Διάβασα πριν από λίγες μέρες στη Handelsblatt ότι η Ελλάδα, με την έναρξη της παραγωγής στις Σκουριές, μπαίνει στη λίστα των μεγαλύτερων παραγωγών χρυσού της Ευρώπης.
Στόχος η παραγωγή 4,4 τόνων χρυσού τον χρόνο. Και θυμήθηκα τα βράδια του 2012 και του 2013 στην Ιερισσό, τα χημικά, τα πανό, τα «κάτω τα χέρια από τα βουνά μας».
Δεκατρία χρόνια μετά, οι Γερμανοί γράφουν για το ελληνικό μεταλλευτικό θαύμα. Εμείς απλώς χάσαμε μια δεκαετία.
Τα θυμάμαι καλά γιατί τα έγραφα. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση στάθηκε απέναντι στην επένδυση από την αρχή και εξαργύρωσε πολιτικά τις αντιδράσεις μερίδας κατοίκων της περιοχής. Μόλις έγινε κυβέρνηση το 2015, ακολούθησε η ανάκληση αδειών. Και η συνέχεια ήταν η γνωστή ελληνική τέχνη των καθυστερήσεων. Του φακέλου που χάνεται στο συρτάρι, της άδειας ρουτίνας που γίνεται υπόθεση ετών.
Τον Σεπτέμβριο του 2017 η Eldorado ανακοίνωσε ότι παγώνει τις επενδύσεις της στη χώρα, επικαλούμενη καθυστερήσεις στην έκδοση αδειών ρουτίνας για Σκουριές και Ολυμπιάδα. Η αντίδραση της κυβέρνησης; Ο τότε αναπληρωτής υπουργός Περιβάλλοντος Σωκράτης Φάμελλος κατηγόρησε την εταιρεία ότι εκβιάζει τους εργαζόμενους και παίζει πολιτικά παιχνίδια.
Και η βουλευτής Χαλκιδικής του κόμματος δήλωσε ικανοποιημένη για την αναστολή. Ικανοποιημένη. Για το πάγωμα επενδύσεων εκατοντάδων εκατομμυρίων και 2.400 θέσεων εργασίας, σε μια χώρα με ανεργία πάνω από 20%.
Ένα χρόνο αργότερα η εταιρεία ζητούσε εξωδίκως αποζημίωση 750 εκατ. ευρώ για τις καθυστερήσεις. Αυτός είναι ο λογαριασμός της «αντίστασης». Και δεν τον πλήρωσαν οι διαδηλωτές. Θα τον πληρώναμε εμείς.
Και ο λογαριασμός δεν σταματούσε στη Χαλκιδική. Ο ξένος επενδυτής που παρακολουθούσε την Eldorado να σέρνεται από συρτάρι σε συρτάρι δεν διαμαρτυρήθηκε. Απλώς σημείωσε την Ελλάδα ως χώρα υψηλού κινδύνου και την τιμώρησε με τον πιο αθόρυβο τρόπο: με την απουσία του.
Δεν ήταν μόνο ο χρυσός
Το ίδιο έργο το είδαμε στο Ελληνικό. Χρόνια προσφυγών, «αρχαιολογικών» ευρημάτων που εμφανίζονταν όταν χρειαζόταν, υπουργοί που έβαζαν την υπογραφή μόνο όταν οι δανειστές έβαζαν το πιστόλι στο τραπέζι. Το είδαμε στα αιολικά, στις έρευνες υδρογονανθράκων, στις ιδιωτικοποιήσεις λιμανιών, στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Κάθε φορά άλλη δικαιολογία, πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: να μη γίνει τίποτα.
Γιατί;
Κατ' αρχάς, επειδή για ένα κομμάτι της ελληνικής αριστεράς ο πλούτος δεν είναι η λύση. Είναι ύποπτος. Το κέρδος είναι ενοχή, ο επενδυτής «εκβιαστής», ο εργαζόμενος σε ιδιωτική εταιρεία «όμηρος».
Κατά δεύτερον, μια φτωχή κοινωνία που εξαρτάται από το κράτος είναι πολιτικά βολική: ψηφίζει για επιδόματα, για διορισμούς, για τη «δίκαιη αναδιανομή» μιας πίτας που όλο μικραίνει.
Κατά τρίτον, μια οικονομικά εξαθλιωμένη κοινωνία τείνει ευήκοον ους σε κάθε λογής λαοπλάνο που, με τον μανδύα της αναδιανομής του πλούτου, προσβλέπει στην εξουσία και στον έλεγχο της κουτάλας με την οποία ανακατεύεται ο προϋπολογισμός.
Η επιτυχημένη επένδυση είναι το χειρότερο επιχείρημα εναντίον τους. Αν η Χαλκιδική αποκτήσει καλοπληρωμένες δουλειές, αν ο νέος από την Ιερισσό δεν χρειάζεται τον βουλευτή για έναν διορισμό, τότε ποιος τους χρειάζεται;
Ας είμαστε δίκαιοι: οι ανησυχίες για το περιβάλλον δεν ήταν παράλογες. Μόνο που σε μια σοβαρή χώρα απαντώνται με αυστηρούς όρους και ανεξάρτητους ελέγχους. Όχι με βέτο.
Πόσες τέτοιες ευκαιρίες χάσαμε στο μεταξύ, δεν θα το μάθουμε ποτέ. Τις επενδύσεις που δεν ήρθαν, κανείς δεν τις μετράει.
Θα ήταν εύκολο να τα φορτώσουμε όλα στον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως ο μόνος. Τα κόμματα κάνουν αυτά για τα οποία τους ανταμείβει η κάλπη. Η «αντίσταση» στις Σκουριές πούλησε επειδή υπήρχαν αγοραστές. Το 2015 ψηφίσαμε όσους υπόσχονταν ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και θα κλείσουν τα μεταλλεία. Δεν μας εξαπάτησαν. Μας είπαν ακριβώς τι θα κάνουν.
Η φτώχεια δεν είναι μοίρα. Είναι επιλογή. Και την ψηφίζουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου