
Πριν από μερικά χρόνια ζήτησα από την εκφωνήτρια του ραδιοφωνικού σταθμού του Πολυτεχνείου, Μαρία Δαμανάκη, να μου μιλήσει στην τηλεόραση για τα γεγονότα του Νοεμβρίου του 1973. Η Μαρία αρνήθηκε ευγενικά, με το επιχείρημα ότι δεν έχει μιλήσει ποτέ γι αυτά. Θεώρησα το «όχι» της δείγμα σεμνότητας. Δεν ήταν ακριβώς έτσι. Με τα χρόνια...
διαβάζοντας προσεκτικά τις διαθέσιμες πηγές και ακούγοντας ιδιωτικές διηγήσεις, πείθομαι όλο και περισσότερο ότι η σιωπή της, εκτός από σεμνότητα, οφείλεται και σε αμηχανία. Και να ήθελε, δεν θα μπορούσε να πει όλη την αλήθεια.
Η εκ των υστέρων συνειδητοποίηση της αλήθειας ότι ο αόρατος











