Σε ένα καθεστώς όπως ήταν η ΕΣΣΔ θα μπορούσα να κάνω μια πορεία μια διαμαρτυρία η μια απεργία πείνας αν ήθελα να εκφράσω τα παράπονα μου;Η ιστορική πραγματικότητα στην ΕΣΣΔ δείχνει ότι μια τέτοια κίνηση θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη και σχεδόν βέβαιο ότι θα καταστελλόταν άμεσα. Το σοβιετικό κράτος είχε πλήρη έλεγχο πάνω στον δημόσιο χώρο και οποιαδήποτε μορφή οργανωμένης διαμαρτυρίας που δεν ήταν εγκεκριμένη από το Κομμουνιστικό Κόμμα θεωρούνταν εχθρική ενέργεια ή αντικρατική δραστηριότητα.

Οι απεργίες πείνας ήταν μεν μια μορφή διαμαρτυρίας που χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους αντιφρονούντες, κυρίως μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή στις φυλακές, αλλά οι αρχές απαντούσαν σχεδόν πάντα με αναγκαστική σίτιση, απομόνωση ή μεταφορά σε ψυχιατρικές κλινικές, οι οποίες χρησιμοποιούνταν συχνά ως εργαλείο καταστολής για να απαξιώσουν τους διαφωνούντες παρουσιάζοντάς τους ως ψυχικά ασθενείς.

Όσον αφορά τις πορείες ή τις δημόσιες διαδηλώσεις, αυτές ήταν ουσιαστικά ανύπαρκτες εκτός αν οργανώνονταν από το ίδιο το καθεστώς. Αν κάποιος προσπαθούσε να οργανώσει μια αυθόρμητη διαμαρτυρία, οι δυνάμεις ασφαλείας, όπως η KGB ή η πολιτοφυλακή, θα επενέβαιναν πολύ γρήγορα για να διαλύσουν τη συγκέντρωση και να συλλάβουν τους συμμετέχοντες, κατηγορώντας τους για παρακώλυση της δημόσιας τάξης ή για διάδοση αντισοβιετικής προπαγάνδας, κάτι που μπορούσε να οδηγήσει σε πολυετείς ποινές φυλάκισης ή εξορία.

Στην πράξη, δεν υπήρχε νόμιμος μηχανισμός ή ελευθερία για να εκφράσει κανείς παράπονα κατά του συστήματος, καθώς η κριτική προς το Κόμμα ή τις κρατικές δομές θεωρούνταν άμεση αμφισβήτηση της νομιμότητας του ίδιου του σοβιετικού κράτους.