Υπόλογοι έναντι της πραγματικής ιστορίας

Γράφει η
Μαίρη Πίνη

Μακεδονικό 1992- 2018 έχουν περάσει 26 ολόκληρα χρόνια, από τότε, που το Μακεδονικό, ήταν στο ζενίθ. Και τότε συγκεντρώθηκαν 1 εκατ. λαού στην Θεσσαλονίκη, για να διαδηλώσουν για την Μακεδονία, την Ιστορία και την Πατρίδα!
Και τότε ο λαός διασπάστηκε  σε πατριώτες,  δοτικούς και αδιάφορους.  Προσωπικά  πιστεύω στην Ιστορία αυτής της χώρας  και ως ταπεινή δημοσιογράφος  της τότε έγκριτης πολιτικής καθημερινής εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» έπραξα το καθήκον μου.
Τότε λοιπόν, τόλμησα το ακατόρθωτο. Έφτασα μέχρι το Βατικανό και το γραφείο του Παπά Ιωάννη,  ο όποιος  μέσω μιας αποκλειστικής μια συνέντευξης  εφ όλης της ύλης, που παραχώρησε, στην ταπεινότητα μου,  τοποθετήθηκε και για το Μακεδονικό,                                                      

Ο τότε  λοιπόν προκαθήμενος της καθολικής Εκκλησίας Πάπας Ιωάννης δια εμού, είχε δηλώσει ότι: η «Μακεδονία είναι Ελληνική. Είναι η πατρίδα του Φιλίππου & του Αλεξάνδρου του Κύριλλου & του Μεθόδιου». Την ρήση του, οι καθολικοί ηγέτες και βουλευτές την σεβαστήκαν και πάγωσαν το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων ως "Σλαβομακεδονία"  στη Λισσαβώνα.  
Η δήλωση του Πάπα δεν πέρασε απαρατήρητη από ιστορικούς, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς, από δημάρχους και απλούς πολίτες. Έτσι άρχισε  να βομβαρδίζεται η ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ αλλά και η γράφουσα  με συγχαρητήριες επιστολές, κάποιες από αυτές ήταν: του ιστορικού Νicholas G. L. Hammond, τoυ πρώην υπουργού Μακεδονίας Θράκης Νικολάου Μάρτη, του πρώην Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας Γιώργου Βασιλείου.
 Τόσα χρόνια λοιπόν εμείς  τι κάναμε? Τι κάνουμε?  Τι θα κάνουμε στο μέλλον?
Τι κάναμε από την εποχή, που ζούσε ο Τίτο και τα Σκόπια, ήταν Δημοκρατία της Γιουκγοσλαβίας; Μήπως  από τότε τον Τίτο, δεν τον αγγιζαμε, διότι μεταπολεμικά ακούγαμε κάποιους πέραν του Ατλαντικού, που έβλεπαν τον Τίτο, ως το αγαπημένο παιδί ή τον Δούρειο Ίππο του Δυτικού Κόσμου, έναντι ολοκλήρου του Ανατολικού μπλοκ και κυρίως των Ρώσων, με  τους οποίους, τα είχε σπάσει, από τα μέσα της δεκαετίας του 1960;
Τι κάναμε όταν άρχισε να διαλύεται η Γιουγκοσλαβία και ξεπήδησαν οι αλυτρωτισμοί, οι χάρτες για τις τρεις Μακεδονίας, το Σύνταγμα των Σκοπίων, τα αγάλματα, κλπ;
Γιατί  26 χρόνια τώρα  «Η Μικρά & Έντιμος  Ελλάς» (σσ. Ήταν παλαιότερο δόγμα του Ελληνικού Υπουργείου των Εξωτερικών)  δεν απαίτησε την αντικατάσταση του διαμεσολαβητή για το μακεδονικό Μάθιου Νίμιτσς από τον ΟΗΕ & τους Αμερικανούς, ο οποίος μόνο με την Ελλάδα δεν είναι;
Να λοιπόν για άλλη μια φορά, αντιμέτωποι, εμπρός στα Ελληνικά αδιέξοδα. Τουλάχιστον  τώρα θα δώσουμε ιδιαίτερο  βάρος:
- στα ζητήματα των εγγυήσεων και των προϋποθέσεων,
- στη καταδίκη  του αλυτρωτισμού και  του εθνικισμού,
- στις  αναγκαίες  αλλαγές  στο Σύνταγμα της γειτονικής χώρας (που αποτελείται από Αλβανούς, Σέρβους, Σλάβους, Ρομά, λιγοστούς Έλληνες οι οποίοι μπορεί να είναι και παιδιά πολιτικών προσφύγων κατάλοιπα των Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου,  άλλη πονεμένη ιστορία, που δεν είναι της παρούσης, κλπ).
Δεν πρέπει να  υποχωρήσουμε από θέσεις αρχών, κάτω από την πίεση των ΗΠΑ, για άμεση ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ τον Ιούλη, αλλά και από τις πιέσεις των αγορών. Θυμίζω ότι τα Σκοπιά είναι αγορασμένα όλα από τον Τζώρτζ  Σόρος, επιβεβαίωση, που κάνει και η πρύτανης Ελένη Γλύκατζη –΄Αρβελερ στο βιβλίο της.
Δυστυχώς η ιστορία επαναλαμβάνεται και εμείς πρέπει να την κοιτάξουμε με υπευθυνότητα, αποφασιστικότητα και χωρίς υποχωρήσεις, υποτέλεια και  οσφυοκαμψίες.  Το ζήτημα είναι,  αν έχουμε το σθένος ή αρκούμαστε σε λεονταρισμούς!!!
Η πατρίδα  είναι μια και τα σύνορα της αδιαπραγμάτευτα. Και η ιστορία επίσης μια και αδιάψευστη.