει από την ναφθαλίνη το Σκοπιανό, το πρώτιστο που σκεφτόταν, ήταν πώς θα φέρει αναταραχή στη Νέα Δημοκρατία.
       Απέτυχε όμως γιατί όπως αποδείχθηκε, την τελευταία στιγμή η ΝΔ αντέδρασε σωστά.
       Δέχθηκε τη σύνθετη ονομασία, αλλά ταυτόχρονα έθεσε τρία προαπαιτούμενα, δηλαδή, το erga omnes, την αναθεώρηση του συντάγματος του κράτους των Σκοπίων ώστε να μην υπάρχουν αναφορές στη μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα και τέλος την ολοκλήρωση της συμφωνίας σε ένα στάδιο.
       Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για την κυβέρνηση και τον κ. Τσίπρα.
       Από τη μια, οι απόψεις για το Σκοπιανό του κυβερνητικού εταίρου κ. Π. Καμμένου απαγορεύουν να κατατεθεί στη Βουλή ενιαία κυβερνητική πρόταση, δίνοντας αφορμή στην αντιπολίτευση να αμφισβητεί την ύπαρξη κυβερνητικής πλειοψηφίας.
       Από την άλλη, ενώ ο κ. Τσίπρας  συμβιβάστηκε , όπως φαίνεται , με τη σύνθετη ονομασία, τα τρία προαπαιτούμενα όμως που έθεσε η Νέα Δημοκρατία, πολύ δύσκολα θα τα αποδεχθούν οι βόρειοι γείτονές μας.
       Μπορεί οι πιέσεις του διεθνούς παράγοντα να είναι αφόρητες για την εύρεση λύσης, αλλά μέρος της ηγεσίας της ΠΓΔΜ αντιδρά στη λύση.
       Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ κ. Ιβάνοφ, τηρεί σταθερά σκληρή στάση  κατά του συμβιβασμού με την Ελλάδα, επαναλαμβάνοντας  την πλήρη αντίθεσή του και στους τρεις όρους που θέτει η ελληνική πλευρά.
       Είναι γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας, σε μεγάλο βαθμό, θέλησε να χτίσει πάνω στις διαπραγματεύσεις μια ηγετική αφήγηση.
       Γίνεται επομένως ευλόγως αντιληπτό ότι, σε περίπτωση που  αποτύχει να λύσει το «Μακεδονικό», το κυβερνόν κόμμα θα έχει σημειώσει μια μεγαλειώδη ήττα και επιπλέον, θα πρέπει να απαντήσει στις επικρίσεις για την ποιότητα της διαπραγμάτευσης ενός τόσο σοβαρού εθνικού θέματος.
       Ωστόσο ο ισχυρισμός ορισμένων ότι η γειτονική χώρα έχει αναγνωριστεί από περισσότερες από 130 χώρες με το όνομα «Μακεδονία» δεν αρκεί ούτε στους ίδιους, ούτε στη διεθνή κοινότητα.
       Χρειάζεται και η αναγνώριση της Αθήνας.
       Χωρίς την αναγνώριση της Ελλάδας τα Σκόπια είναι ανίσχυρα στο χάρτη, ακόμα και με παγκόσμια αναγνώριση.
       Είναι σε όλους γνωστό ότι οι σκοπιανοί έχουν κατέβει τον 6^ο – 7^ο αιώνα μ.Χ. στα Βαλκάνια και έχουν γεννηθεί με διάλεκτο  βουλγαρικής  γλώσσας, γι’ αυτό και συνεννοούνται με τους Βουλγάρους χωρίς μεταφραστή.
       Παρ’ όλα αυτά, επειδή σε κάθε λαό αρέσει ένα ένδοξο παρελθόν και επειδή τα Σκόπια δεν το έχουν, ούτε μπορούν να το εφεύρουν, το «κλέβουν» από την Ελλάδα.
       Άρα τη μακεδονική ταυτότητα πάνω στην οποία στηρίζεται η ύπαρξη των Σκοπίων, μόνο η Ελλάδα μπορεί να τη δώσει.
       Ο κ. Τσίπρας πρέπει να ζυγίσει πολύ καλά την κάθε πρόταση για λύση και να υπολογίσει το ισοζύγιο κόστους – οφέλους.
       Επιπλέον τα κυβερνητικά στελέχη οφείλουν να έχουν επίγνωση της ισχύος της ιστορίας αυτού του τόπου.
       Δυστυχώς όμως η Ελλάδα, αυτήν την εποχή, κυβερνάται από πολιτικούς οι οποίοι δεν γνωρίζουν καλά την Ιστορία και κυρίως δεν γνωρίζουν καλά την τέχνη της  διπλωματίας.

-Ο κ. Αθανάσιος Μπουρούνης είναι Επίτιμος Δ/ντής Σχολικής Μονάδας Δ.Ε.