Διαφθορά

 

Κώστα  Δημ  Χρονόπουλου *

Υπάρχει ή  όχι διαφθορά διεθνώς; Αναντίλεκτα ΝΑΙ.

Είναι άραγε δυνατόν να εξαλειφθεί;. Ασφαλώς ΌΧΙ .

Γιατί ;. Μα επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη  με την ανθρώπινη φύση , το κουσούρι της απληστίας /αδηφαγίας, το αχόρταγο /ακόρεστο που χαρακτηρίζει τον Άνθρωπο. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η (δεδομένη) ύπαρξη του φαινομένου της διαφθοράς («Δ») ούτε ο βαθμός –ποσόστωση –μέγεθος της. Το … ενδημικό αυτό φαινόμενο, εμφανίζει τέτοια δυναμική, που είναι ανεξάρτητη από προηγμένες /πολιτισμένες ή μη χώρες , καθώς και από διάφορα πολιτεύματα. Βέβαια υπάρχουν σημαντικές διαφορές επιπέδων «Δ» από χώρα σε χώρα. Ορισμένες την έχουν περιορίσει δραστικά, ενώ άλλες είναι εκτεταμένα εμποτισμένες από αυτή. Επομένως οι συζητήσεις , οι αναφορές /προβολές περιστατικών , οι αρές /κατάρες , οι στηλιτεύσεις και οι  σ υ ν ν ε φ ο π τ ώ σ ε ι ς  ορισμένων οι οποίοι … πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά που ακούνε για καταχρήσεις , διαφθοροδιαπλοκή και κλοπή, είναι άνευ σημασίας /αξίας. Αποτελούν συνήθεις διαπιστώσεις για κάτι γνωστό, που έχει πάψει να εκπλήσσει, τουλάχιστον εκείνους οι οποίοι έχουν αντιληφθεί –και παραδεχτεί – τα ανθρώπινα ελαττώματα .

Αντί λοιπόν να εστιάζουμε στα παραπάνω επουσιώδη και να αναλισκόμαστε σε ατέρμονες , σχοινοτενείς συζητήσεις και αναλύσεις σχετικά με το τι έφταιξε ή στο πως έφτασε (να κάνει ό,τι έκανε) το τάδε άτομο , οργανισμός , συνεταιρισμός , κόμμα ή κυβέρνηση , συνετό θα ήταν να δράσουμε διαφορετικά. Να βρούμε –και υπάρχουν – τρόπους αντιμετώπισης , ώστε να περιορίσουμε σημαντικά  (σ.σ αφού η εξάλειψη αποκλείεται) της «Δ».

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με δύο βασικά τρόπους:

Α. Με την Παιδεία /Καλλιέργεια , τη σωστή οικογενειακή, σχολική , κοινωνική αγωγή. Θεωρώ την μέθοδο /προϋπόθεση αυτή αναγκαία , αλλά και δυσεπίτευκτη. Για αυτονόητους λόγους.

Β. Με την επιβολή εξοντωτικών (και όχι απλώς αυστηρών) ποινών !.

Αντιλαμβάνομαι ότι η  πρότασή μου αυτή θα ξενίσει , ίσως και να ενοχλήσει κάποιους ελευθεριάζοντες προοδευτικούς, οι οποίοι προτιμούν … θωπευτικές ποινές.

Πιθανώς επειδή είναι περισσότερο … «φιλάνθρωποι» ή και –                                     «ζωόφιλοι» ακόμη και για ειδεχθείς παρανομούντες .

Δεν γίνεται όμως διαφορετικά. Είτε αρέσει , είτε όχι  !.

 

Εδώ μάλιστα θα πρέπει να συνυπολογίσουμε τις ολέθριες επιπτώσεις για το κοινωνικό σύνολο, από καταχραστές δημοσίου χρήματος, μίζες –διακρατικού τύπου – για εξοπλιστικά ή άλλα προγράμματα. Συνεπώς οι ποινές θα πρέπει να είναι … αποτρεπτικές , απαγορευτικές για διάπραξη «Δ» (!).

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο ο ανθρωπισμός , η κατανόηση, η ανοχή κ.ο.κ και διαφορετικό ή … συνενοχή !. Διότι – ως άτομα , κοινωνία, Κράτος, –συνευθυνόμαστε όταν ανεχόμαστε αυτές τις θλιβερές καταστάσεις από δυσεξήγητη μεγαθυμία.  Ό τάδε άρπαγας καταχραστής,  καρπώνεται μερικά εκατομμύρια ευρώ ή άλλο νόμισμα , φυλακίζεται (αν βέβαια συλληφθεί)_ και σε λίγα χρόνια αποφυλακίζεται. Όταν τελειώσει ο εγκλεισμός του, θα συνεχίσει τη ζωή του, αλλά με πολύ καλύτερο οικονομικά επίπεδο, αφού θα ξεκοκαλίσει με άνεση εκείνα που έκλεψε.

Συμβαίνουν δύο απαράδεκτα πράγματα:

Ι. Οι ποινές φυλάκισης είναι βραχείας διάρκειας συνήθως. Επιπρόσθετα σμικρύνονται αν δείξει καλή διαγωγή (πχ αν τρώει το φαγητό του αδιαμαρτύρητα , καλημερίζει τους δεσμοφύλακες, δεν διαπληκτίζεται με συγκρατούμενούς του , δουλεύει στην βιβλιοθήκη, στο ιατρείο, στην καθαριότητα  ή σε αγροτικά «καταστήματα»).

Κοντολογίς ποινές …. χάδι !.

ΙΙ. Δεν κατάσχονται: Όχι μόνον όλα τα κλοπιμαία , αλλά και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Ολοκληρωτική δήμευση της περιουσίας του δηλαδή !.

Αναρωτιέμαι : αν οι επιπτώσεις για τον διεφθαρμένο είναι αβάσταχτες , δεν θα το σκεφτεί δυό, τρείς, και δεκατρείς φορές πριν διαπράξει τις έκνομες πράξεις του;.

Ακόμα και αν μερικοί αδιαφορήσουν , η πλειονότητα θα φοβηθεί και δεν θα προχωρήσει στην (δια) πραξη «Δ». Επειδή πολλοί , από αφέλεια ή κ ο μ μ α τ ο                   ι δ ε ο λ η π τ ι κ έ ς επιρροές τύπου : άκρατου /ασυγκράτητου δ η μ ο κ ρ α τ ι κ ο ε μ π ο τ ι σ μ ο ύ , πιστεύουν στην αδικαιολόγητη και επιζήμια επιείκεια, θα τους θυμήσω ότι –εκτός από τις αυτονοήτες συνέπειες – τους ΑρχαιοΈλληνες. Ανεξάρτητα από δικτατορικές / τυραννικές ή δημοκρατικές περιόδους διακυβέρνησης , οι τιμωρίες , οι δημεύσεις περιουσιών , οι εκπτώσεις από το αξίωμα, ο διασυρμός, οι φυλακίσεις , οι εκτελέσεις, ήταν φαινόμενα κοινωνικώς αποδεκτά. 

Επιπλέον (κάτι που  αφρόνως δεν εφαρμόζεται στους νεώτερους χρόνους) η απέλαση από τη χώρα.

Εξυπακούεται ότι όποιος διορίζεται και αναλαμβάνει δημόσιο ή άλλο αξίωμα , θα δηλώνει επακριβώς και υποχρεωτικά , τα περιουσιακά (ατομικά και οικογενειακά) του στοιχεία .

Όταν αποχωρεί θα φανούν –αν υπάρχουν – αδικαιολόγητες διαφορές – διαφθορές !....

Ασυλίες , παραγραφές –λόγο …χρόνου ! – και λοιπές εμετικές «διευκολύνσεις» , επιβάλλεται να καταργηθούν … εχθές !.

Συμβαίνουν πράγματα /γεγονότα, που είτε περνούν απαρατήρητα, ή δεν τους δίνεται η δέουσα σημασία. Όταν πχ στέλεχος  (μεγάλο ή μικρό αδιάφορο), ενός κόμματος, αποκαλυφθεί ότι εμπλέκεται –ή κατηγορηθεί πως πιθανόν διέπραξε αδίκημα «Δ», τότε είθισται να γίνεται μια αυτόματη και αφόρητη κομματική εκτροπή με σκοπιμότητα , από τους Ε θ ν ο γ ο ν ε ί ς  μας (!). Αντί να ιδωθεί , να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί δικαστικά και, αν αποδειχθεί, να τιμωρηθεί ο ένοχος /ελεγχόμενος , ξεστρατίζει η  υπόθεση στους συνήθως ατέρμονους κομματικούς διαξιφισμούς για προσπορισμό κομματικού οφέλους!.  Στην συνέχεια –ανόητα, ανήθικά, σκόπιμα , ανοίκεια –αρχίζουν οι «λογαρισμοί» -στατιστικές με στόχευση να κατηγορήσει το –αμέτοχο – κόμμα το άλλο, ως διεφθαρμένο (!). Στήνονται …. «παραδικαστικές» κομματικές δίκες στην Βουλή , οι οποίες δεν καταλήγουν πουθενά. Μόνο σε αλληλοκατηγορίες , ύβρεις και τελικά .. επαίσχυντους απαράδεκτους … συμψηφισμούς !.... Άλλωστε :
«κόρακας κοράκου αποφεύγει να βγάζει μάτι»! Τι (επ) ακολουθεί ;. Ο εθισμός /ο μιθριδατισμός του κοινού, στη διαφθορά και πλέον υπάρχει … αδιαφορία ή το πολύ μια περιέργεια ως προς το μέγεθος / ποσά που υπεξαίρεσαν κάποιοι έντιμοι υπεξαιρέτες.

-         Έτσι ο αρμόδιος για να βάλει κάποια τάξη κομματικός (πρώην πολιτικός) κόσμος, ενδιαφέρεται να αποδείξει ότι ο έκνομος δεν ήταν δικός του, αλλά των άλλων. Σε περίπτωση όμως που πιαστεί  δικός του, με την γίδα στη πλάτη, ισχυρίζεται πως … δεν είναι ούτε αυτό που βλέπουμε , ούτε εκείνο που νομίζουμε (!). Και , φυσικά κάνει το παν να στηρίξει το «λουλούδι» που του έτυχε.

-         Ο λαός παραδειγματίζεται αρνητικά.  Ο δε πολίτης που ζει στην ανέχεια, σκέφτεται πως αφού κλέβει εκείνος ο «μεγάλος» που τα έχει κιόλας, εγώ ό φουκαράς γιατί όχι;.

Έλα ντε !....

Πώς να πει κανείς όχι στην  (αναγκαία πλέον;) διαφθορά;.

Πώς να (απ)αρνηθεί την πραγματικότητα. Την ντροπή !....

 

Ιατρο