ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΘΡΑΚΗΣ

Γρηγόριος Δεμέστιχας, Ηλίας Καζούκας, Χρήστος Μουστάκης

 1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η θρησκευτική μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης προέκυψε από την εξαίρεση , με βάση τη συνθήκη της Λωζάνης του 1923, των μουσουλμάνων της Θράκης και των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης και των νήσων Ιμβρου και Τενέδου, από την ανταλλαγή των πληθυσμών.

Παρόλο που η Ελλάδα εφαρμόζει, από την μεταπολίτευση και μετά ιδίως από το 1991, μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική, η Τουρκία, που έχει εκμηδενίσει την ελληνική μειονότητα, την κατηγορεί και κατασυκοφαντεί για δήθεν καταπίεση της μειονότητας κι απαιτεί να αναγνωριστεί ως εθνική ‘τουρκική’, έχοντας εντάξει κι αυτό το θέμα στις παράνομες διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας.

Ετσι η μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα, που θα έπρεπε να αποτελεί, την αμοιβεβαιότητα με την ελληνική στην Τουρκία,

γέφυρα φιλίας και συνεργασίας, έχει καταστεί, με ευθύνη της Τουρκίας, μέρος των Ελληνοτουρκικών διαφορών.

 

2. ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑΣ

α. Προσδιορισμός

Η μειονότητα της Θράκης προσδιορίζεται από τη συνθήκη της Λωζάνης, ως θρησκευτική ‘μουσουλμανική’. Μάλιστα στο ελληνικό κείμενο αναφέρονται τρεις μουσουλμανικές μειονότητες, των Τουρκογενών, των Πομάκων και των Ρομά, με μόνο κοινό σημείο τη θρησκεία και το Ισλάμ.

Η Ελλάδα από το 1991 έχει αναγνωρίσει το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, χωρίς όμως να μεταβάλλεται ο χαρακτήρας και ο προσδιορισμός της ως θρησκευτικής μουσουλμανικής κι από το 2017 συμμορφώνεται με τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που δικαιώνουν μουσουλμανικούς συλλόγους, που προσφεύγουν σ’αυτό ζητώντας να έχουν την επωνυμία τους τον προσδιορισμό ΄τουρκικός’ αντί ‘μουσουλμανικός’.

Οι Πομάκοι και οι Ρομά δεν αυτοπροσδιορίζονταν, ως τούρκοι μέχρι το 1954, που η ελληνική κυβέρνηση, υπό τον φόβο της από Βορράν απειλής, διέταξε την μετονομασία όλων των μουσουλμανικών σχολείων, σωματείων κλπσε ‘τουρκικά’. Η απόφαση αυτή καταργήθηκε το 1972 από τη χούντα, στο πλαίσιο μιας σκληρής πολιτικής σε βάρος της μειονότητας.

Η ατυχής αυτή ενέργεια του 1954 δεν δικαιολογεί σε καμιά περίπτωση την απαίτηση της Τουρκίας να ενωποιηθούν και οι τρεις θρησκευτικές  μουσουλμανικές σε μια εθνική, η οποία να αναγνωριστεί ως ‘Τουρκική’.

β. Δημογραφικό

Στην απογραφή του 1928 κατεγράφησαν στη Θράκη 102,000 περίπου μουσουλμάνοι (85,000 τουρκογενείς, 16,000 πομάκο και 1,000 ρομά). Και στην απογραφή του 2011 119,000 (58,000 τουρκογενείς, 38,000 πομάκο και 23,000 ρομά).

Η μείωση των τουρκογενών οφείλεται σε ότι ζουν στις πεδινές περιοχές κι έχουν μειώσει τις γεννήσεις αλλά και στη μετανάστευση αρκετών χιλιάδων στην Τουρκία κι σε άλλες χώρες.

Και, μόνο, η αύξηση των μουσουλμάνων καταρρίπτει τις κατηγορίες της Τουρκίας για καταπίεση της μειονότητας, όπως και ο σχεδόν εκμηδενισμός της ελληνικής στην Τουρκία καταδεικνύει την καταπιεστική πολιτική που ασκείται εις βάρος της.

γ. Γλώσσα

Οι γλώσσες, που καθορίστηκαν με τη Συνθήκη της Λωζάνης ήταν η τουρκική, για τους τουτκογενείς, η πομακική για τους πομάκους και η ρομάν για τους ρομά.

Μετά το Β’ΠΠ, η Ελλάδα, σε ένδειξη καλής θελήσεως προς τη σύμμαχο πλέον Τουρκία, κατέστησε την τουρκική ως οιωνεί γλώσσα της μειονότητας επιβάλλοντας τη χρήση της σε όλα τα μειονοτικά σχολεία, ενώ με το μορφωτικόπρωτόκολλο του 1968 μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας αναγνωρίστηκς ως μόνη γλώσσα της μειονότητος. Και, αυτό γιατί υπήρχε η υπόνοια ότι οι πομάκοι διέκειντο ευνοϊκά προς τη Βουλγαρία και επιδιώκετο η πλήρης αποκοπή τους απ΄αυτή, ακόμη και με καταναγκασμό τους να αποχωρήσουν από την παραμεθόριο περιοχή.

Τη σχολική περίοδο 1992-1993 οι πομάκοι γονείς, κατευθυνόμενοι από το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, απαγόρευσαν στα παιδιάτος να παραλάβουν τα βιβλία των Α’ και Β’ τάξεων δημοτικού που επεδόθησαν από το ελληνικό υπουργείο παιδείας κι ήταν γραμμένα στην πομακική γλώσσα, με αποτέλεσμα να αποσυρθούν.

Η ενέργεια αυτή των πομάκων, να ανούνται κάτι που έπρεπε να διεκδικούν, είναι δηλωτική των αισθημάτων της έναντι της Ελλάδας, εξ αιτίας της άσχημης συμπεριφοράς της απέναντί τους στο παρελθόν.

δ. Εκπαίδευση

Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια

(α) Παρέχεται από:

(1) Τα μειονοτικά δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια και τα ιεροδιδασκαλεία, στα οποία φοιτούν μόνο μουσουλμάνοι. Τα μισά μαθήματα διδάσκοντα στα ελληνικά και τα άλλα μισά στα τουρκικά.

(2) τα αντίστοιχα δημόσια  στα οποία φοιτούν χριστιανοί και μουσουλμάνοι και χρησιμοποιείται μόνον η ελληνική από το 2006 και η τουρκική προαιρετικά. Από το 2013 διδάσκεται και το κοράνι από ιμάμηδες, που διορίζονται από το ελληνικό δημόσιο, ενώ μέχρι τότε εδιδάσκετο σε ειδικά κατηχητικά (κουρανκουσου), από ιμάμηδες που προήρχοντο από την Τπυρκία και κατευθύνονταν από το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής.

(3) Τα δημόσια νηπιαγωγεία, στα οποία φοιτούν μαζί με τα χριστιανόπουλα και τα μουσουλμανάκια, γιατί δεν υφίστανται μειονοτικά. Χρησιμοποιείται η ελληνική και μόνο προαιρετικά η τουρκική, η πομακική και η ρομάν, προκειμένου να βοηθηθοπυν τα μουσουλμανάκια στην προσαρμογή τους.

Η Τουρκία κατηγορεί την Ελλάδα για την εκπαιδευτική της πολιτική κι απαιτεί να διδάσκονται και τα τουρκικά στα δημόσια σχολεία και νηπιαγωγεία, όπως γίνεται στα μειονοτικά και να προέρχονται απ’ αυτή οι ιμάμηδες που διδάσουν το κοράνι στα δημόσια σχολεία.

(β) Οι διδάσκαλοι και οι καθηγητές είναι χριστιανοί και μουσουλμάνοι, που διορίζονται από το ελληνικό δημόσιο κι ελάχιστοι μετακλητοί, που διορίζοντα από την Τουρκία, στο πλαίσο της αμοιβεβαιότητας των δύο χωρών.

(γ) τα βιβλία στα μειονοτικά σχολεία χορηγούνται από την Ελλ΄δα τα ελληνόγλωσσα κι από την Τουρκία τα τουρκόγλωσσα, ενώ στ δημόσια μόνο τα ελληνικά.

 

Τριτοβάθμια

Δεν υπάρχουν μειονοτικά ΑΕΙ και γι’ αυτό η Τουρκία απαιτεί τη λειτουργία ενός τουρκόφωνου στην Κομοτηνή. Μέχρι το 1993, λόγω αδυναμίας στη γλώσσα, ελάχιστοι μουσουλμάνοι εισήγοντο στις πανελλήνιες εξετάσεις στα ελληνικά ΑΕΙ, ενώ οι πιο πολλοί φοιτούσαν στα αντίστοιχα τουρκικά. Από το 1996 οι μουσουλμάνοι εισάγονται στα ελληνικά ΑΕΙ, με ειδικές εξετάσεις σε ποσοστό 0.05%. Αυτό αποτέλεσε κίνητρο για τη στροφή των μουσουλμάνων μαθητών στα δημόσια ελληνικά σχολεία.

Θρησκεία

Με το νόμο 2345/1920 καθορίζετο η επιλογή Αρχιμουφτή από τους εν ενεργεία Μουφτήδες και η εκλογή Μουφτή από τους εγγεγραμμένους στους εκλογικούς καταλόγους μουσουλμάνους. Ο νόμος αυτός ουδέποτε εφαρμόστηκε και με την ανοχή της Τουρκίας, Αρχιμουφτής ουδέποτε εξελέγη και οι Μουφτήδες μέχρι το 1990 διορίζοντο από το ελληνικό δημόσιο.

Στο τέλος της δεκαετίας του 1980 ηγέρθη θέμα εκλογής των μουφτήδων και γι’ αυτό η ελληνική κυβέρνηση με Πράξη νομοθετικού περιεχομένου στις 24/12/1990 κατήργησε το Νόμο του 1920 και στη συνέχεια με τον Ν1920/91 καθόρισε την εκλογή του Μουφτή από ενδεκαμελή εοιτροπή εξεχουσών προσωπικοτήτων υπό την προεδρεία του οικείου τότε Νομάρχη και Αντιπεριφερειάρχη, σήμερα.

Η Τουρκία κατήγγειλε αυτή την ενέργεια ως καταπάτηση της θρησκευτικής ελευθερίας της μειονότητας και σε τελετές, που οργανώθηκαν σε τζαμιά της Ξάνθης και της Κομοτηνής, από το τουρκικό Προξενείο, εξελέγησαν, με ανάταση της χειρός των παρόντων, οι λεγόμενοι ‘Ψευτομουφτήδες΄οι οποίοι δεν αναγνωρίζονται από την Ελλάδα και δεν έχουν καμία ισχύ, αλλά επηρεάζουν υην μειονότητα.

Μουσουλμανικός Νόμος Σαρία

Ο Μουφτής στην Ελλάδα εφαρμόζει, σύμφωνα, με το Ν1920/1991, το μουσουλμανικό νόμο (σαρία).που έχει καταργηθεί στην Τουρκία. Σ΄μφωνα με αυτόν ασκεί διοικητική εξουσία για προσωπικά και οικογενειακά θέματα των μουσουλμάνων (γάμοι, διαζίγια, διαθήκεςκλπ), υπό την προϋπόθεση ότι αποδέχονται και οι δυό διάδικοι, ειδάλως, η εκδίκαση γίνεται από τα διοικητικά δικστήρια.

Η δικαστική αρμοδιότητα που ασκεί ο Μουφτής, ειβέλλει το διορισμό κι όχι την εκλογή του, όπως, επιδιώκει κάποιοι κύκλοι που κινούνται παρασκηνιακά για την κατάργηση της Σαρίας.

 

3, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

α. Ο Ερντογάν, με την πολιτική που ακολουθεί στο θέμα της μουσουλμανικής μειονότητας, σκοπεύει στην υλοποίηση του εθνικού όρκου του Οθωμανικού Κοινοβουλίου, που ψηφίστηκε το 1920, κατ’ ελάχιστον στην περιοχή της Θράκης. Το τί σημαίναι για τους Τούρκους αυτός όρκος γίνεται αντιληπτό από τη φράση του Κεμάλ, που υπόσχεται την υλοποίησή του ‘Με τη βοήθεια του Αλλάχ, θα πάρω πίσω τη Μοσούλη και το Κιρκούκ και τα νησιά, καθώς επίσης, θα ενσωματώσω εντός των συνόρων της Τουρκίας τη Θεσσαλονίκη και τη Θράκη’.

β. Γα το λόγο αυτό επιδιώκει σε πρώτη φάση να μετεξελιχθούν οι τρεις θρησκευτικές μουσουλμανικές μειονότητες σε μία, η οποία να αναγνωριστεί ως έθνική τουρκική’, ώστε να αποκτήσει το δικαίωμα να παρεμβαίνει για την προστασία της, και σε δεύτερη φάση να ζητήσει την ανεξαρτησί και την αυτοδιάθεση της Θράκης, αν οι μουσουλμάνοι γίνουν πλειοψηφία.

γ. Την αποστολή αυτή η Τουρκία έχει αναθέσει στο στελεχωμένο, με τούρκους πράκτορες και κατασκόπους του Προξενείου Κομοτηνής, το οποίο δρώντας ανεξέλεγκτα και παραβιάζοντας τη Συνθήκη της Βιέννης του 1963, που καθορίζει το πλαίσιο των αρμοδιοτήτων κακ δραστηριοτήτων του:

(1) Εχει δημιουργήσει σχέσεις εξάρτησης των μουσουλμάνων απ’ αυτό και μέσω αυτής διεισδύει σε πολλους τομείς (οικονομία, πολιτική, κοινωνία κλπ) της Θράκης , υποκαθιστώντας, σε πολλές περιπτώσεις, τις τοπικές ελληνικές αρχές.

(2) Ασκεί πίεση με υποσχέσεις για προστασία, αλλά και απειλές, στους πομάκους και τους ρομά για να ακολουθούν την πολιτική της. Στοχοποιεί δε όσους αντιδρούν, καταγράφοντάς τους σε ‘μαύρη λίστα’ κι επιβάλλοντάς τους κοινωνικές και οικονομικές κυρώσεις.

(3) Επιλέγει τους ψευτομουφτήδες για να ελέγχει και να κατευθύνει τη μειονότητα δια της θρησκείας.

(4) Ενορχηστρώνει την κατασυκοφάντηση της Ελλάδας, χρησιμοποιώντας εμμίσθους πράκτορες, που παρουσιάζονται στα διεθνή ΜΜΕ ως δήθεν επιστήμονες επιχειρηματίες και αγότες αγανακτησμένοι για την καταπάτηση των δικαιωμάτων τους.

(5) Στρατολογεί όσους, από τους επιτυγχάνοντες στα ελληνικά ΑΕΙ, αποδέχονται να μετατραπούν σε πράκτορες και τους χορηγεί υποτροφίες για τα τουρκικά ΑΕΙ.

(6) Παρεμβαίνει στις ελληνικές εκλογικές διαδικασίες, βουλευτικές, τοπικές και συνδικαλιστικές πριμοδοτώντας τα κόμματα και τους χριστιανούς υποψηφίους, που συνεργάζονται μαζί του και καλύπτουν τις παράνομες δραστηριότητ.ες του. Και, είναι δυστυχώς πολλοί!!!

δ. Τελευταία η Τουρκία καταγγέλει καταπίεση και των τουρκοφώνων κοινοτήτων Ρόδου και Κω και απαιτεί να αναγνωριστούν ως τουρκική ‘μειονοτητα. Αυτές προέκυψαν από όσους τούρκους ζούσαν στα δύο νησιά κατά την ενσωμάτωσή τους με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947, στην οποία η Τουρκία δεν ήταν συμβαλλόμενη κι ούτε γίνεται μνεία σε τουρκική μειονότητα και γι’ αυτό εντάχθηκαν ως τουρκόφωνοι πολίτες έλληνες. Κατόπιν αυτού η Τουρκία δεν δικαιούται να επικαλείται τη Συνθήκη των Παρισίων και πολύ καλά κάνει η Ελλάδα που δεν δέχεται συζήτηαη επ’ αυτού.

 

4. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ-ΣΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

α. Μέχρι το 1991 εφαρμόζετο η πολιτική του αστυνομικού κράτους, των απαγορεύσεων και της εκμετάλλευσης των μουσουλμάνων από τους χριστιανούς, η οποία όχι μόνον δεν απέδωσε, αλλά και έστειλε τους μουσουλμάνους προς το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής για να προστατευθούν. Εξαιτίας αυτού οι πομάκοι, παρόλο που δεν θέλουν να ονομάζονται τούρκοι, διάκεινται συμπαθώς προς την Τουρκία, γιατί πιστεύουν ότι τους προστατεύουν και εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους. Αντιθέτως, αντιπαθούν του έλληνες, λόγω της κακομεταχειρέσεώς τους στο παρελθόν και το μίσος τος το περνού  από γενιά σεγενιά στα παιδιά τους, παρόλο που οι συνθήκες που ζουν αυτά σήμερα είναι τελείως διαφορετικές.

β. Από το 1991 εφαρμόζεται η πολιτική της ισονομίας και ισοπολιτείας με στόχο την αφομοίωση και όχι την ενσωμάτωση της μειονότητας, η οποία βελτιούμενη συνεχώς έχει φτάσει να είναι περισσότερο προωθημάνη από την ευρωπαϊκή αντίληψη περί μειονοτήτων κι ανοικτής δημοκρατικής κοινωνίας. Παρόλα αυτά δεν πέτυχε τον απεγκλωβισμό της μειονότητας από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, γιατί;

(1) Είναι ασυντόνιστη κι ο κάθε κρατικός λειτουργός την εφαρμόζει κατά το δοκούν και τις υποδείξεις των τοπικών πολιτευτών

(2) Το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής την υπονομεύει δρώντας ανεξέλεγκτα με την ανοχή των κρατικών οργάνων και την κάλυψη των τοπικών πολιτευτών.

(3) Ελλειψη σωστής ενημέρωσης, οι μεν χριστιανοί αντιδρούν, γιατί φοβούνται ότι οι παροχές προς τους μουσουλμάνους θα αποβούν εις βάρος τος κι οι μουσοθλ΄μανοι, γιατί αφ’ ενός μεν δυσπιστούν λόγω της κακής μεταχείρισης στο παρελθό και αφετέρου γιατί φοβούνται τις κυρώσεις από το Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής, από το οποίο δεν τους προστατεύει κανείς.

(4) Δεν έγινε καμιά σοβαρή προσπάθεια για την προσέγγιση των φοιτούτων στα δημόσια σχολεία Χριστιανών και Μουσουλμάνων, που θα έπρεπε να αποτελεί την αιχμή του δόρατος της εφαρμοζόμενης πολιτικής. Οι μεμονωμένες προσπάθειες λίγων εκπαιδευτικών απέτυχαν, γιατί δεν υπήρχε κεντρική κατεύθυνση και συντονισμός και δεν κατάφεραν να κάμψουν την αρνητική στάση των γονέων τόσον των χριατιανών όσον και των μουσουλμάνων. Ο μόνο που πέτυχαν ήταν η προσέγγισή τους εντός του σχολείου, όχι όμως εκτός αυτού.

(γ) Το πόσον φιλική προς τους μουσουλμάνους είναι η εφαρμοζόμενη πολιτική και κατά πόσον συκοφαντικές είναι οι κατηγορίες της Τουρκίας, για δήθεν καταπίεσή τους, αποδεικνύεται από τα εξής:

(1) Την αύξηση του μειονοτικού πληθυσμού από 102,000 το 1928 σε 119,000 το 2011 (τελευταία απογραφή) χωρίς να προσμετρώνται αρκετές δεκάδες χιλιάδες, που έχουν μεταναστεύσει στην Τουρκία, τη Γερμανία κι άλλες χώρες.

(2) Τη θρησκευτική ελευθερία που επικρατεί. Σήμερα λειτουργούν 235 τζαμιά, εφαρμόζεται ο μουσουλμανικός νόμος ΄σαρία’, προσαρμοσμένος στο ευρωπαϊκό δίκαιο και διδάσκεται το κοράνι στα δημόσια σχολεία, που φοιτούν και μουσουλμάνοι μαθητές.

(3) Την ελεύθερη διοίκηση του δικαιώματος της ιδιοκτησίας. Σήμερα το 48% του αγροτικού κλήρου στους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης κατέχεται από μουσουλμάνους.

(4) Τις πολιτικές ελευθερίες, που απολαμβάνουν. Εχουν ισότιμη συμμετοχή σε οποιαδήποτε κοινωνική, συνδικαλιστοκή και πολιτική δραστηριότητα, όπως στα επιμελητήρια, τους επιστημονικούς συλλόγους, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στο κοινοβούλιο και στα πολιτικά κόμματα. Εχουν, επίσης, ιδρύσει και μειονοτικό κόμμα, που μετείχε στις βουλευτικές εκλογές.

 

5. ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

α. να μην αποδεχτεί ποτέ η Ελ,άδα ότι υπάρχει μουσουλμανικό θέμα στη Θράκη και στα Δωδεκάνησα.

β. Να συνεχιστεί η πολιτική της ισονομίας και ισοπολιτείας, βελτιούμενη όπου διαπιστώνονται κενά και αρρυθμίες. Σε καμία, όμως περίπτωση να μην καταργηθεί η ‘σαρία’ και να μην καθιερωθεί η τουρκική γλώσσα ως δεύτερη επίσημη γλώσσα στη Θράκη, όπως επιδιώκουν παρασκηνιακά, κάποιοι μουσουλμανικοί και χριστιανικοί κύκλοι.

γ. Οι όποιες μεταβολές αποφασίζονται, να τίθενται σε διαβούλευση με τους χριστιανούς και μουσουλμάνους της Θράκης με στόχο να γίνουν κατανοητές και αποδεκτές πριν την υλοποίησή τους. Ταυτόχρονα να γίνεται ενημέρωσή τους και για την εφαρμοζόμενη πολιτική, την οποία οι περισσότεροι αγνοούν και γι’ αυτό παρασύρονται από όσους την αντιστρατεύονται, γιατί θίγονται τα συμφέροντά τους.

δ. Να ανατεθεί η εφαρμογή της σε ένα μόνο κρατικό όργανο, το οποίο να αναφέρεται κατ’ ευθείαν στον πρωθυπουργό και να συνεργάζεται με όλους τους τοπικούς φορείς.

ε. Να στελεχωθουν οι δημόσιες υπηρεσίες κι οι εκπαιδευτικές Μονάδες με πρόσωπα, που θέλουν και μπορούν να υλοποιήσουν την πολιτική για την μειονότητα, με πρόβλεψη κάποιων κινήτρων, γιατί η σωστή εφαρμογή της απαιτεί διάθεση περισσότερου χρόνου και μεγαλύτερης προσπάθειας.

στ. Να εμπλακεί ενεργά το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας από το Πανεπιστήμιο της Θράκης μέχρι το νηπιαγωγείο με στόχο την φιλική προσέγγιση των χριστιανών εντός και εκτός, κυρίως, σχολείων και μεταξύ των οικογενειών τους. Η προσπάθεια αυτή , αν καρποφορήσει, θα συμβάλει σημαντικά στην επίλυση του προβλήματος και γι΄αυτό πρέπει να κατευθύνεται και συντονίζεται κεντρικά.

ζ. Να καταβληθεί προσπάθεια απεγκλωβισμού μουσουλμάνων από το Προξενείο της Κομοτηνής με την παροχή προστασίας τους από τις απειλές και τους εκβιασμούς, που τους ασκεί, αλλά και την παροχή κινήτρων, όπως η διδασκαλία της πομακικής γλώσσας, ο διορισμός τους στο δημόσιο, η επιχορήγηση επιχειρήσεων κλπ. Σε καμιά όμως περίπτωση να μην γίνει αποδεκτή η δημιουργία πομακικής μειονότητας, όπως επιδιώκει η Βουλγαρία, γιατί αυτό θα δημιουργήσει προβλήματα στο μέλον. Ανάλογη προσπάθει να γίνει και με του Ρομά.

η. Να αντιμετωπιστει δυναμικά η προπαγάνδα και οι παράνομες ενέργειες του Προξενείου Κομοτηνής, με τον περιορισμό του στις προβλεπόμενες από τη Συνθήκη της Βιέννης του 1963 αρμοδιότητές του και τη διακοπή του ομφάλιου λώρου με τις δημόσιες υπηρεσίες της Θράκης, τα κόμματα και τους τοπικούς πολιτευτές. Η κατάργησή του θα ήταν η σωστή λύση, αλλά παρόλα που θα ήταν νόμιμη δεν συμφέρει αυτή τη στιγμή, γιατί θα έδινε επιχειρήματα στην Τουρκία και σε όσους την υποστηρίζουν, να ισχυρίζονται ότι αυτό θα αποσκοπούσε στη στέρηση της προστασίας που παρέχει στη μειονότητα, πέραν των αντιποίνων που θα εφάρμοζε σε βάρος των ελληνικών προξενείων, που βρίσκονται στο έδαφός της.

θ. Να λαμβάνονται συνεχώς μέτρα για να μην καταστούν οι μουσουλμάνοι πλειοψηφία στη Θράκη, γιατί, αν αυτό συμβεί θα δοθεί δυνατότητα στην Τουρκία να μιλά για ανεξαρτοποίηση και αυτοδιάθεσή της.