Από: Αντιστράτηγο ε.α. Ιωάννη Κρασσά.

«Ἄν ὑπερισχύσουν οἱ Γερμανοί θὰ γίνουμε δούλοι τους, ἄν ὑπερισχύσουν οἱ Ἄγλλοι, θὰ γίνουμε δούλοι αὐτωνῶν. Ἄν κανένας τους, ἡ Εὐρώπη θὰ καταρρεύσει. Τί μελαγχολία Θεέ μου». Ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ (14 Ιουλ 1940).

Ο Τορπιλισμός

Την 15η Αυγούστου 1940, στις 08:25, το ιταλικό υποβρύχιο «Ντελφίνο» [1] ενέδρευε 800 μέτρα εκτός του λιμένος της Τήνου, σε βάθος περισκοπίου (18 μέτρα υπό την επιφάνεια της θαλάσσης). Ο κυβερνήτης του Ανθυποπλοίαρχος Γκιουζέπε Αϊσκάρντι παρατηρούσε το εύδρομο (ελαφρύ καταδρομικό) «Έλλη»[2], και τα επιβατηγά «Έσπερος» και «Έλση» που είχαν δέσει στη προβλήτα. Αποφάσισε να τα βυθίσει όλα. Τα πλοία ήταν σημαιοστολισμένα συμμετέχοντας στον εορτασμό της «Κοιμήσεως της Θεοτόκου». Μία μετά την άλλη 3 τορπίλες μήκους 7,2 μέτρων, βάρους 1,7 τόνων, με 270 κιλά εκρηκτικής ύλης, εγκατέλειψαν τους τορπιλοσωλήνες και έπλεαν με ταχύτητα 50 knots (91 χλμ/ώρα) προς τους ανυποψίαστους στόχους. Μετά από 30 δευτερόλεπτα ακούσθηκαν τρεις διαδοχικές εκκωφαντικές εκρήξεις. Μία μόνο από τις τορπίλες βρήκε το στόχο της, επιφέροντας θανάσιμο πλήγμα στο μηχανοστάσιο της Έλλης. Από την έκρηξη ο βρισκόμενος σε