13/3/1943. Οι σύντροφοι του Βελουχιώτη δολοφονούν τον ‘Ηρωα Αεροπόρο Κωστορίζο* και τρεις ακόμη στη Σπερχειάδα Φθιώτιδος!

  

Ειχαν συλληφθεί από τον ΕΛΑΣ μαζί με τον Συν/ρχη Σαράφη και τον Ταγ/ρχη Γεώργιο Κωστόπουλο στις 3 Μαρτίου στο Βουνέσι κατά τη βίαιη διάλυση του ΕΣΑΠ (Ελληνικός Στρατός Απελευθερωτικής Προσπάθειας) και είχαν οδηγηθεί εκεί δεμένοι σε μιά πορεία 8 ημερών με στάσεις σε πολλά χωριά. Η «κατηγορία» που βάραινε τον Κωστορίζο και τους συντρόφους του ήταν ότι είχαν αποχωρήσει από τον ΕΛΑΣ και πήγαν στον ΕΣΑΠ.

Σημειώνω με λύπη μου ότι ο Πανελλήνιος Σύλλογος Οικογενειών Πεσόντων Αεροπόρων (ΠΑ. Σ. ΟΙ. Π. Α.) ΠΑΡΑΠΟΙΕΙ ΑΣΥΣΤΟΛΑ την Ιστορία αφού γράφει στη σελιδα του, στο βιογραφικό του ήρωα, ότι «Στις 14 Μαρτίου 1943 σκοτώθηκε στο χωριό Μυροβούνι ενώ υπηρετούσε στο Σύνταγμα Ψαρρού».
Ντροπή! Καμία σχέση με τον Ψαρρό! Τον ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΕ ο ΕΛΑΣ! Μην παραποιείτε τα γεγονότα!

Ακολουθεί Απόσπασμα από το έργο μου «Θεσσαλία Πρωτοπόρα 1941-49»:
«..Στη Σπερχειάδα, στο καφενείο του Κωνσταντίνου Κοκκαλιά στις 12 Μαρτίου 1943, ή κατ’άλλους στις 14 Μαρτίου, συνεκροτήθη από τον καπετάν «Τάσο Λευτεριά» ανταρτοδικείο στο οποίον παραπέμφθηκαν 17 κρατούμενοι ως επίορκοι του όρκου που έδωσαν στον ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με το πόρισμα ένορκης προανάκρισης της Πολέμικής Αεροπορίας για τη δολοφονία του Κωστορίζου, με ημερομηνία 4 Μαΐου 1944: το «ανταρτοδικείο» αποτελείτο από τους: Φώτης Μαστροκώστας («Θάνος») – πρόεδρος, Γεώργιος Χουλιάρας («Περικλής») και Δήμος Τσιώκος («Παρνασσιώτης») –σύνεδροι, Ευάγγελος Παπαδάκης («Τάσος Λευτεριάς») –επί-τροπος, και ο Υπολ/γός Πεζικού Αλέκος Ραχούτης («Αίας»), ο Ενωμοτάρχης Κωνσταντίνος Καραγεώργας και ο δάσκαλος Χρήστος Παρούσης –μέλη.
Δύο κρατούμενοι, ο Κωστορίζος και ο Υπενωμοτάρχης Νικόλαος Δικαίος («Νικηταράς») αντιμετώπιζαν και την επί πλέον κατηγορία της αποπείρας δηλητηρίασης του Βελουχιώτη. Ένας από τους αποστάτες του ΕΛΑΣ συντρόφους του Κωστορίζου, ο Βασίλειος Παπαντωνίου («Τρομάρας»), απεφάσισε να αποχωρήσει από τον ΕΣΑΠ και να επιστρέψει στον ΕΛΑΣ. Επέστρεψε έχοντας στην κατοχή του ένα μπουκαλάκι στριχνίνη, και είπε ότι τον έστειλαν ο Κωστορίζος με τον Δικαίο, να προσποιηθεί τον μεταμεληθέντα και να δηλητηριάσει τον Βελουχιώτη. Στη διάρκεια της «δίκης», ο καπετάν «Περικλής» είπε ότι ο Κωστορίζος συκοφαντούσε το ΕΑΜ, λέγοντας ότι είναι κομμουνιστικό, και γι’ αυτό έπρεπε να πεθάνει. Ο Κωστορίζος δεν το αρνήθηκε. Η απόφαση του ανταρτοδικείου ήταν θάνατος σε όλους τους κατηγορουμένους, αλλά στους 13 έδωσε αναστολή της εκτέλεσης και διέταξε την επανένταξή τους στον ΕΛΑΣ.
Οι τέσσαρες από τους καταδικασθέντες, στους οποίους δεν εδόθη αναστολή –ο Νικόλαος Κωστορίζος (καπετάν «Γκέκας»), ο Ενωμοτάρχης Χωροφυλακής Ευάγγελος Κατσίφας (καπετάν «Βάρδας») από την Χόχλια Ευρυτανίας, ο Υπενωμοτάρχης Νικόλαος Δικαίος («Νικηταράς») από τα Αγρίδια της Ίμβρου, αδελφός του Δεσπότη της Κώ Ναθαναήλ και ο Λοχίας Ιωάννης Βούτσος («Αίας») από τη Μερκάδα Φθιώτιδος– οδηγήθηκαν την επομένη στην Άνω Καλλιθέα Σπερχειάδος. Πέρασαν μια νύχτα κλεισμένοι στο σχολείο, και πριν την ανατολή του ηλίου δολοφονήθηκαν από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ που τους φρουρούσαν.
Αυτόπτες μάρτυρες ανέφεραν ότι οι Ελασίτες φρουροί αυτήν την τελευταία νύχτα είχαν κρεμάσει στους λαιμούς των υποψηφίων θυμάτων κουδούνια, μάλλον για να τους υποτιμήσουν, ή για να κοιμηθούν οι ίδιοι ήσυχοι αφού θα τους άκουγαν αν δοκίμαζαν να αποδράσουν. Πάντως, αυτό δεν φαίνεται να κατέβαλε τον Κωστορίζο, ο οποίος πέρασε τη νύχτα τραγουδώντας πατριωτικά τραγούδια και εμψυχώνοντας τους μελλοθάνατους συντρόφους του. Την ώρα δε της εκτέλεσής του, τραγουδούσε τον Εθνικό Ύμνο, ενώ όταν οι αντάρτες δολοφόνοι δεν τον πέτυχαν με την πρώτη βολή, τους έβρισε ως «άχρηστους παλιο–κομμουνι¬στές**.....».

(*)Ο Κωστορίζος στον πόλεμο του 1940 είχε υπηρετήσει ως πιλότος καταδιωκτικών στην 21η Μοίρα Διώξεως στο Αλβανικό μέτωπο και είχε διακριθεί για την μεγάλη τόλμη του στις επιχειρήσεις.Στις 11 Φεβρουαρίου 1941, για να αποφύγει απροειδοποίητη επιδρομή από Ιταλικά αεροπλάνα που πολυβολούσαν το αεροδρόμιο Ιωαννίνων απογειώθηκε δυο-τρεις δεκάδες μέτρα και προσγείωσε το αεροπλάνο του σε χωράφι, αποφεύγοντας την καταστροφή του. Μόνο ένας ακόμη πιλότος μπόρεσε να απογειωθεί εκείνη την ημέρα, ο Υποσμηναγός Αναστάσιος Μπαρδαβίλιας από το Κεραστάρι Αρκαδίας. Το αεροπλάνο όμως κατερίφθη απ΄πο τους Ιταλούς και ο υποσμηναγός σκοτώθηκε.
Ο Κωστορίζος, μετά το τέλος του πολέμου, το 1941, είχε καταταγεί στη Χωροφυλακή και εκτελούσε χρέη διοικητή του σταθμού του χωριού του, του Τυμφρηστού Φθιώτιδος. Αππο εκεί πέρασε ο Άρης Βελουχιώτης, στις 9 Νοεμβρίου 1942 και κατετάγη στην Ομάδα του. Μαζί του έλαβε μέρος στη επιχείρηση καταστροφής της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Φαίνεται ότι η κατάταξη στον ΕΛΑΣ δεν ήταν τελείως εθελοντική και δεν κράτησε πολύ. Μετά θάνατον προήχθη σε Ανθυποσμηναγό.(σ.σ. Αν ήταν κομμουνιστής αντάρτης θα τον έκαναν το 1982 Σμηναγό, ίσως και Πτέραρχο!)

(**) Ο Ταγ/ρχης Κωστόπουλος αναφέρει ότι φυσικός δολοφόνος των τεσσάρων ήταν ο Γρηγόρης Γρηγορίου, χωροφύλακας από τη Σπερχειάδα. Όταν δε οι φρουροί επέστρεψαν από τον τόπο του εγκλήματος είχαν διαμοιράσει μεταξύ τους τα ρούχα των δολοφονημένων. Μετά, εμπρός στον Κωστόπουλο και τον Σαράφη, συζητούσαν για το ποιός ήταν έτοιμος να σφάξει τον έναν ή τον άλλον εξ αυτών, για την χλαίνη του πρώτου και τις μπότες του δευτέρου. Για τον Γρηγορίου, ο Κωστόπουλος αναφέρει ότι καίτοι συνελήφθη επανειλημμένως μετά την απελευθέρωση, δεν τιμωρήθηκε ποτέ γιατί είχε την προστασία του συμπατριώτη του Στρατηγού Ιωάννη Πιτσίκα.