Ο χρόνος των εκλογών έχει περάσει από «σαράντα» κύματα. Ακόμη και κάθε λεπτό να επαναλάμβανε ότι δεν θα γίνουν τότε που επιθυμούν οι υπουργοί, οι βουλευτές, ο κομματικός μηχανισμός κι όσοι καλότροπα του λένε τη γνώμη τους, δεν πρόκειται να πείσει ένα «οικοσύστημα» και μια κοινωνία που έχει εκπαιδευτεί στην «ανάγκη» ενός πρωθυπουργού να αιφνιδιάζει για να κερδίσει! Στην περίπτωση του Μητσοτάκη και στην κατάληξη της δεύτερης κυβερνητικής θητείας το πράγμα τίθεται λίγο διαφορετικά. Με την υστερία, διαφόρων κύκλων εναντίον του να μην λέει να κοπάσει και με την κοινωνία, κατά τις δημοσκοπήσεις, στο 60% εναντίον του, το κυβερνητικό έργο πρέπει σχολαστικά να ολοκληρωθεί και με βάση αυτό να αποφασίσει το 40% της κοινωνίας τι θέλει μελλοντικά…
Ο Κ. Μητσοτάκης λογικά δεν πρέπει να λειτουργεί υπό την πίεση του χρόνου. Φαντάζομαι ότι θα έχει κληρονομήσει και θα έχει εκγυμνάσει τον εαυτό του, με βάση τις αντοχές του αείμνηστου πατέρα του όχι μόνο σωματικά, αλλά εγκεφαλικά και ψυχικά! Αμίμητη η ψυχραιμία και το «κρύο» αίμα του πατρός Κωνσταντίνου. Μαθητής του, ο Πρωθυπουργός που κρατά «απόσταση» στη δημόσια εικόνα, κάτι για το οποίο κατακρίνεται επαρκώς!
Αντιθέτως, κυριαρχεί ακόμη και σήμερα κατακαλόκαιρο, η αμηχανία της Αντιπολίτευσης ως προς τη διαχείριση του χρόνου και του πολιτικού εαυτού της. Πριν από λίγους μήνες ζητούσε (Ανδρουλάκης) επιμόνως την προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Και έπαιρνε τα σχόλια κυβερνητικών, ότι κάνει σαν… πρόβατο που επιθυμεί την πρόωρη -προ του Πάσχα- σφαγή του. Κι αφού η εαρινή επίθεση είχε τη γνωστή κατάληξη (στον κουβά) κόπηκε η επιθυμία.
Είναι εντυπωσιακό να έχει λόγους, να μην βιάζεται για εκλογές ο Μητσοτάκης, αντιμέτωπος με την αμείωτη υστερία κύκλων επιχειρηματιών και αφεντικών του Τύπου, που επιμένει ότι έτσι θα «χαντακώσει» την πολιτική του καριέρα και να έχει λόγους να επείγεται η Αντιπολίτευση. Φαίνεται παράδοξο με βάση τα δεδομένα όλων των μηνιαίων δημοσκοπήσεων, πλην Αυγούστου των διακοπών.
Στον έβδομο χρόνο διακυβέρνησης του ο Πρωθυπουργός δεν καθορίζει μόνο την πολιτική ατζέντα. Αν και σε αυτό έχει μόνο έναν ανταγωνιστή! Είναι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. (Θέμα για άλλο σχόλιο). Στην «υποστήριξη» της οποίας ελπίζει η Αντιπολίτευση.
Ρυθμίζει και τον Χρόνο, τη «διαστολή» και τη «συστολή» του σχετικά με την ημερομηνία των προσεχών εκλογών.
Μια κάποια «ναυτία» στην Αντιπολίτευση δεν μπορεί να μην επιφέρει η τακτική Μητσοτάκη. Τουλάχιστον στο ιδεολογικό πεδίο. Η ακατανόητη από κάθε πλευρά άρνηση του Ν. Ανδρουλάκη για τη Συνταγματική Αναθεώρηση του Άρθρου 16, σε συνδυασμό με την «παλαβή» άρνηση αναγνώρισης των μη Κρατικών Ανώτατων ΑΕΙ, ανέδειξε την υστέρηση του ΠΑΣΟΚ σε σύγκριση ακόμη και με την «παλαβή» Αριστερά, που ανέλαβε να διορθώσει πλέον ο Α. Τσίπρας.
Κι αυτός ζαλισμένος, επιχειρεί «αναδόμηση» στην εικόνα του, αποδεχόμενος την πραγματικότητα της έμπνευσης Πιερρακάκη και ταυτοχρόνως δια στόματος Κουφονικολάκου θέλει να… συλλάβει τον Νετανιάχου μήπως και μείνουν… ελεύθεροι οι Αριστεροί και αναζητήσουν καταφύγιο (λέμε), στον εξαϋλωμένο ΣΥΡΙΖΑ.
Όσο για τη Μαρία του Αυγερινού, προτίμησε να καταλήξει κομματάρχης μειωμένης πολιτικής απήχησης, ακριβώς λόγω της ανεπάρκειας στην πολιτική της έκφραση. Θα έμενε αναμφίβολα στο απυρόβλητο εάν διατηρούσε τον τίτλο της «μητέρας» των θυμάτων του δυστυχήματος των Τεμπών. Η εμμονή στην πολιτική φιλοδοξία, της στέρησε την «αγνότητα». Υποδεικνύεται πλέον από την κοινωνία που πρόσκαιρα την ακολούθησε ότι εργαλειοποίησε την τραγωδία…
Συνεπώς, στο τελευταίο θέρος της δεύτερης διακυβέρνησης του, ο Κ. Μητσοτάκης παραμένει κυρίαρχος. Μακράν (δημοσκοπικά) καταλληλότερος για πρωθυπουργός. Υποχρεώνει τους αντιπάλους του να ετεροπροσδιορίζονται. Προκαλεί ενόχληση, σφοδρή αντιπάθεια, που δεν αποκλείεται να οδηγεί και σε μίσος! Ίσως για αυτό δεν έχουν καθαρό μυαλό όσοι τον πολεμούν…
Εκείνος ζητά συναίνεση, τουλάχιστον για τα κεντρικά θέματα, στην Αναθεώρηση του Συντάγματος.
Ματαιοπονεί και προφανώς το γνωρίζει.
Η Αντιπολίτευση θα μπορούσε να του θέσει δυσκολότερα ζητήματα και να τον πιέσει στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του πολιτικού συστήματος. Δεν δύναται να το κάνει, είναι κατώτερη των περιστάσεων.
Πιστεύει όμως, ότι ακάθεκτα καλπάζει!
Για αυτό είναι μια Αντιπολίτευση απολαυστική…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου