Βρισκόμαστε στο καθεστώς της 4ης Αυγούστου (1936–1941). Ο Κ. Μανιαδάκης (υπουργός ασφαλείας) μαζί με τον Σ. Παξινό χρησιμοποιώντας το λεγόμενο Ιδιώνυμο (νόμος του 1929) που είχε θεσπίσει ο Ελευθέριος Βενιζέλος, συλλαμβάνουν και φυλακίζουν χιλιάδες κομμουνιστές.
Ο Ι. Μεταξάς όμως, θέλοντας να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία τους βάζει να υπογράψουν τις περίφημες "δηλώσεις μετάνοιας" ώστε να αφεθουν ελεύθεροι.
Πολλοί υπογράφουν όπως ο Άρης Βελουχιώτης το 1939 ενώ αρκετοί φανατικοί κομμουνιστές, υπο τον φόβο του κόμματος δεν υπογράφουν και παραμένουν έγκλειστοι σε διάφορα μέρη της Ελλάδος.
Στην Ακροναυπλία, στέλνονται οι σκληροπυρηνικοί,
Όταν ξέσπασε ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος (1940), ορισμένοι πολιτικοί κρατούμενοι ζήτησαν να πολεμήσουν, όχι υπέρ της Ιταλίας βρε, υπέρ τις Ελλάδος, σε πολλούς που πληρούσαν τα κριτήρια τελικά τους επιτράπηκε να πάνε να πολεμήσουν, ΕΚΤΟΣ από τους κρατούμενους της Ακροναυπλίας που όπως είπαμε ήταν οι πιο σκληροπυρηνικοί και αμετανόητοι κομμουνιστές και αναμενομενο ηταν να μην τους εμπιστευόταν ουτε η ιδια τους η μανα!
Αρχές του 1941 πεθαίνει ο Ι. Μεταξάς και αναλαμβάνει ο Α.Κορυζής. Τον Απρίλη μπαίνουν οι Γερμανοί στην Αθήνα, ο Κορυζής αυτοκτονεί και η προσωρινή ελληνική κυβέρνηση με τον Βασιλιά φεύγει στο Κάιρο, χωρίς να ανοίξει τις φυλακές για να απελευθερωσει τους 200, αφήνοντας τους Γερμανούς να αποφασίσουν τι θα κάνουν με τους συμμάχους τους μέχρι τότε κομμουνιστές (Σύμφωνο Ρίμπεντροπ - Μολότοφ).
Όντως οι Γερμανοί έχουν την πρόθεση να τους αφήσουν (είχαν απελευθερώσει ήδη τους βουλγαρίζοντες πράκτορες κομμουνιστές αφου η Βουλγαρία ήταν σύμμαχος του άξονα), αλλά δυστυχώς για αυτούς τούς πρόλαβαν τα γεγονότα, η Γερμανία επιτίθεται στη Σοβ. Ένωση και το σύμφωνο παύει να ισχύει.
Οι κομμουνιστές της Ακροναυπλίας μεταφέρονται σταδιακά σε στρατόπεδο στο Χαϊδάρι, όπου μένουν μέχρι το τέλος του 1944 περιμένοντας να τελειώσει ο πόλεμος που ήδη έχουν χάσει οι Γερμανοί και να φύγουν να πανε να πολεμήσουν τώρα για να εγκαθιδρυθεί ο κομμουνισμός στην Ελλάδα, αλλά και πάλι γίνεται η «στραβή» και οι σύντροφοί (ΕΑΜ-ΕΛΛΑΣ) επιτίθενται και σκοτώνουν τον Γερμανό αξιωματικό Franz Krech και τη συνοδεία του στους Μολάους Λακωνίας.
Η ηγεσια του ΚΚΕ ήξερε καλά ότι μετά από κάθε επίθεση που έκαναν εναντίον των Γερμανών, αμέσως οι Γερμανοί εφάρμοζαν πολιτική αντιποίνων (reprisal policy). Εμπαιναν σε χωριά, εκτελούσαν τους πάντες και μετα τα έκαιγαν όπως στα Καλαβρυτα και στο Δίστομο.
Αυτό νόμιζαν πως θα γίνει και στους Μολάους; (κωμόπολη 2.000 κατοίκων). Να μην τους "καιγόταν καρφί" για τους 2.000 αθώους Έλληνες;
Ελα όμως που οι Ναζί αντί να εκτελεστούν Έλληνες από τους Μολάους, ως αντίποινα έδωσαν εντολή να εκτελεστούν οι 200 έγκλειστοι κομμουνιστές στο στρατοπ. του Χαϊδαρίου.
Έτσι λοιπόν φτάνουμε στους συγκεκριμένους κομμουνιστές που δεν πήραν μέρος σε κανέναν Ελληνοϊταλικό πόλεμο ή καμία εθνική αντίσταση.
Λέγεται δε ότι στο απόσπασμα σχεδόν όλοι σήκωναν το χέρι τους σε σχήμα γροθιάς (σήμα των κομμουνιστών ακόμα και σήμερα) αντί να φωνάξουν «ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ», γιατί απλά ΔΕΝ ήταν Έλληνες αλλά αμετανόητοι κομμουνιστές, που πάνω από όλα ήταν το κόμμα και ο πατερούλης τους ο Στάλιν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου