Σχετικά με το θέμα της αποσιώπησης των εγκλημάτων των γερμανών
στρατιωτών του τακτικού γερμανικού στρατού -και όχι ές ές , απλά να
αναφέρω ότι στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στην θεσσαλονίκη που ήταν τόπος
φυλάκισης μελλοθανάτων από αντίποινα δεν σώζεται ούτε ο χώρος που
φυλακίζονταν και βασανίζονταν από τους γερμανούς οι αθώοι Ελληνες που
συλλαμβάνονταν στην τύχη για αντίποινα, επειδή
κατακάηκε τον Νοέμβριο του 2011 από αντιεξουσιαστές καταληψίες, και για
τους αρμοδίους του Δήμου ήταν απλά τεσσερα ντουβάρια και μια στέγη που
ποτέ δεν αξιοποιήθηκε από την επίσημη “ελληνική” πολιτεία σαν χώρος
ιστορικής μνήμης. Φυσικά για τους εκατοντάδες των εκτελεσμένων από τους γερμανούς δεν υπάρχουν ούτε αρχεία , ούτε καν μια μαρμάρινη πλάκα με τα ονόματά τους. Και φυσικά ούτε όλα τα εγκλήματά τους ήλθαν στο φως με παράδειγμα την εκτέλεση 40 Νιγριτινών από γερμανούς στο στρατόπεδο παύλου μελά σαν αντίποινα για την δολοφονία ενός συνεργάτη τους νομάρχη από έναν αντάρτη στην είσοδο της Εκκλήσίας του Αγ.Γεωργίου το 1944. Σύμφωνα με το βιβλίο “ο φόρος αίματος στην κατοχική Θεσσαλονίκη” ο δολοφόνος τους ήταν κάποιος κράμμερ τόνυ ή όττο αξιωματικός της sd γκεστάπο που έπρεπε να είχε δικαστεί από Ελληνικό δικαστήριο για τα εγκλήματά του που ήταν εκτός από εκτελέσεις αθώων , και οι βασανισμοί μελλοθανάτων και η απόσπαση λύτρων.. Αν έχει κανείς στοιχεια για αυτό τον τυπικό γερμανό -έναν από τους χιλιάδες που δολοφόνησαν και βασάνισαν Έλληνες και για τιμωρία τα εγγόνια των δολοφονημένων συνωστίζονται στα ράφια αγοράζοντας προιόντα των εγγονών του κάθε κράμμερ-άς συνεισφέρει επειδή λέω να κινηθώ νομικά μια και ένας από τους εκτελεσμένους στις 4/8/1944 ήταν αδελφός του πατέρα μου 23 ετών που είχε πολεμήσει στην μάχη της Κρήτης και η οικογένεια υπέφερε αρκετά μετέπειτα από τους ταγματασφαλίτες συνεργάτες των γερμανών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου