Ας σοβαρευτούμε λίγο.
Ο Σπύρος Μπιμπίλας, βουλευτής της Πλεύσης Ελευθερίας, ανέβασε στα social media φωτογραφία της γιατρού Πολυτίμης Λεονάρδου, παρουσιάζοντάς την ως τη γιατρό που εμπλέκεται στην υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη.
Μόνο που η φωτογραφία δεν ήταν κάποια άσχετη εικόνα από το διαδίκτυο.
Η φωτογραφία έδειχνε την Πολυτίμη Λεονάρδου μαζί με τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και τον Υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη.
Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που δεν πρέπει να προσπεράσουμε.
Γιατί όταν ένας βουλευτής ανεβάζει μια τέτοια φωτογραφία συνδέοντάς την με μια υπόθεση θανάτου και με κατηγορίες σε βάρος γιατρών, δεν κάνει μια απλή γκάφα του Facebook.
Δημιουργεί έναν συνειρμό.
Και μάλιστα έναν συνειρμό που μπορεί να αναπαραχθεί μέσα σε λίγα λεπτά σε δεκάδες, εκατοντάδες ή χιλιάδες άλλους λογαριασμούς.
Μετά, βέβαια, έρχεται η δικαιολογία:
«Έκανα λάθος».
«Δεν το γνώριζα».
«Το κατέβασα σε πέντε λεπτά».
«Ζητώ συγγνώμη».
Αλλά η πολιτική ευθύνη δεν διαγράφεται επειδή πατήθηκε το κουμπί "διαγραφή".
Ειδικά όταν είσαι βουλευτής.
Ο απλός πολίτης μπορεί να κάνει μια ανοησία στα social media. Ένας εκλεγμένος βουλευτής όμως έχει στοιχειώδη υποχρέωση να διασταυρώνει αυτό που δημοσιεύει, ιδιαίτερα όταν αφορά πραγματικό άνθρωπο, την επαγγελματική του υπόσταση και μια υπόθεση θανάτου.
Και υπάρχει και κάτι ακόμη:
Όταν η φωτογραφία στην οποία έγινε η λανθασμένη ταύτιση περιλαμβάνει τον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Υγείας, η ζημιά από έναν τέτοιο συνειρμό δεν είναι αμελητέα.
Δεν χρειάζεται να αποδώσουμε στον Μπιμπίλα πρόθεση που δεν μπορούμε να αποδείξουμε.
Αρκεί αυτό που έκανε.
Και αυτό που έκανε ήταν σοβαρό.
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή. Η σκληρή κριτική στην κυβέρνηση είναι απολύτως θεμιτή. Η Πλεύση Ελευθερίας έχει κάθε δικαίωμα να καταγγέλλει ό,τι θεωρεί ότι πρέπει να καταγγείλει.
Αυτό όμως δεν σημαίνει:
Πρώτα δημοσιεύουμε και μετά ελέγχουμε.
Πρώτα δημιουργούμε εντυπώσεις και μετά ζητάμε συγγνώμη.
Πρώτα πετάμε τη λάσπη και μετά λέμε ότι την κατεβάσαμε.
Αυτό δεν είναι σοβαρός πολιτικός λόγος.
Και δυστυχώς, η Πλεύση Ελευθερίας έχει επιλέξει σε μεγάλο βαθμό μια πολιτική αντιπαράθεση που επενδύει στην ένταση, στις προσωπικές επιθέσεις και στη διαρκή καταγγελία.
Η τοξικότητα όμως δεν είναι πολιτική παραγωγή.
Η χώρα χρειάζεται αντιπολίτευση που ελέγχει την κυβέρνηση με στοιχεία, επιχειρήματα και τεκμηρίωση.
Όχι πολιτική όπου η λάσπη κυκλοφορεί με ταχύτητα φωτός και η συγγνώμη έρχεται πέντε λεπτά αργότερα.
Γιατί στο διαδίκτυο, κύριε Μπιμπίλα, πέντε λεπτά είναι αιωνιότητα.
Και όποιος έχει δημόσιο αξίωμα οφείλει να το γνωρίζει.\
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου