Η Τριμερής ως Αναγκαιότητα

Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

Η πρόσφατη τριμερής συνάντηση /Σύνοδος Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ και η υπογραφή –κοινής – διακήρυξης των τριών, είναι κάτι το ιδιαίτερα σημαντικό.

Η ταραγμένη (τουρκική η ευθύνη) περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής , είναι εν δυνάμει, βόμβα έτοιμη να εκραγεί και αναγκαία η απενεργοποίηση /αδρανοποίησή της. Καιρός ήταν να γίνει κάτι προς αυτή την κατεύθυνση , πριν η Τουρκία …. ξεφύγει  εντελώς.                                                                        Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάποια ουσιώδη δεδομένα αναφορικά με το τι,  θέλει, ποια είναι , τι κινδύνους εγκυμονεί ο τουρκικός μεγαλοϊδεατισμός της. Οι νοσηρές ιδέες μεγαλείου της . Ακόμη είναι καιρός εμείς να κατανοήσουμε επιτέλους ότι η μέχρι τώρα πολιτική κατευνασμού , υποχωρητικότητας , διπλωματικής προσέγγισης κ.ο.κ έχουν α π ο τ ύ χ ε ι  π α τ α γ ω δ ώ ς. Το δυσεξήγητο βέβαια είναι γιατί (επί δεκαετίες παρακαλώ), οι δικοί μας περί την πολιτική τέχνη ενασχολούμενοι , επιμένουν να μη θέλουν να το αντιληφθούν. Εκτός εάν δεν το μπορούν , οπότε …… Αναφερόμενος –όπως έχω κάθε δικαίωμα – μόνον σε εμένα , θα θυμίσω ότι εδώ και περίπου 20 χρόνια τους γράφω ότι:  Η Τουρκία είναι  ε χ θ ρ ι κ ή  χώρα. Τελεία και παύλα!. Ότι στόχος της είναι η : Αναβίωση /Νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και   ο  ε ξ ι σ λ α μ ι σ μ ό ς  της Ευρώπης (σε πρώτη φάση). Γιατί λοιπόν επιμένουν στη ηττοπαθή , αναποτελεσματική επίδειξη ….
«ανεκτικότητας» και φιλικών διαθέσεων απέναντι στην γειτόνισσα οι δικοί μας ταγοί;. Πιστεύουν ότι θα την συγκινήσουν , θα την εκτρέψουν  από τις πάγιες αρπακτικές προθέσεις και τους βάρβαρους αταβισμούς που ξυπνούν άγρια όταν δοθεί η ευκαιρία;. Αν πάλι την φοβούνται ,  τότε … θου Κύριε ….

Τώρα –πιο επίσημα αλλά κάπως καθυστερημένα – τους τα είπε ο κος Νετανιάχου.  Κάπως κομψότερα , αφού, επί του παρόντος , περάσει από το στάδιο του
περιφεριακού ανταγωνιστή», τότε θα ακουστούν και οι ….κανονιοβολισμοί του χαρακτηρισμού ως «εχθρικής  χώρας ,αρπακτικών προδιαγραφών». Ευτυχώς –και ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός, δήλωσε τώρα απερίφραστα, ότι στόχος της Τουρκίας  είναι η αναβίωση  της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όσο και αν η διπλωματική γλώσσα και οι ελιγμοί έχουν τους δικούς τους κανόνες, φαίνεται πως στενεύουν ασφυκτικά τα περιθώρια υπομονής , ανοχής, κατανόησης, όχι μόνο των Τριών, αλλά και διεθνώς έναντι του … διαχρονικού τουρκικού ταραξία.

Θα ήθελα να σημειώσω ότι καλό και χρήσιμο θα είναι και ο Κύπριος Πρόεδρος κος Χριστοδουλίδης , να σκληρύνει τη στάση του (σ.σ κάτι που κακώς επίσης δεν κάνουν και οι Ελλαδίτες πολιτικοί) έναντι της Τουρκίας. Θυμίζω πως πρόσφατα μίλησε για «προσέγγιση βήμα- βήμα με την Τουρκία». Προτιμότερο και λογικότερο θα ήταν να υιοθετήσει την «β ή μ α , β ή μ α, α π ο σ τ α σ ι ο π ο ί η σ η» από εχθρικούς «φίλους».                                                                                                                                 Ήρθε η ώρα του ξεκαθαρίσματος. Γι αυτό ακριβώς και –προσωπικά – χαιρετίζω την τριμερή , ευχόμενος να συνεχίσει σταθερά και αταλάντευτα και σε καμία περίπτωση να μην παρασυρθεί από τυχόν τουρκικούς ελιγμούς και … ειρηνικούς κλάδους ελαίας, φιλίας , συμμαχικών προδιαγραφών. Η Τουρκία δεν είναι -–ούτε πρόκειται να γίνει – φιλική ή ουσιαστικά συμμαχική (προς καμία) χώρα (!). Ο οιοσδήποτε πολιτικός ή στρατηγικός σχεδιασμός θα αποτύχει εάν δεν εδράζεται σε προϋποθέσεις /προαπαιτούμενα /σταθερές βάσεις /θεμέλια. Διαφορετικά σχεδιάζει κανείς τη συμπεριφορά του ως προς την αντιμετώπιση ενός φίλου,  ή άκακου καλοπροαίρετου Ανθρώπου και αλλοιώτικα όταν έχει απέναντι έναν εχθρό /λυκόφιλο, μια ύαινα που καραδοκεί αν τον κατασπαράξει.

Επιμένω –κουραστικά, αλλά αναπόφευκτα – στο ότι οι , εκάστοτε εξουσιαστές μας, οι οποίοι χαράζουν και εφαρμόζουν την εξωτερική πολιτική της χώρας, οφείλουν να οικοδομήσουν πάνω σε αυτή (ως θεμέλιο /προαπαιτούμενο) την παραδοχή !.

Επειδή δεν είμαι ιδιαίτερα αφελής, ούτε ανησυχητικά ανυποψίαστος, θα ήθελα να σας διαβεβαιώσω ότι έχω επίγνωση τόσο των έξωθεν πιέσεων προς τους εκάστοτε Κυβερνώντες , όσο και των υποσχέσεων και εκβιασμών που μας ασκούνται . Ακόμη ότι παίζουν καταλυτικό ρόλο τα συμφέροντα ανάμεσα στα Κράτη. Συμφέροντα τόσο κυνικά ισχυρά, που εκτοπίζουν φιλίες, συμμαχίες, ήθος , αρχές , αξίες, διακρατικές συμφωνίες.  Κλασσικό – και αηδιαστικό – το παράδειγμα του ΝΑΤΟ.  Μιας «Συμμαχίας» η οποία είναι αμυντική ως  προς τρίτες  εχθρικές προς αυτό χώρες.  Ενώ λοιπόν αντιπαθεί τους εχθρούς και τις εχθρότητες , επιτρέπει /ανέχεται τις εχθρότητες και τις εχθροπραξίες , μεταξύ … «συμμάχων» χωρών , ενταγμένων στο ΝΑΤΟ (!). Το άκρον άωτο του παραλογισμού , του υπολογισμού , της ανηθικότητας , της λυκοφιλίας, της ισοπέδωσης, του μηδενισμού  και –κυρίως – της αισχρής υποκρισίας. Αλήθεια , εναντίον ποιού εχθρού (σ. σ με εξαίρεση εκείνου του ελληνισμού) εξοπλίζουν και … χαϊδολογούν οι «φίλοι» σύμμαχοι και εταίροι της Ελλάδας την Τουρκία;. Έλα ντε !..... Ποιος –και προφανώς γιατί – κοροϊδεύει ποιόν; . Αφελή , απλά , ρητορικά ερωτήματα.                                                                                      Επιβάλλεται αλλαγή πλεύσης. Σκλήρυνση στάσης. 

Ο Άξονας των 3 χωρών, με έμμεση συμπαράσταση των ΗΠΑ και –ενδεχομένως – της Γαλλίας , (σ.σ εδώ διατηρώ επιφυλάξεις κατά πόσον , στην πράξη , θα ισχύσει η συμμαχία Ελλάδας –Γαλλίας ), πρέπει να διατηρηθεί και να ενδυναμωθεί. Η Τουρκία οφείλει να καταλάβει  ( διανοητικά πλέον και όχι εδαφικά), ότι αποκλείεται η αναβίωση  / νεκρανάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Κάθε προσπάθεια εκταφής των λειψάνων της, θα είναι ανατριχιαστικό και αποτρόπαιο θέαμα.         Αρκετοί συμπολίτες μας διαφωνούν με τη συμμαχία /σύμπλευση με το Ισραήλ, επικαλούμενοι τα γεγονότα στη Γάζα. Θα ήθελα απλώς να τους ρωτήσω: Όλες οι άλλες συμπάθειες, συμμαχίες, φιλίες, αγκαλιάσματα, φιλοφρονήσεις , όρκοι αμοιβαίας εκτίμησης και συμπόρευσης με προηγούμενες η –και – νυν χώρες, τι άραγε σημαίνουν;. Να το πάμε ιστορικά;. Θα μακρηγορήσουμε. Να επιλέξουμε λοιπόν τη συνοπτική οδό με ένα απλό, λογικό ερώτημα: Εκείνοι που διαφωνούν θα είχαν την καλοσύνη  -και την ειλικρίνεια – να μας αναφέρουν μια (1)_συμμαχική μας χώρα, η οποία λίγο ή πολύ δεν ενεπλάκη /διέπραξε κατά την ιστορική της διαδρομή ανάλογα ή και πολύ χειρότερα από αυτά που καταλογίζονται σήμερα στους Ισραηλινούς;. Ούτε μία !. (Σ.Σ Φωτεινή εξαίρεση η Τουρκία φυσικά. Η τελευταία ενοχλήθηκε αφάνταστα, λόγω της απομόνωσης της στην περιοχή!). Λοιπόν η Ελλάδα σήμερα πρέπει να επιδιώκει τη συμμαχία και με το Ισραήλ, ως εθνική αναγκαιότητα.  Ήδη –εκτός από την Ελλάδα – η Κύπρος μας θα ωφεληθεί τα μάλα.

 

 

 

 

 

ΥΓ Η Εξωτερική πολιτική επιβάλλεται να ασκείται με βάση το εθνικό συμφέρον και όχι τους συναισθηματισμούς τις ιδεοληψίες και τις κομματικές ή αντιπολιτευτικές στοχεύσεις.

 

 

 

Ιατρού