
Τις τελευταίες ώρες παίρνω μηνύματα από δεκάδες φίλους και ανθρώπους της παράταξης, οι οποίοι εκφράζουν την αγανάκτηση και την πικρία τους για όσα διαδραματίζονται με επίκεντρο τον Άδωνις Γεωργιάδης - Adonis Georgiadis .
Και η αγανάκτηση αυτή έχει πολλές αιτίες.
Πρώτον, για την άδικη επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του ο Κώστας Λαλιώτης.
Δεύτερον, για τη στάση μιας μερίδας δημοσιογράφων, οι οποίοι έχουν μετατρέψει την αντικυβερνητική εμπάθεια σε μόνιμη δημοσιογραφική πρακτική, εγκαταλείποντας κάθε έννοια αντικειμενικότητας και πολιτικής δεοντολογίας.
Τρίτον, και ίσως αυτό είναι που πείραξε περισσότερο τους νεοδημοκράτες, για τις απαράδεκτες τοποθετήσεις στελεχών της ίδιας της Νέας Δημοκρατίας. Με κορυφαία, κατά την προσωπική μου άποψη, την τοποθέτηση του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, ο οποίος δήλωσε ότι έχει δίκιο ο Λαλιώτης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι από τα στελέχη που έχουν υπερασπιστεί όσο ελάχιστοι τη Νέα Δημοκρατία, τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τις κυβερνητικές επιλογές και τους ανθρώπους της παράταξης. Και το έχει κάνει με δημόσιο λόγο, με πολιτικό κόστος και χωρίς να υπολογίζει αν η υπεράσπιση αυτή θα του αποφέρει προσωπικά οφέλη.
Σήμερα, λοιπόν, που δέχεται μια επίθεση, κάποιοι επιλέγουν να σιωπούν, κάποιοι να κρατούν αποστάσεις και κάποιοι να συμφωνούν με τους πολιτικούς αντιπάλους.
Ασφαλώς, κάθε στέλεχος έχει δικαίωμα στη δική του άποψη και στην κριτική. Άλλο όμως η πολιτική διαφωνία και άλλο η αποστασιοποίηση όταν ένας άνθρωπος της παράταξης γίνεται στόχος μιας οργανωμένης πολιτικής επίθεσης.
Προσωπικά, καταλαβαίνω απόλυτα την πικρία πολλών φίλων. Όμως τους λέω να μη μείνουν στην απογοήτευση. Να μην επιτρέψουμε σε αυτή την ιστορία να μας διχάσει.
Γιατί, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, μέσα από αυτή την εξέλιξη μπορεί να προκύψει σημαντικό πολιτικό κέρδος για τη Νέα Δημοκρατία.
ΚΑΙ ΕΞΗΓΟΥΜΑΙ:
1. ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ
Η αίσθηση της αδικίας λειτουργεί συχνά συσπειρωτικά. Πολλοί ψηφοφόροι, ακόμη και εκείνοι που έχουν επιμέρους διαφωνίες με την κυβέρνηση, αισθάνονται ότι δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με αυτόν τον τρόπο ένα στέλεχος που βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής μάχης και υπερασπίζεται καθημερινά την παράταξη.
Αυτό μπορεί να ξαναφέρει κοντά ανθρώπους που είχαν απογοητευτεί ή είχαν αποστασιοποιηθεί.
2. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΩΝ ΔΕΞΙΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ
Υπάρχουν πολλοί παραδοσιακοί δεξιοί ψηφοφόροι που για διάφορους λόγους απομακρύνθηκαν από τη Νέα Δημοκρατία και αναζήτησαν πολιτική στέγη σε μικρότερα κόμματα δεξιότερα της παράταξης.
Η εικόνα μιας άδικης επίθεσης σε ένα προβεβλημένο δεξιό στέλεχος, σε συνδυασμό με την αμηχανία ή την αποστασιοποίηση ορισμένων στελεχών, μπορεί να τους προβληματίσει. Μπορεί, αντίθετα, να τους υπενθυμίσει ότι η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη παραμένει ο φυσικός πολιτικός χώρος στον οποίο μπορούν να επιστρέψουν.
3. ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑΣ
Οι ψηφοφόροι παρακολουθούν. Βλέπουν ποιος δίνει τις μάχες, ποιος υπερασπίζεται τις επιλογές της παράταξης όταν δέχεται επιθέσεις και ποιος εμφανίζεται μόνο όταν όλα είναι εύκολα.
Η πολιτική συνέπεια δεν μετριέται στις καλές στιγμές. Μετριέται κυρίως στις δύσκολες.
Και αυτές οι στιγμές δημιουργούν πολιτικές αναφορές και διαμορφώνουν συνειδήσεις.
4. ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΓΙΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΥΝΟΧΗ
Η Νέα Δημοκρατία είναι μια μεγάλη πολιτική παράταξη. Δεν είναι ένας χώρος όπου όλοι πρέπει να συμφωνούν σε όλα. Είναι απολύτως θεμιτό να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, φιλοδοξίες και πολιτικές διαφωνίες.
Υπάρχει όμως μια κόκκινη γραμμή: όταν η παράταξη δέχεται πολιτική επίθεση, δεν μπορεί να εμφανίζεται ο καθένας να κοιτάζει αποκλειστικά το προσωπικό του ακροατήριο και τις δικές του πολιτικές ισορροπίες.
Η ενότητα δεν απαιτεί ομοφωνία. Απαιτεί στοιχειώδη αλληλεγγύη και κοινή αντίληψη για το ποιοι είναι οι πολιτικοί αντίπαλοι.
5. ΑΝΑΔΕΙΞΗ ΤΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΝ ΤΙΣ ΜΑΧΕΣ
Η παράταξη χρειάζεται ανθρώπους που δεν φοβούνται να υπερασπιστούν τις θέσεις της, που δεν κρύβονται όταν δυσκολεύουν τα πράγματα και που αναλαμβάνουν το κόστος της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Χρειάζεται στελέχη με παρουσία, επιχειρήματα, μαχητικότητα και πολιτική ταυτότητα.
Αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να αναγνωρίζονται και όχι να αντιμετωπίζονται ως μειονέκτημα.
6. ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΩΝ
Η Νέα Δημοκρατία δεν έχει την πολυτέλεια να αναλώνεται σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις και προσωπικές στρατηγικές. Έχει μπροστά της μια πολιτική μάχη για τη συνέχιση της κυβερνητικής προσπάθειας, την αυτοδυναμία και την πολιτική σταθερότητα της χώρας.
Οι πολίτες δεν ενδιαφέρονται για τις εσωτερικές ισορροπίες των στελεχών. Ενδιαφέρονται για το ποιος μπορεί να κυβερνήσει, να δώσει λύσεις και να υπερασπιστεί τις επιλογές του.
Αυτό πρέπει να είναι το πραγματικό μας μέλημα.
ΚΑΤΑΛΗΓΟΝΤΑΣ
Δεν χρειάζεται να πικραίνεται κανείς. Ούτε να απογοητεύεται. Πολύ περισσότερο, δεν χρειάζεται να μετατρέψουμε μια δυσάρεστη πολιτική στιγμή σε εσωτερικό μέτωπο.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει τη δική του πολιτική διαδρομή, τη δική του προσφορά και τη δική του παρουσία στην πρώτη γραμμή. Και αυτά δεν διαγράφονται από τις σημερινές συμπεριφορές.
Αντίθετα, ίσως αυτή η ιστορία να αποδειχθεί μια καλή ευκαιρία να ξαναθυμηθούμε τι σημαίνει πολιτική παράταξη, τι σημαίνει συνέπεια και τι σημαίνει να υπερασπίζεσαι τους ανθρώπους με τους οποίους δίνεις κοινό αγώνα.
Η Νέα Δημοκρατία δεν χρειάζεται ούτε εσωτερικούς εμφυλίους ούτε προσωπικές εκκαθαρίσεις. Χρειάζεται συσπείρωση, αυτοπεποίθηση, καθαρό πολιτικό λόγο και αποφασιστικότητα.
Και κάτι τελευταίο: Οι πολιτικές μάχες δεν κερδίζονται με τη σιωπή, ούτε με την αποποίηση ευθυνών. Κερδίζονται από εκείνους που έχουν το θάρρος να σταθούν όρθιοι όταν φυσάει αντίθετος άνεμος.
Ας μετατρέψουμε, λοιπόν, την πικρία σε δύναμη και την αδικία σε αφορμή για μεγαλύτερη συσπείρωση. Η μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη έχει πολύ σημαντικότερα πράγματα να κάνει από το να αυτοτραυματίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου