Υπάρχει ένας λόγος που ο Άδωνις Γεωργιάδης τους ενοχλεί τόσο. Δεν είναι απλώς επειδή διαφωνεί μαζί τους. Είναι επειδή δεν παίζει το παιχνίδι τους. Η ελληνική Αριστερά ζει από δύο πράγματα. Από τον μύθο της ηθικής της ανωτερότητας και από το μονοπώλιο του φόβου. Όταν κάποιος δεν φοβάται και δεν τους αναγνωρίζει προνόμιο αγιοσύνης, τους μένει μόνο ο θυμός. Και ο θυμός τους συνήθως καταλήγει σε τραμπουκισμό.

Ο Άδωνις έχει μια ιδιότητα που λείπει από τους περισσότερους πολιτικούς. Δεν κρύβεται. Όταν δεν τραμπουκίζουν, τους δίνει χώρο. Τους αφήνει να μιλήσουν. Και αυτό είναι η καλύτερη αποκάλυψη, γιατί ακούς τις ανοησίες τους να ξεχύνονται με στόμφο, σαν να είναι αυτονόητες αλήθειες. Ακούς ανθρώπους να σου λένε ότι οι ίδιοι μπορούν να είναι με τη Χαμάς, αλλά εσύ δεν μπορείς να είσαι με το Ισραήλ. Ακούς το «εμείς επιτρέπεται, εσείς απαγορεύεται» να παρουσιάζεται ως δημοκρατική ευαισθησία. Εκεί τελειώνει η προπαγάνδα τους. Γιατί η πραγματικότητα, όταν την αφήσεις να ακουστεί, τους εκθέτει.

Και όταν τραμπουκίζουν, τους εκθέτει ακόμη περισσότερο. Όχι επειδή ανταποδίδει. Αλλά επειδή δεν κάνει πίσω. Προχωρά. Δεν