Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Α) Ανόσια εορταστική εκτροπή
Εδώ και αρκετά χρόνια , η κατάνυξη , η πνευματική /ψυχική ανάταση των πιστών κάθε Πάσχα, άλλαξε διαδρομή. Ως Πάσχα –πέρασμα- πέρασε /ακολούθησε διαφορετική λαθεμένη πορεία. Προς τα κάτω, προς την απόλαυση, με τερψιλαρύγγια και τη στομαχική πληρότητα με οβελία-και όχι μόνον-. Θα μου πείτε: «Κακό είναι να τηρούμε το έθιμο;». Όχι βέβαια. Ο οβελίας -και τα συνοδευτικά εδέσματα –καταναλίσκονται κάθε Πάσχα. Συνεπώς δεν έχει λογική βάση αυτό που συμβαίνει . Τα «κοψίδια» δεν δικαιολογείται , ούτε επιτρέπεται να αποτελούν το κυρίαρχο γεγονός. Δεν γίνεται να μονοπωλεί το ενδιαφέρον των πιστών η διασφάλιση του «πασχαλινού τραπεζιού» και όχι –κατ’ εξοχήν- το μέγα γεγονός της Ανάστασης!. Δεν νοείται ο κόσμος , τα ΜΜΕ, κ.α, να ασχολούνται (εβδομάδες πριν και μέχρι λίγες ώρες πριν την Ανάσταση), με το πώς θα εξασφαλιστεί ο γιορτασμός του Πάσχα μέσω γαστριμαργικής ευωχίας. Αλήθεια πόσες ώρες και πόσες εκπομπές και πρωτοσέλιδα αφιέρωσαν οι (χριστιανοί;) των ΜΜΕ για το Πάσχα;. Πόσες για την τιμή του οβελία;.
Κάντε σύγκριση και θα αισθανθείτε το κατά που βαδίζουμε . Ριγηλός, απογοητευτικός, αδιανόητος ο εκφυλισμός , ακόμη και των σπουδαίων Εορτών της Χριστιανοσύνης ! Κρίμα !. Προδήλως ούτε η Θρησκεία γλύτωσε από την υλιστική κυριαρχία των καταναλωτικών αγαθών, τα οποία, τελικά την …. υποκαθιστούν.
Εδώ υπάρχει και κάτι που δεν έχει σχέση μόνον με τα παραπάνω αλλά με την προσβολή της αισθητικής. Σε ημέρες προσευχής , περισυλλογής, κατάνυξης θρησκευτικής, αυτή η ατμόσφαιρα αντί να μυρίζει λιβάνι, μυρίζει … τσίκνα!.







