Κώστα Δημ Χρονόπουλου*
Πολλοί συχνά αναρωτιόμαστε: Μα, καλά τι γίνεται στον κόσμο;. Μόνον πόλεμοι ή απειλές πολέμων, εξοπλισμοί, διαξιφισμοί , εντάσεις, αλλά και ληστείες , βιασμοί, καταχρήσεις, συμβόλαια θανάτου κ.α ανάλογα;. Εξυπακούεται ότι σε μερικές χώρες – όπως η δική μας πχ – κυριαρχεί και μια άλλη θλιβερή παράμετρος : η ενασχόληση (σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα – με την πολιτική και τους πολιτικούς). Απασχολούν δε Ιδιαίτερα (σ.σ μονοπωλούν ορθότερα) οι αλληλοκατηγορίες των ενασχολούμενων –είτε επαγγελματικά ή ως χόμπι – καθώς και το υβρεολόγιο ορισμένων προς … «συναδέλφους αντιπάλους» τους (!). Το παράδειγμα –ιδίως για τους νέους μας - είναι ανατριχιαστικό , καταδικαστέο, προς αποφυγή. Κοντολογίς δίνεται η εντύπωση πως τίποτα καλό, αξιόλογο, αξιέπαινο και άξιο προβολής δεν συμβαίνει πλέον. Όμως πρόκειται για λάθος εκτίμηση /εντύπωση. Συμβαίνουν και ενδιαφέροντα πράγματα , αλλά είτε παρασιωπούνται /αγνοούνται, ή απλώς αναφέρονται, είτε αποφεύγεται να προβληθούν για ημέρες, όπως γίνεται με τα δυσάρεστα γεγονότα. Η εξήγηση της άνισης αντιμετώπισης (ως προς την προβολή) των δύο είναι γνωστή: «Τα δυσάρεστα» πουλάνε μόνον !. Γιατί όμως να «πουλάνε» μόνον αυτά;. Αλλά και γιατί να υποχρεωθεί το πόπολο να «ψωνίζει» από αυτό το άθλιο παζάρι;. Είναι άραγε τόσο διεστραμμένη η ανθρώπινη φύση μας, ο ανθρώπινος ιδιότυπος /ιδιοσυστασία μα,ς που απαιτεί να επιμένει να συντηρείται κατ’




















