Ιωάννης Μεταξάς | Η εγγονή του μας μιλά

 

ΠΟΙΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΤΑΝ Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ;

 

Το έπος του 1940 έχει απορροφήσει και συμπυκνώσει την συλλογική μνήμη για τον Μεταξά.

Ο Ιωάννης Μεταξάς (Ιθάκη 12 Απριλίου 1871 –Κηφισσιά 29 Ιανουαρίου 1941) έχει αποτυπωθεί στην ιστορία κυρίως για το ΟΧΙ που εξέπεμψε στις 28 Οκτωβρίου 1940, δηλαδή την άρνηση υποταγής στην ιμπεριαλιστική και φασιστική Ιταλία.

Σε δεύτερο πλάνο, η μνήμη του συνδέεται με το δικτατορικό καθεστώς που εγκαθίδρυσε την 4η Αυγούστου 1936 και διηύθυνε μέχρι τον θάνατό του στις 29 Ιανουαρίου 1941.

Από εκεί και πέρα υπάρχει συνήθως άγνοια.

Αλλά η δράση του Μεταξά εκτείνεται πολλές δεκαετίες πίσω, και μάλιστα σε διαφορετικούς αλλά όλους σημαντικούς ρόλους.

Η οικεία φιγούρα του ηλικιωμένου Μεταξά που επιθεωρεί παρελάσεις της ΕΠΟΝ ή του πρωθυπουργού του ΟΧΙ, είναι μόνον οι τελευταίες στιγμές μίας μακράς, πολυσχιδούς, καθοριστικής για την νεώτερη ελληνική ιστορία διαδρομής.

2. Ήταν ο Μεταξάς στρατιωτική ιδιοφυΐα;

Η ομιλία του Σταύρου Λιμποβίση για τον Στρατηγό Ιωάννη Μεταξά 27.10.2014

Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι

 

Κώστα  Δημ  Χρονόπουλου*

Μετά από 89 χρόνια υφίσταται –καταλλήλως συντηρούμενη από αβανταδόρους της ιστορικής παραποίησης /διαστρέβλωσης –εκ διαμέτρου αντίθετη εκτίμηση ως προς την σημασία της 4^ης Αυγούστου 1936 και τον ρόλο του Βασιλέως Γεωργίου (Β.Γ) καθώς και του Πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά (Ι.Μ). Ήταν μια στυγνή , αιμοσταγής Δικτατορία με εκτελέσεις, εξορίες πολιτικών αντιπάλων, ή ήταν μια Ε θ ν ι κ ή   Α ν α γ κ α ι ό τ η τ α;. Δυσχερέστατο να υπάρξει ταυτότητα απόψεων. Ο λόγος είναι, πως δυστυχώς η σύγχρονη ελληνική Ιστορία, συνηθέστατα γράφεται κατά το (κομματικώς) δοκούν και συμφέρειν από: ανιστόρητους , ιδεοληπτικούς, κομματικούς εγκάθετους /ινστρούχτορες και ποικιλώνυμους  χολερικούς  τύπους, οι οποίοι  παραθεωρούν ή και αμαυρώνουν (συνειδητά, ανήθικα και ανθελληνικά ) το σπουδαίο έργο και την σημαντικότατη εθνική προσφορά του Ι.Μ.

1)    Η βελούδινη Δικτατορία της 4^ης Αυγούστου ήταν : «Σύννομη Δημοκρατική Εκτροπή». Η αναστολή άρθρων του Συντάγματος /κήρυξη Στρατιωτικού Νόμου, υπήρξε μια νομοτελειακή Ε θ ν ι κ ή   Α ν α γ κ α ι ό τ η τ α . Άνδρες υψηλού αισθήματος ευθύνης (όπως ο Ι.Μ και ο Β. Γιώργιος) πήραν μια δύσκολη απόφαση για να προλάβουν τα δεινά από τον επερχόμενο εμφύλιο αλληλοσπαραγμό /συγκρούσεις. Θα αναφερθώ τηλεγραφικά σε γεγονότα της εποχής:

Ο θάνατος (ή η δολοφονία;) του Ιωάννη Μεταξά

 

Γιατί ο Τσόρτσιλ ήθελε να ανατρέψει τον Μεταξά; - Το δείπνο με τους Άγγλους και το ξεκίνημα της ασθένειας – Λεπτομέρειες από τις μέρες που παρέμενε κλινήρης – Ο μυστηριώδης Ιωάννης Διάκος - Ο Αυστριακός γιατρός που δεν ήρθε ποτέ στην Ελλάδα και η νεκροψία στη σορό

Ένα από τα θέματα που μας έχουν απασχολήσει και παλαιότερα είναι ο, μυστηριώδης κατά πολλούς, θάνατος του Ιωάννη Μεταξά, τον οποίο συσχετίσαμε με τον θάνατο του τσάρου Μπόρις της Βουλγαρίας δύο χρόνια αργότερα (1943, περισσότερα στο άρθρο μας της 25/4/2020).

Πριν λίγους μήνες, στα τέλη του 2024, ο Ιωάννης Νασιούλας εξέδωσε το βιβλίο «Ο θάνατος του Ιωάννη Μεταξά» (ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ). Μετά από εξονυχιστική μελέτη των βρετανικών και αμερικανικών αρχείων κα πλήθος ξενόγλωσσων βιβλίων (στα Αγγλικά και Γερμανικά), ο κύριος Νασιούλας καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Μεταξάς πέθανε από δηλητήριο, με αργή δράση στον οργανισμό, το οποίο του χορηγήθηκε από Άγγλους, σε κάποια από τα γεύματα που είχε μαζί τους, χωρίς

Στρατηγός Γεώργιος Κοσμάς: Γιατί δεν ρίξαμε τους Ιταλούς στη θάλασσα το 1940-41;

 

Γεώργιος Κοσμάς, ο αντιστράτηγος που κατέλαβε την Κορυτσά και έφτασε 20 χιλιόμετρα μακριά από την Αυλώνα - Η μυθιστορηματική ζωή του, η πολεμική του δράση και η φυλάκιση στο Νταχάου - Τα μοιραία λάθη του Παπάγου - Πώς ξεσκέπασε τη συμπεριφορά των Βρετανών κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο

Το άρθρο μας στις 07/02/2025 για τη θεωρία ότι ο Τσόρτσιλ προκάλεσε την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, ήταν «ηχηρό» όπως μας έγραψε ένας καλός φίλος. Διαβάστηκε και σχολιάστηκε πολύ και προκάλεσε έντονες συζητήσεις. Δεχτήκαμε αρκετά μηνύματα και τηλεφωνήματα για το άρθρο αυτό.

Ανάμεσά τους κι ένα ενδιαφέρον μέιλ από τον κύριο Κωνσταντίνο (σκόπιμα δεν αναφέρουμε το επώνυμό του), Διπλωματούχο ΗΜΜΥ του ΑΠΘ, ο οποίος ανάμεσα σε όσα μας έγραψε, μας έστειλε κι ένα απόσπασμα από το βιβλίο απομνημονευμάτων του Στρατηγού Γεώργιου Κοσμά με τίτλο «Ελληνικοί Πόλεμοι».

Η «Προσωρινή Διοίκηση του ΚΚΕ»: Πώς Μανιαδάκης και Παξινός έφτιαξαν επί Μεταξά ένα «ψεύτικο ΚΚΕ», για να εντοπίζουν τους κομμουνιστές (1940-41)

 

Οι συλλήψεις κομμουνιστών από το καθεστώς Μεταξά - Η προσπάθεια του Κωνσταντίνου Μανιαδάκη να διαβρώσει το κόμμα - Οι «δηλώσεις μετανοίας» - Η ίδρυση της «Προσωρινής Διοίκησης του Κ.Κ.Ε.» και η έκδοση «πλαστού Ριζοσπάστη» - Η αποκάλυψη της «απάτης»

Μια από τις άγνωστες και ενδιαφέρουσες «σελίδες» της ιστορίας του Κ.Κ.Ε. είναι η ίδρυση της «Προσωρινής Διοίκησης του Κ.Κ.Ε.», μιας δεύτερης Κεντρικής Επιτροπής δηλαδή, που λειτουργούσε παράλληλα με την «Παλιά Κεντρική Επιτροπή», υπό το καθεστώς Μεταξά, το 1940-41. Πρωτεργάτες αυτής της απίστευτης κίνησης, ειδικά όταν αφορά ένα κόμμα σαν το Κ.Κ.Ε. ήταν ο Υφυπουργός Εθνικής Ασφαλείας στην κυβέρνηση Μεταξά Κωνσταντίνος Μανιαδάκης, ένας άνθρωπος που υπήρξε πραγματικός στυλοβάτης της 4ης Αυγούστου και ο στενός συνεργάτης του Σπύρος Παξινός, με ειδική εκπαίδευση στη ναζιστική Γερμανία, ο οποίος επέστρεψε στην Ελλάδα το 1937 και τοποθετήθηκε επικεφαλής της «Υπηρεσίες

Ιωάννης Μεταξάς: Η συνωμοσία από γερμανόφιλους για τη δολοφονία του - Πώς τους εντόπισε

  

Ποιοι ήταν οι πρωταγωνιστές της συνωμοσίας και ποια ήταν η τύχη τους;

Μιχάλης Στούκας

14.01.2025

Ένα από τα πλέον πολυσυζητημένα πρόσωπα της νεότερης ελληνικής ιστορίας είναι ο Ιωάννης Μεταξάς. Και όσες φορές έχουμε γράψει άρθρα γι' αυτόν, η απήχησή τους είναι πολύ μεγάλη και τα σχόλια των αναγνωστών μας ιδιαίτερα ενδιαφέροντα.

Θα ασχοληθούμε σήμερα με την, σχετικά άγνωστη, προσπάθεια ανατροπής του Μεταξά από γερμανόφιλους συνεργάτες του που απέτυχε και την τύχη των συνωμοτών.

Δηλητηρίασαν τον Μεταξά τρεις μήνες μετά το «Όχι»; Ο ιστορικός Σωτήρης Ριζάς στον Δημήτρη Δανίκα

Με αφορμή την 28η Οκτωβρίου, του μεγάλου ΟΧΙ, της πρωτοφανούς ομοθυμίας και ομοψυχίας σχεδόν όλων των Ελλήνων που συσπειρωμένοι υπό την ηγεσία ενός δικτάτορα, του Ιωάννη Μεταξά, και μάλιστα γερμανοθρεμμένου, κατάφεραν να επαναλάβουν τη μυθική αναμέτρηση Γολιάθ εναντίον Δαβίδ!

Με αφορμή όλα αυτά σκέφτηκα να απευθυνθώ σε ειδικό ερευνητή των σύγχρονων ελληνικών πραγμάτων, όπως είναι ο ιστορικός Σωτήρης Ριζάς.

Υπόδειγμα ψύχραιμου διανοητή, στοχαστή και ερευνητή. Με άφθονες σπουδές και άλλες τόσες περγαμηνές, συγγραφέας πολλών ιστορικών πονημάτων, μεταξύ άλλων το τελευταίο του βιβλίο «Το τέλος της Μεγάλης Ιδέας». Μια βόλτα στο Διαδίκτυο θα ικανοποιήσει όλες τις απορίες σας για το βιογραφικό του. Εκτός των άλλων και διευθύνων του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Νεώτερου Ελληνισμού.

Η συνομιλία έγινε στη γνωστή γωνιά, στο «Daily Café», κοντά στο

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ!!

 

Ο “σκαπανέας” της ΕΟΝ ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΩΡΑΚΗΣ και οι ύμνοι του για τον Ιωάννη Μεταξά.

Λίγοι γνωρίζουν ότι μεταξύ των μελών της Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας (ΕΟΝ), του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, ήταν και ο Μίκης Θεοδωράκης.

Μάλιστα, ο έφηβος τότε Μίκης, είχε ξεδιπλώσει το μεγάλο ταλέντο του, με ποιήματα που είχε γράψει για την ΕΟΝ και τον Ι. Μεταξά.

Το πρώτο ποίημα είχε τίτλο “Λόγια Σκαπανέα” και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Νεολαία”, στις 17/02/1940:

«Είμαι ένα σκαπανάκι

μέ ωραία φορεσιά

μέ κοντό παντελονάκι

καί γερή κορμοστασιά.

Έχω πίστη στόν Χριστούλη

σεβασμό στόν βασιλιά

σάν Μεγάλο Πατερούλη

αγαπώ τόν Μεταξά!»

Το δεύτερο ποίημά του, με τίτλο “Η ιστορική μας τετραετία”, ήταν αφιερωμένο στην 4η επέτειο της 4ης Αυγούστου και δημοσιεύθηκε στο περιοδικό “Νεολαία” της 28/9/1940 - ακριβώς έναν μήνα πριν από το ιστορικό “ΟΧΙ”:

«Τέσσερα άστρα, γύρω – γύρω,

καταμεσής Ήλιος λαμπρός,

τέσσερα χρόνια όλο μύρο

κι ο Ήλιος: ο Αρχηγός!»

Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι ο Μίκης υπερασπίστηκε πολύ σθεναρά την ένταξή του στην ΕΟΝ, σε δύο τηλεοπτικές συνεντεύξεις που είχε δώσει.Την πρώτη στην εκπομπή της ΕΤ1 “Φώτα πορείας” με την Έλενα Ακρίτα, στις 8/1/2000 και την δεύτερη στην εκπομπή της ΝΕΤ “Στα άκρα”, με την Βίκυ Φλέσσα, στις 29/1/2010.

Σας μεταφέρω τον διάλογο της πρώτης συνέντευξης, στην οποία η Ακρίτα αντέδρασε επιθετικά, αλλά πήρε πληρωμένη απάντηση από τον μεγάλο μουσικοσυνθέτη:

ΜΙΚΗΣ: Πέρασα τη σχολή του εθνικισμού, με την καλώς εννοούμενη έννοια. Νομίζω ότι η νεολαία του Μεταξά, στην οποίαν ήμουνα – και δεν ήμουν απλώς έτσι, δεν με πήραν απλώς...

ΑΚΡΙΤΑ: Συγγνώμη, δεν το’ πιασα. Ήσασταν στη νεολαία του Μεταξά;

ΜΙΚΗΣ: Βέβαια! Όλοι ήμασταν στη νεολαία του Μεταξά. Δεν υπήρχε παιδί που να μην είναι στη νεολαία του Μεταξά.

ΑΚΡΙΤΑ: Α, επειδή ήταν υποχρεωτικό ήσασταν εκεί.

ΜΙΚΗΣ: Δεν ήταν υποχρεωτικό, εγώ πήγα εθελοντικά

Επιπροσθέτως, σε άλλη τηλεοπτική συνέντευξή του, ο Μίκης είχε αναφερθεί στον θάνατο του Ι. Μεταξά, λέγοντας - με μια μικρή ίσως δόση υπερβολής:

«Έγιναν μνημόσυνα σε διάφορες εκκλησίες. Εμείς πήγαμε, όχι στην μητρόπολη, αλλά σε μία πιο μικρή στην Τρίπολη. Ο κόσμος έκλαιγε τόσο γοερά που από τη μία εκκλησία στην άλλη άκουγες τα κλάματα. Έκλαιγε όλη η πόλη για τον Μεταξά»

Τέλος, θα αναφερθώ σε κάτι πολύ περίεργο που συνέβη το 1970, όταν ο Μίκης ανήκε στο ΚΚΕ.

Οι Σοβιετικοί ξαφνικά απαγόρευσαν αυστηρά την μετάδοση της μουσικής του, απέσυραν από την κυκλοφορία δύο φιλμ μικρού μήκους, που αναφέρονταν στην ζωή και στην πολιτική του δραστηριότητα (“Μίκης Θεοδωράκης” και “Ελληνική Τραγωδία”), ματαίωσαν μια διάλεξη που θα γινόταν στην Μόσχα για το έργο του, ματαίωσαν την έκδοση δύο δίσκων του (την “Κατάσταση Πολιορκίας” και τις “Μικρές Κυκλάδες”) και δεν τον προσκάλεσαν στο συνέδριο της Κομσομόλ.

Για όλα αυτά, ο Μίκης έγραψε μια επιστολή διαμαρτυρίας, σε πολύ έντονο ύφος, προς το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΣΕ, στις 28 Μαΐου 1970, που κατέληγε ως εξής:

«Κατά την απελευθέρωσή μου αλλά και μετά, η στάση της χώρας σας απέναντί μου υπήρξε, θα έλεγα, σχεδόν εχθρική.

Εύλογα γεννιέται το ερώτημα: Γιατί;»

(Πηγή: Μίκης Θεοδωράκης, “Πολιτικά: Θεωρία και Πράξη”, Τόμος Α').

Να υποθέσουμε ότι κάποιος άσπονδος σύντροφος ενημέρωσε τους -πάντα καχύποπτους- Σοβιετικούς, για τα εφηβικά “παραστρατήματα” του Μίκη;

Στην φωτογραφία, διακρίνεται ο Μίκης να συνοδεύει τον Ι. Μεταξά, σε κάποια περιοδεία του

Απο την ανάρτηση του Στρατηγού Θεόδωρου Γεωργόπουλου

Η γερμανική πρόταση για ελληνοϊταλική ανακωχή το 1940-1941 και η απόρριψή της από τον Μεταξά

 Όλο το διπλωματικό παρασκήνιο και οι προτάσεις που έγιναν από γερμανικής πλευράς - Η απόρριψή τους από τον Μεταξά - Πόσο γερμανόφιλος ήταν τελικά ο Ιωάννης Μεταξάς; - Ο ρόλος της Μεγάλης Βρετανίας

Στις αρχές Δεκεμβρίου 1940 και ενώ ο Ελληνικός Στρατός προέλαυνε στη Βόρειο Ήπειρο, οι Γερμανοί βλέποντας ότι οι Ιταλοί σύμμαχοί τους βρίσκονται σε δεινή θέση προσπάθησαν να μεσολαβήσουν για να επιτευχθεί ανακωχή μεταξύ Ελλήνων και Ιταλών κάνοντας προτάσεις μέσω πολλών και διάφορων στον Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος δεν τις δέχθηκε τελικά. Η συνέχεια είναι γνωστή.

Ο Μεταξάς, έχοντας δεχθεί τεράστια πίεση είδε την υγεία του να

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ Ι. ΜΕΤΑΞΑ: ΙΣΤΟΡΙΚΟ, ΣΥΝΘΗΚΕΣ & ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

 

τοῦ Μάνου Ν. Χατζηδάκη, Προέδρου Δ.Σ τοῦ ΕΠΟΚ

Στίς 29 Ἰανουαρίου 1941, ὁ Πρωθυπουργός τοῦ "ΟΧΙ" Ἰωάννης Μετα­ξᾶς ἔφευγε ἀπό τήν ζωή. Τό Ἰατρικό ἀνακοινωθέν ἔλεγε:

   «Ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Κυβερνήσεως ἐνεφάνισε πρό δέ­κα ἡμερῶν, ἤτοι τό προπαρελθόν Σάββατον, φλεγμονήν τοῦ φά­ρυγγος ἤτις κατέληξεν εἰς ἀπόστημα παραμυγδαλικόν. Παρά τήν ἔγκαιρον διάνοιξιν του ὡς καί τήν μετεγχειρητικήν κατάλ­ληλον θεραπείαν, παρουσίασεν ἐν συνέχειᾳ τοξιναιμικά φαινό­μενα καί ἐπιπλοκάς, ὡς γαστρορραγίαν καί οὐρίαν καί ἀπέθα­νεν σήμερον 6 π.μ.

Ἐν Ἀθήναις τή 29η Ἰανουαρίου 1941

Οἱ θεράποντες ἰατροί:

                       Μ. Γερουλάνος                 Ἰ. Χρυσικός

                       Β. Μπένσης                      Γ. Καραγιαννόπουλος

                      Μ. Γεωργόπουλος          Δ. Κομνηνός

                      Μ. Μακκᾶς                      Ν. Λωράνδος

                       Ε. Φωκᾶς                        Γ. Οἰκονομίδης

                     Δ. Δημητριάδης              Ν. Γεωργόπουλος»

Το βενιζελικό κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 και ο ρόλος του Ιωάννη Μεταξά στην καταστολή του

 Ποιοι λόγοι οδήγησαν στην οργάνωση του και ποιοι ήταν οι επικεφαλής του - Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης Τσαλδάρη και οι αρχικές επιτυχίες των κινηματιών

Την 1η Μαρτίου 1935 ξέσπασε στη χώρα μας το μεγαλύτερο από τα δεκατέσσερα (!) μείζονα κινήματα της Α’ Αβασίλευτης Δημοκρατίας (1924-1935). Επρόκειτο για μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της βενιζελικής αντιπολίτευσης, απέναντι στη φιλοβασιλική κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη που είχε εκλεγεί το 1933.

Τι προηγήθηκε του κινήματος του 1935;

Πίσω από το κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 υπήρξε μεγάλο παρασκήνιο και γεγονότα που ξεκίνησαν μετά τις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1933, όταν η «Ηνωμένη Αντιπολίτευσις» των αντιβενιζελικών επικράτησε, και λόγω του εκλογικού νόμου, της

Οι απόρρητες εκθέσεις Παπάγου προς Μεταξά λίγο πριν το «ΟΧΙ»

Ο αιφνιδιασμός της κυβέρνησης Μεταξά από την ιταλική επίθεση εναντίον της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1940 είναι ένας από εκείνους τους μύθους που η ιστορική έρευνα σταδιακά διαλύει.

Είναι προφανές, για όποιον ερευνά τις διπλωματικές και στρατιωτικές κινήσεις του Μεταξά κατά τα δύο τελευταία χρόνια του μεσοπολέμου, πως η επίσημη στάση ουδετερότητας της Ελλάδας απέναντι στον Αξονα και τη Μ. Βρετανία δεν ήταν τίποτε άλλο παρά μια επίσημη κάλυψη για την προετοιμασία της Ελλάδας ενόψει της συμμετοχής της στον πόλεμο στο πλευρό των συμμάχων.

Η βιβλιογραφία έχει αρχίσει ήδη να ξεκαθαρίζει το κρίσιμο αυτό σημείο, κυρίως με βάση τα τεκμήρια που προκύπτουν από το διπλωματικό οργασμό εκείνων των ημερών (1). Ο Μεταξάς, παρά

Ο Μίκης Θεοδωράκης για την ΕΟΝ και τον Εθνικισμό

 

Επέτειος 28ης Οκτωβρίου 1940 - Κοσμοσυρροή στην οικία Μεταξά, εκεί που ακούστηκε το ιστορικό «Όχι» - Δείτε φωτογραφίες

Η εγγονή του, Ιωάννα Φωκά-Μεταξά, άνοιξε το σπίτι του «Όχι» - Πολίτες κάθε ηλικίας γέμισαν τον χώρο, για να δουν τα κειμήλια και τα υπάρχοντά του, ιστορικά αρχεία από εφημερίδες και αφιερώματα της εποχής

Σκηνές κοσμοσυρροής κατέγραψε σήμερα ο φωτογραφικός φακός στην ιστορική οικία του Ιωάννη Μεταξά στην Κηφισιά, που άνοιξε για το κοινό, από τις 11:00 έως τις 15:00, επ' αφορμή της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Η εγγονή του, Ιωάννα Φωκά-Μεταξά, άνοιξε το σπίτι του «Όχι» και έβγαζε φωτογραφίες με πολίτες κάθε ηλικίας, που γέμισαν τον χώρο, για να δουν τα κειμήλια και τα υπάρχοντά του, όπως επίσης ιστορικά αρχεία από εφημερίδες και αφιερώματα της εποχής.

Ιωάννα Φωκά-Μεταξά: Το σπίτι του «όχι»

 Η εγγονή του πρωθυπουργού-δικτάτορα ανοίγει την ιστορική κατοικία της Κηφισιάς και περιγράφει την επίσκεψη του Ιταλού πρεσβευτή Γκράτσι, το ξημέρωμα της 28ης Οκτωβρίου 1940, την επίδoση του ιταμού τελεσιγράφου και την απάντηση: «Alors, c’est la guerre»

Στην οδό Στρατηγού Δαγκλή 10 στην Κηφισιά, στο διώροφο αρχοντικό με τα κόκκινα τούβλα και τα έντονα μεσαιωνικά, βυζαντινά και γοτθικά στοιχεία, γράφτηκε τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 μία από τις σημαντικότερες και δραματικότερες στιγμές της Σύγχρονης Eλληνικής Ιστορίας. Στους τοίχους του μικρού σαλονιού ακούστηκε το περίφημο: «Alors, c’est la guerre» (Λοιπόν, έχουμε πόλεμο) του Ιωάννη Μεταξά, που μετουσιώθηκε στο θρυλικό «ΟΧΙ», ένωσε τους Ελληνες και οδήγησε στο έπος του 1940-1941 κερδίζοντας τον παγκόσμιο θαυμασμό.

«Εδώ ο Ιωάννης Μεταξάς την 28η Οκτωβρίου 1940 είπε το ιστορικό ΟΧΙ», αναγράφει η μαρμάρινη πλάκα στην όψη του αρχοντικού, στο οποίο σήμερα διαμένει η εγγονή του πρωθυπουργού-δικτάτορα, Ιωάννα Φωκά-Μεταξά, αρχαιολόγος, ιστορικός και βραβευμένη συγγραφέας. Η ίδια, αεικίνητη και αειθαλής, διανύει το 84ο έτος της ηλικίας της, μας άνοιξε τις πόρτες της θρυλικής «Οικίας του

Η ανδρεία του ελληνικού στρατού στο αλβανικό μέτωπο και ο Οδυσσέας Ελύτης

Η Ελλάδα είναι πλέον σε πόλεμο με την Ιταλία, έναν πόλεμο στον οποίο θα πάρει μέρος με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού ο Οδυσσέας Ελύτης, κινδυνεύοντας να πεθάνει από βαρύ τύφο

Στις 3 το πρωί της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο Ιταλός πρεσβευτής Εμανουέλε Γκράτσι θα επισκεφθεί τον Έλληνα πρωθυπουργό και ξυπνώντας τον θα του επιδώσει τελεσίγραφο σύμφωνα με το οποίο η Ιταλία, προκειμένου να αισθανθεί ασφαλής, απαιτούσε να καταλάβει βάσεις και άλλα σημεία του ελληνικού εδάφους – όσα θα έκρινε ότι θα χρειαζόταν ως το τέλος της παγκόσμιας σύρραξης. Ο Ιωάννης Μεταξάς θα απορρίψει αμέσως το τελεσίγραφο, λέγοντας: «Alors, c’est la guerre. Λοιπόν, έχουμε πόλεμο». Η Ελλάδα είναι πλέον σε

28η Οκτωβρίου: Η ιστορία πίσω από το «ΟΧΙ» του Μεταξά στον Ιταλό Πρέσβη – Πότε γιορτάστηκε για πρώτη φορά

Η επέτειος του «ΟΧΙ» που γιορτάζεται σήμερα, ως εθνική γιορτή και επίσημη αργία της χώρας, αφορά σε ένα «όχι» που δεν ειπώθηκε ποτέ, αλλά σφυρηλατήθηκε με το αίμα χιλιάδων Ελλήνων (και Ιταλών) στρατιωτών, στα βουνά της Αλβανίας.

Η ιστορία του ελληνοϊταλικού πολέμου, μπορεί να αρχίζει στις 03.00 τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940, με την επίσκεψη του Ιταλού Πρέσβη Εμανουέλε Γκράτσι στην κατοικία του τότε Πρωθυπουργού της Ελλάδας, Ιωάννη Μεταξά, ωστόσο είχε πολύ παρελθόν. Από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ευρώπη, την 1η Σεπτεμβρίου του 1939, με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία, η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να τηρήσει στάση ουδετερότητας. Να αποφύγει τον πόλεμο.

Ο Μεταξάς, απόστρατος αξιωματικός με ευφυή στρατηγική σκέψη,

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΟΥ 1940

    «Ἕνας λαός ὁφείλει, ἄν θέλῃ νὰ μείνῃ μεγάλος, νὰ εἶναι ἱκανός νὰ πολεμήσῃ ἔστω καὶ χωρίς ἐλπἰδα νίκης». Ἰωάννης Μεταξᾶς (30 Οκτ. 1940).

Από: Αντιστράτηγο ε.α. Ιωάννη Κρασσά

ΤΑ ΠΡΟΗΓΗΘΕΝΤΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Το ΟΧΙ

Η 3^η πρωινή της 28^ης Οκτωβρίου 1940, ήταν η στιγμή που επεφύλαξε το πεπρωμένο του Ιωάννου Μεταξά να αφήσει το αποτύπωμά του στην ιστορία. Ήταν η ώρα που επέλεξε ο Ιταλός πρέσβης στην Ελλάδα Εμμανουέλε Γκράτσι, να του επιδώσει στο σπίτι του στην Κηφισιά, το τελεσίγραφο της χώρας του. Ο Μουσολίνι απαίτησε την κατάληψη ελληνικών εδαφών ως εγγύηση της ουδετερότητος μας, χωρίς όμως να τα κατονομάζει. Ο Έλληνας πρωθυπουργός τού αποκρίθηκε: «Alors/ Done monsieur c’ est la guerre, (Λοιπόν Κύριε, ἔχουμε πόλεμο)». Υπήρξε μια υπερήφανη αντίδραση σε μια ιταμή πρόκληση, η οποία στη συνέχεια μετουσιώθηκε στο ιστορικό «Όχι». Την στιγμή εκείνη ο Μεταξάς επωμίσθηκε το βάρος μιας ιστορικής αποφάσεως, η οποία εξέφραζε την θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ο Γκράτσι στο βιβλίο του «Η Αρχή του τέλους» έγραψε: «Την υπέρτατη εκείνη στιγμή, ο Μεταξάς προτίμησε να διαλέξει για την πατρίδα του τον δρόμο της θυσίας και όχι τον δρόμο της ατιμώσεως. Υποκλίθηκα μπροστά του με τον βαθύτερο σεβασμό[1]».